Στην παρούσα φάση της ζωής μου περνώ από επιλογή μου τις περισσότερες ώρες της ημέρας μου μέσα στο σπίτι φροντίζοντας τα μικρά! Κάτι που αφενός μεν με γεμίζει αγάπη & χαρά αλλά αφετέρου με κάνει να ψιλοβαριέμαι... Οπότε ο αρτοπαρασκευαστής για μένα τώρα είναι σωτήρια ανακάλυψη!!! Αφού λοιπόν δοκίμασα αρκετές συνταγές διαφορετικών ειδών ψωμιού (εκτός από την πρώτη του μαύρου ψωμιού όλες οι άλλες πέτυχαν) είπα τώρα να ανέβω επίπεδο (έμπειρη γαρ) & να προσπαθήσω να φτιάξω κανένα τσουρέκι! Κι εδώ ξεκίνησε ο ξεκαρδιστικός μου μαραθώνιος! Γιατί το εγχειρίδιο του δικού μου αρτ/στή δεν έχει "τσουρεκοσυνταγή" κι έπρεπε πάλι να ψάξω & να αυτοσχεδιάσω. Μου έδωσε & η κολλητή μου του δικού της, αλλά στο δικό μου μηχάνημα απέτυχαν παταγωδώς: * Πρώτη απόπειρα προχθές, παρα-παραφούσκωσε κι ήρθε & κόλλησε στα τοιχώματα πάνω του μηχανήματος... Ψήθηκε δε πολύ (σχεδόν κάηκε για να είμαι ειλικρινής) γύρω & κάτω ενώ το πάνω μέρος που ακουμπούσε στο καπάκι του ...φούρναρη φυσικά έμεινε ωμό κι έκανε τρύπα στη μέση!! Εγώ απτόητη είπα δεν πειράζει, θα επαναλάβω τη διαδικασία με μικρότερη δόση & θα πετύχει! (είπαμε, είμαι αισιόδοξο παιδάκι!) * Το ίδιο βράδυ λοιπόν ξαναπροσπάθησα με δόση αυτή τη φορά για 750 γραμμάρια αντί του ενός κιλού. Κι επειδή βέβαια ήμουν κι απολύτως σίγουρη πως αυτή τη φορά θα είχα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, το άφησα να ψηθεί κι εγώ την έπεσα για ύπνο (σβήνει μόνο του το μηχάνημα)! Τρέχω το πρωί να ...θαυμάσω το δημιούργημά μου, τί να δώ; Μια σόλα είχε φυτρώσει μέσα στον αρτοπαρασκευαστή: μαύρη, σκληρή, απαίσια... Δεν μπορεί αυτό να ήταν το θεσπέσιο τσουρέκι που ονειρευόμουν πως θα είχε γίνει. Τα νεύρα μου τσατάλια. Αλλά φυσικά εκτός από αισιόδοξο πλάσμα είμαι & πεισματάρικο κι έτσι δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω να με καταβάλει, εγώ θα το νικούσα & θα έφτιαχνα το πιό ωραίο τσουρέκι που φτιάχτηκε ποτέ σε αρτο-αποτέτοιο. * Το μεσημέρι λοιπόν σήμερα μόλις κοιμήθηκε το μωρό εγώ που είχα σκοτωθεί να φτιάξω νωρίς το ψωμί για να προλάβω μετά με την ησυχία μου να ...δημιουργήσω απερίσπαστη, ξεκίνησα τρίτη προσπάθεια. Εννοείται πάλι έπλεα σε πελάγη σιγουριάς για το εξαίσιο αυτή τη φορά αποτέλεσμα! Τήρησα δε τη συνταγή κατά ...γραμμάριο (ναι, μετά τον αρτ/στή πήγα εννοείται & αγόρασα μια ψηφιακή ζυγαριά ακριβείας για την κουζίνα μου)! Εκεί λοιπόν που καθόμουν το απόγευμα με τον άντρα μου & παίζαμε με τα πιτσιρίκια αναμένοντας το πολυπόθητο ...καμπανάκι λήξεως του μηχανήματος, άρχισε να μυρίζει το σπίτι έντονα καμμένο! Τρέξαμε στην κουζίνα & είδαμε το μείγμα πάλι να έχει φουσκώσει τόσο πολύ, μα τόσο πολύ που είχε ξεχειλίσει από το δοχείο του & είχε χωθεί σε όλα τα κενά του μηχανήματος συμπεριλαμβανομένου & του χώρου πάνω στις αντιστάσεις ψησίματος!... Ε, για να πω την αλήθεια, αν δεν ήταν στο σπίτι εκείνη τη στιγμή ο άντρας μου για να ...σώσει το μηχάνημα, εγώ δεν υπήρχε περίπτωση να καθήσω (& με τα νεύρα που είχα από τις επαναλαμβανόμενες αποτυχίες) να το καθαρίσω, θα πετούσα & τον αρτ/στή μαζί. Αντ΄αυτού ο καλός μου με την υπομονή που τον διακρίνει το καθάρισε μια χαρά! Και ψοφήσαμε & στο γέλιο όταν σε κάποια φάση που είχαν γεμίσει τα χέρια του ζύμη σα τσίχλα είπε "τσουρέκια μας τα έκανε το μίγμα για τσουρέκι σου"!!! * Τί; Νομίζατε πως αυτό ήταν; Όχι βέβαια, σιγά μην αφήσω εγώ ένα ανεγκέφαλο μηχάνημα να με νικήσει! Μόλις έφυγε ο Σ. από το σπίτι το απόγευμα (μη γίνουμε κι εντελώς ...ρόμπα) εγώ σφαίρα ξανά να ...ζυμώσω. Τελευταία φορά είπα όμως στον εαυτό μου! Ε, επιτέλους, αυτή η τελευταία προσπάθεια έφερε τελικά ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα αφού το τσουρέκι μου & μοσχοβολάει & γεύση υπέροχη έχει! Για όνομα πια, τόσα υλικά χαμένα! Το κακό ξέρετε όμως ποιό είναι; Πως αυτή τη φορά αυτοσχεδίασα, οπότε αν θελήσω να το επαναλάβω, χλωμό έως κατάχλωμο το βλέπω να ξαναπετύχει εύκολα... Και δεν υπάρχει περίπτωση να ξανααρχίσω τα πειράματα. Enough is enough! Τώρα έχουν τα κέικς σειρά! Κι ελπίζω σ΄αυτά να είμαι πιό τυχερή. Το υπέροχο είναι που ευτυχώς πήρε & η κολλητή μου (την επηρέασα φυσικά) αρτο-τέτοιο & ρίχνουμε τρελλό γέλιο όλη μέρα στα τηλέφωνα να λέμε η μία στην άλλη τα ...δεινά της! Αλλά είπαμε: για τη φάση που ζω τώρα (& η κολλητή μου επίσης) εκτόνωση φοβερή είναι το όλο σκηνικό με το μηχάνημα αυτό! Μετά θα δω τί θα πάρω! Φιλιά γλυκά σας! Και μην με παρεξηγείτε που & χάθηκα & κανένα σοβαρό θέμα δεν αγγίζω: είπαμε, είμαι αλλού τώρα & για μερικούς μήνες ακόμη... Μαρία.
ΖΥΜΩΣΑ! Και χωριάτικο & ολικής αλέσεως ψωμί μάλιστα! Κι έγιναν ΥΠΕΡΟΧΑ!!! Όχι, δεν είμαι μαζοχίστρια... Αγαπώ πολύ την οικογένειά μου βέβαια, αλλά αγαπώ & τα χεράκια μου κι επειδή δεν μου αρέσει να τα ταλαιπωρώ (το είχα κάνει 2-3 φορές & ήταν ...πίκρα), θέλω όμως να προσφέρω στους αγαπημένους μου ζεστό, μυρωδάτο, αχνιστό, καθαρό ψωμάκι, ΑΓΟΡΑΣΑ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΡΤΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΗ! Aυτόν της φωτογραφίας. Όχι, δεν είναι πανάκριβος (60ευρουδάκια) ωστόσο είναι πραγματικά εκπληκτικό μηχάνημα!!! Ρίχνεις απλά μέσα στη φόρμα του τα υλικά της συνταγής, τον προγραμματίζεις (αν θέλεις να έχει σκουρόχρωμη κόρα, αν θέλεις να ξεκινήσει το ζύμωμα κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή μέσα στις επόμενες 23 ώρες), εσύ πας τη βόλτα σου / στη δουλειά σου/ μανικιουρίστα σου κι ο αρτ/στής κάνει κυριολεκτικά το θαύμα του! Μόνος του ζυμώνει, φουσκώνει, ματαξαναζυμώνει, ψήνει & κρατά & ζεστό το καρβέλι ή το κέικ σου! Επιπλέον επιστρέφοντας στο σπίτι, μοσχοβολά από την είσοδο! Συν του ότι φτιάχνει & ζύμη πίτσας, τσουρέκι, ακόμη & μαρμελάδες!!! Εxtra "συν" το ότι δεν έχεις χίλια-δυό κουζινικά μαραφέτια μετά για πλύσιμο παρά μόνο τον κάδο του παρασκευαστή & τις κούπες-κουτάλες-μεζούρες πάλι του παρασκευαστή που όμως όλα μπαίνουν πλυντήριο (αν & τον κάδο καλύτερα πλύντε τον με το σφουγγάρι για να κρατήσει περισσότερο η αντικολλητική επίστρωση) ! Α, αυτή τη φορά η net shopping therapy που έκανα άξιζε με χίλια! Σας συνιστώ την αγορά αρτ/στή ανεπιφύλακτα: για να τρώτε έτσι πολύ πιό υγιεινά, πιό καθαρά, ψωμάκι χωρίς χρωστικές, συντηρητικά(από κατεψυγμένες ζύμες), χωρίς πρόσθετα! Kαι φυσικά, αν θέλεις, (σήμερα που υπάρχουν παντού ανάλογα καταστήματα) φροντίζεις & τα υλικά που θα χρησιμοποιήσεις (βασικά το/α αλεύρι/α) να είναι & βιολογικά! Ο άντρας μου, η κόρη μου, ο πεθερός μου & η πεθερά μου (όχι, δε μένουμε μαζί, δίπλα μένουμε) λάτρεψαν το ψωμί "μου"! Στο οποίο εγώ το μόνο που έκανα ήταν να ακολουθήσω τη συνταγή στο χωριάτικο & να αυτοσχεδιάσω στο "μαύρο"! Πέταξα βέβαια -για να είμαι απολύτως ειλικρινής ένα καρβέλι του ενός κιλού ψωμί ολικής αλέσεως (το είχα κάνει πολύ αλμυρό & ούτε είχε φουσκώσει), αλλά πώς θα μάθαινα; Αφού συνταγή για μαύρο δεν είχα, από το νετ κατέβασα μία η οποία βγήκε αποτυχία. Αλλά κι αυτό σε καλό μου βγήκε γιατί μετά πείσμωσα, κατέβασα κι άλλες, αλλά βασικά αυτοσχεδίασα & το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά αξιολογότατο!!! Σας παραθέτω μάλιστα & τη ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΝΤΑΓΗ για να τη φτιάξετε & να με ...μακαρίζετε. Σας την κάνω δώρο για τα γενέθλιά μου που πέρασαν προ λίγων ημερών (έκλεισα τα 37! Ε, και; Πάμε για άλλα 37 ακόμη ομορφότερα!) θα είναι πολύ καλύτερο κι από άρτο της εκκλησίας, ειλικρινά! Φτιάξτε το! Ψωμί ολικής αλέσεως: Υλικά για κάδο αρτ/στή μεγάλο, του κιλού (κάποια μοντέλα έχουν 2 μικρούς): 350ml χλιαρό νερό ½ κούπα λάδι ½ κούπα γάλα σε θερμοκρασία δωματίου 1 κ.σ. φυτίνη 1 ½ κούπα αλεύρι ολικής αλέσεως ½ κούπα αλεύρι για χωριάτικο ψωμί 1 ½ κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις ½ κούπα καλαμποκάλευρο 1 κ.σ.* κανέλα 1 κ.γ.* γαρίφαλλο 1 κ.σ. σκόνη κακάο 1 κ.γ. ρίγανη 1 κ.σ. κύμινο 1/2 κούπα σουσάμι μαύρο ½ κούπα σουσάμι λευκό 1 1/2 φακελάκι ξηρή μαγιά 2 κ.σ. ζάχαρη 1 κ.γ. αλάτι
* κ.σ. = κουταλιά σούπας & * κ.γ. = κουταλιά του γλυκού Απολαύστε το μαζί με αγαπημένα σας πρόσωπα! Γλυκά φιλιά, Μαρία.
Επειδή αφενός ποτέ δεν μου άρεσε να είμαι αχάριστη κι αφετέρου θεωρώ πως οφείλουμε να επιβραβεύουμε την καλή θέληση & τις προσπάθειες που γίνονται από κάποιους για το καλό του τόπου (άρα όλων μας), θέλω σήμερα να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Τροχαία & στη δημοτική αρχή της πόλης που μένω!
Επιτέλους, ένας από τους δρόμους που αποτελούσαν σχεδόν καθημερινή καρμανιόλα, ΜΟΝΟΔΡΟΜΗΘΗΚΕ! Και μάλιστα παρά τις αντιδράσεις ορισμένων στενόμυαλων που σκέπτονται μονάχα την πάρτι τους. Κι εμένα μπορεί να μη με βολεύει όταν έρχομαι από τη δουλειά μου στη Βασιλέως Ηρακλείου για να παρκάρω στο σπίτι μου αυτή η μονοδρόμηση, ωστόσο δεν είναι δυνατό να εθελοτυφλώ & να μην κατανοώ πως η οδός αυτή είναι πάαααρα πολύ στενή για αμφίδρομη κίνηση των οχημάτων & σε συνδυασμό με τις απότομες στροφές γίνεται τρομερά επικίνδυνη... ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ λοιπόν & πάλι όσους νιάστηκαν έμπρακτα για το καλό όλων μας & φρόντισαν να τη μονοδρομήσουν! Ήταν κάτι που το είχα ζητήσει κι εδώ στις 15 Οκτωβρίου 2007 κι ευτυχώς εισακούστηκα.
Γιατί πρέπει εμείς πρώτοι να νιαστούμε τον τόπο μας, για να αρχίσει να γίνεται το όνειρο πραγματικότητα...! (Eξάλλου εγώ πλέον δε θα μένω εκεί, ωστόσο χαίρομαι πραγματικά που συνέβαλα λιγάκι στο να αποτραπούν τα σχεδόν καθημερινά ατυχήματα!) Εύγε κύριε διοικητά & κύριε δήμαρχε!
"ΒΡΕΦΗ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ Τα κέρδη των ιδιωτικών μαιευτικών κλινικών έχουν αυξηθεί μέσα στην τελευταία πενταετία πάνω από 230%!
Βάλτε αυτό το γεγονός δίπλα στις τραγικές μορφές των γονιών που έχασαν τα βρέφη τους λόγω “έλλειψης υποδομών” σε ιδιωτικά μαιευτήρια, που εντέχνως καταλήγουν στην “αργοπορία του ΕΚΑΒ” ως αιτία θανάτου και έχετε την παρανοϊκή πραγματικότητα της Βιομηχανίας των γεννήσεων στη χώρα. 230% αύξηση κερδών που κανείς δεν αγγίζει. Χρηματιστήριο, Σουΐτες τοκετού, ευημερία. Από την άλλη, μεταφορά νεκρών νεογνών με κούριερ, κατεστραμμένες οικογένειες που με τη βοήθεια των “έμπιστων” γιατρών τους καταλογίζουν ευθύνες στην κρατική μηχανή, χωρίς να αναρωτιόνται ΓΙΑΤΙ πληρώνουν τα υπέρογκα ποσά σε ιδιώτες, όταν σε περίπτωση επιπλοκής το νεογνό θα πρέπει να μεταφερθεί σε ΔΗΜΟΣΙΟ νοσοκομείο για νοσηλεία.
Βαρύτατες (όπως πάντα) οι ευθύνες του κράτους, διότι εντέλει με ποιά κριτήρια δίδονται οι άδειες λειτουργίας στα ιδιωτικά μαιευτήρια; Με κριτήρια ξενοδοχειακού συγκροτήματος; Αν ναι, τότε ας αναλάβει ο ΕΟΤ την αδειοδότηση και εμείς να γεννάμε στο Hilton ή στη θαλπωρή του σπιτιού μας με τη μαμή. Οι ευθύνες όμως του ΕΚΑΒ στις συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι άλλοθι κερδοσκοπίας και ανικανότητας. Το κράτος (ή άλλοι φορείς) αναγκάζεται να δαπανεί τεράστια ποσά με κύριο ρόλο την ύπαρξη ειδικών οχημάτων διακομιδής νεογνών από ιδιωτικά μαιευτήρια σε δημόσια νοσοκομεία (!).
Στην Αθήνα υπάρχουν δυο κινητές μονάδες νεογνών. Η μία έχει ως έδρα το νοσοκομείο παίδων Αγία Σοφία και η άλλη την κεντρική υπηρεσία του EKAB. Έχουν ως αντικείμενο τις διακομιδές νεογνών από ιδιωτικά μαιευτήρια προς τα νοσοκομεία παίδων καθώς και προς τις μονάδες προώρων των δημοσίων μαιευτηρίων. Είναι μάρκας MERCEDES και στον εξοπλισμό τους διαθέτουν φορείο με θερμοκοιτίδα. Επανδρώνονται από δύο διασώστες και έναν ιατρό. Τα οχήματα αυτά έχουν δοθεί προς χρήση στο EKAB από το σύλλογο "Το χαμόγελο του παιδιού".
Ενώ η απλούστατη συνθήκη λειτουργίας θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον η ύπαρξη πλήρους υποδομής αντιμετώπισης προβλημάτων τοκετού σε συνδυασμό βέβαια με κινητές, κατάλληλα εξοπλισμένες μονάδες. Η απληστία σε όλο της το μεγαλείο.
Ο τοκετός ως “ασθένεια” Το marketing αυτής της βιομηχανίας έχει έναν πυλώνα: Την εμφάνιση της γέννας που είναι μια απολύτως φυσική διαδικασία, ως ασθένεια. Ως γνωστό, στην ασθένεια ο πολίτης είναι ανυπεράσπιστος και δεν υπολογίζει κόστος προκειμένου να τελεσφορήσει η όποια ιατρική διαδικασία. Επιπλέον είναι αδύναμος να ελέγξει την αξία της “υπηρεσίας” που λαμβάνει εκτός αν είναι ο ίδιος ειδικός. Ποιό ζευγάρι όμως θα σκεφθεί το κόστος όταν ακούσει το κλισέ “οι παλμοί του εμβρύου πέφτουν, πρέπει να προχωρήσουμε σε καισαρική” κατά τη διάρκεια της εξέτασης; Ακόμα για την «επιτάχυνση» του τοκετού χρησιμοποιούνται εκτός νοσοκομείου φάρμακα που απαγορεύονται εντός νοσοκομείου, γιατί προκαλούν ταχυκαρδίες ή βραχυκαρδίες, που έχουν σχέση με την εγκεφαλική λειτουργία.
Η βιομηχανία των καισαρικών “ Στην Ελλάδα γύρω στο 32% των γυναικών γεννάνε με καισαρική, ενώ ο μέσος όρος στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη είναι 9-13%” μας ενημερώνει ο σύλλογος μαιών – μαιευτών. Εκτός από τις περιπτώσεις που υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, κανείς δεν ενημερώνει το ζευγάρι για τις συνέπειες που έχει η καισαρική τόσο στη γυναίκα όσο και στο έμβρυο και μπορούν να το συνοδεύουν ακόμα και μετά την ενηλικίωση! (Προτείνουμε το βιβλιο του Oden Mitchel εκδόσεις ΡΕΩ για το θέμα). Κι εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι μόνο στην Ελλάδα η απόφαση για καισαρική τομή μπορεί να ληφθεί μόνο από ένα γιατρό, ενώ στο εξωτερικό χρειάζεται να αποφασίσει ομάδα δυο – τριών επιστημόνων (ΣΜΜΕ).
Η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν αντικείμενο, το ίδιο και το νεογνό. Στόχος η μεγιστοποίηση του κέρδους, η ελαχιστοποίηση της απασχόλησης ανθρωπίνου δυναμικού, η αύξηση “παραγωγής”.
Γνωστός γυναικολόγος, που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, καταγγέλλει προς «Το Βήμα» ότι για το αυξημένο ποσοστό των καισαρικών τομών στην Ελλάδα ευθύνονται και άλλοι λόγοι «πιο… ωφέλιμοι». «Πολλοί επιλέγουν την καισαρική τομή προβάλλοντας κάποιο πρόβλημα υγείας της γυναίκας ή του παιδιού επειδή συνήθως διαρκεί λιγότερη ώρα από τον φυσιολογικό τοκετό. Η καισαρική τομή διαρκεί κατά μέσον όρο 20 λεπτά, ενώ ο φυσιολογικός τοκετός μπορεί να κρατήσει και ένα 24ωρο. Τη λύση αυτή επιλέγουν κυρίως γυναικολόγοι που συνεργάζονται με ιδιωτικά μαιευτήρια, καθώς δεν βρίσκονται όλες τις ώρες “μέσα”. Συνήθως πηγαίνουν όταν έχουν κάποιον τοκετό. Αν για παράδειγμα τους τύχει δύσκολος τοκετός, θα προτιμήσουν να κάνουν στη γυναίκα καισαρική τομή για να “τελειώσουν” γρηγορότερα. Επιπλέον μέσα στις τρεις ώρες που ενδέχεται να διαρκέσει ένας φυσιολογικός τοκετός μπορούν να κάνουν τρεις καισαρικές τομές. Αντιθέτως, στα κρατικά νοσοκομεία οι γιατροί είναι μισθωτοί και όχι συνεργάτες. Αυτό σημαίνει ότι βρίσκονται αρκετές ώρες στο νοσοκομείο. Δεν βιάζονται να φύγουν».
«Αλλοι γιατροί» συνεχίζει «υπολογίζουν την εγκυμοσύνη από την τελευταία περίοδο της γυναίκας και όχι από την ημέρα της σύλληψης. Αυτό έχει το εξής αποτέλεσμα: η γυναίκα φαίνεται ότι βρίσκεται στη 40ή εβδομάδα κυήσεως ενώ στην πραγματικότητα είναι στην 38η εβδομάδα. Ετσι ο γιατρός έχει το πλεονέκτημα να χειριστεί την υπόθεση όπως τον εξυπηρετεί. Στη συνέχεια μπορεί να κάνει ψεύτικη πρόκληση τοκετού (σ.σ.: η μήτρα της γυναίκας, καθώς είναι ανώριμη, δεν κάνει τις απαιτούμενες συσπάσεις) βάζοντας ενδεχομένως μικρότερη ποσότητα φαρμάκου και οδηγείται στην καισαρική τομή».
Ετσι επιτυγχάνεται και η έμμεση μείωση ανθρωπίνου δυναμικού εκτός από τους Γιατρούς που ούτως ή άλλως είναι “συμβεβλημένοι”. Οι επιστήμονες μαίες, που είναι πέντε χιλιάδες στην Ελλάδα, δεν αξιοποιούνται, ετεροαπασχολούνται, υποαπασχολούνται, περιθωριοποιούνται, παροπλίζονται. Κι ας έχουν τετράχρονες σπουδές, εμπειρία και το πτυχίο τους είναι ισότιμο με τα πτυχία των μαιών σ’ όλη την Ευρώπη.
Σε αντίθεση με τις Ελληνίδες, πολλές Βρετανίδες εξακολουθούν να γεννούν όπως οι πρόγονοί τους. Μάλιστα, η δεύτερη μεγαλύτερη ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία της Βρετανίας έπαψε να δικαιολογεί τις δαπάνες των καισαρικών τομών, αφενός διότι δεν μπορούσε να ελέγξει το ακριβές κόστος τους, αφετέρου για να συμβάλει στη μείωση του ποσοστού που υπολογίζεται ότι ανέρχεται στο 19%. Στην Ελλάδα το ποσοστό των καισαρικών τομών εκτιμάται ότι αγγίζει το 47,3%! Οπερ σημαίνει ότι οι μισοί τοκετοί στη χώρα μας γίνονται με αυτή τη μέθοδο. Παρ’ ότι το θέμα είχε θίξει ο πρώην υπουργός Υγείας κ. Αλ. Παπαδόπουλος μιλώντας στη Βουλή στις αρχές του 2001, προκαλώντας μεγάλο θόρυβο, η εικόνα δεν βελτιώθηκε στο ελάχιστο. Μάλλον το αντίθετο συνέβη… Τα παραπάνω στοιχεία προκύπτουν από έρευνα που δημοσιεύθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιθεώρηση Δημόσιας Υγείας (European Journal of Public Health) τον περασμένο Μάιο. H έρευνα, η οποία βασίστηκε σε στοιχεία που συγκέντρωσαν οι συντάκτες της από δύο κρατικά και ένα ιδιωτικό μαιευτήριο της Ελλάδας, διενεργήθηκε από ομάδα επιστημόνων της London School of Economics (LSE), με επικεφαλής τον καθηγητή κ. H. Μόσιαλο.
Στην Ελλάδα δυστυχώς, πολλοί τομείς της ιδιωτικής δραστηριότητας με τεράστιους τζίρους είναι ανεξέλεγκτοι. Γεγονός που πολλαπλασιάζει την απληστία εις βάρος της δημόσιας υγείας ακόμα και των ανυπεράσπιστων παιδιών! Δείτε και την ολοκλήρωση της Βιομηχανίας Τοκετών όπως την περιγράφει ο ΣΜΜΕ στο Ριζοσπάστη παρουσιάζοντας τα “εναλλακτικά προϊόντα κερδοφορίας”:
Η ιδιωτικοποίηση της περιγεννητικής φροντίδας, τονίστηκε, κοστίζει πολλά δισεκατομμύρια, που βέβαια βγαίνουν από τις τσέπες των πολιτών, της ίδιας της ελληνικής οικογένειας: Στα δημόσια μαιευτήρια γεννάνε κατά 85% γυναίκες πρόσφυγες, ενώ τα ιδιωτικά, που έχουν εμφάνιση πολυτελών ξενοδοχείων, είναι πανάκριβα και πληρώνονται συνήθως με στερήσεις ή από κάποια ιδιωτική ασφάλιση, επειδή εργάζεται εκεί ο γιατρός που παρακολουθεί τη μητέρα. Η πολιτεία – υπογραμμίστηκε – δεν ενημερώνει πως ο τοκετός δεν είναι ασθένεια και δε χρειάζεται ολική νάρκωση…
Ο μητρικός θηλασμός δεν προωθείται, αντίθετα στα νοσοκομεία ταΐζουν τα νεογέννητα με ζαχαρωμένο νερό και ξένο γάλα, με αποτέλεσμα να εθίζονται σ’ αυτά! Τεράστια ποσά ξοδεύονται για τη διαφήμιση του ξένου γάλακτος για τα νεογέννητα, παρότι απαγορεύεται στη χώρα μας και έξω χορηγείται μόνο με συνταγή γιατρού (που γράφει το λόγο για τον οποίο το παιδί δε θηλάζει). Γιατί το μητρικό γάλα είναι η καλύτερη και η πιο πλήρης τροφή και δε συγκρίνεται με αυτό των γαλακτοβιομηχανιών. Κι ενώ σε νοσοκομεία άλλων χωρών προωθείται ο μητρικός θηλασμός, εδώ δίνονται εξ αρχής λανθασμένες οδηγίες στις μητέρες και υποβαθμίζεται ο ρόλος της μαίας.
Στη χώρα μας ενώ υπάρχουν μεγάλες ανάγκες και ελλείψεις, οι μαίες παροπλίζονται. Νεαρές μαίες έχουν αποσπαστεί σε νομαρχίες και γραφεία υπουργών. Σε δημόσια νοσοκομεία υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις και δεν προσλαμβάνονται, ενώ στα ιδιωτικά μαιευτήρια, που δεν ελέγχονται, εκβιάζονται να δεχτούν πράγματα που δεν πρέπει. Στο μεταξύ στον τόπο μας κάνουν θραύση οι προκλητοί τοκετοί (συνήθως η φράση: «Ελάτε αύριο να σας ξεγεννήσουμε»), τα φάρμακα και η νάρκωση χρησιμοποιούνται κατά κόρο, οι γυναίκες δεν είναι ενημερωμένες για το τι πρέπει να προσέξουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι 97% των γυναικών στη Γαλλία γεννάνε χωρίς να τις «κόψουν», ενώ το 98% στην Ελλάδα – αντίθετα – τις «κόβουν» όπως επισημάνθηκε.
Μίζες σε γιατρούς από ασφαλιστικές εταιρείες * H ασφαλιστική κάλυψη των νεογνών μετατρέπεται σε παζάρι για μεγαλύτερες προμήθειες σε ιδιωτικές μαιευτικές κλινικές Νέες μεθόδους για να αυξήσουν τα κέρδη της επιχείρησης και τα έσοδα των γιατρών, εις βάρος των πελατών τους, έχουν «εφεύρει» ορισμένες ιδιωτικές μαιευτικές κλινικές. Σε συνεργασία με ασφαλιστικές εταιρείες «προσφέρουν» νοσοκομειακή κάλυψη των νεογνών. Επίσης, δίνουν τη δυνατότητα στις οικογένειες να δημιουργήσουν τον «κουμπαρά» των παιδιών τους. H προμήθεια της κλινικής φθάνει τα 200 ευρώ, εκ των οποίων τα μισά αποδίδονται στον γιατρό που… μεσολαβεί.
Δεν είναι λίγοι οι γονείς που ακούγοντας τη συγκεκριμένη… προσφορά αγανάκτησαν. Μίλησαν για «καινούργια κόλπα-έσοδα των γιατρών των ιδιωτικών μαιευτηρίων με επίσημες μίζες ακόμη και από ασφάλειες νεογέννητων» και αναρωτήθηκαν: «Από πού θα φυλαχτούμε;». Και δεν έχουν άδικο… Το κόστος του φυσιολογικού τοκετού σε ιδιωτικό μαιευτήριο ξεκινά από 2.000 ευρώ, αν η αμοιβή του γιατρού δεν ξεπεράσει τα… 500 ευρώ και η γυναίκα δεν κάνει επισκληρίδιο αναισθησία. Το ποσόν ανεβαίνει αν η γυναίκα γεννήσει με καισαρική τομή ή νοσηλευθεί σε τρίκλινο, δίκλινο ή μονόκλινο θάλαμο."
Ποιότητα υπηρεσιών ανύπαρκτη...! Λόγω των υψηλών τιμοκαταλόγων των ιδιωτικών μαιευτηρίων και δη των μεγάλων, θα περιμέναμε να υπάρχει τουλάχιστον μια βασική εξασφάλιση των πελατών, όπως άλλωστε και στα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα (που είναι και ασυγκρίτως οικονομικότερα). Διαβάστε την ΕΠΩΝΥΜΗ καταγγελία που ακολουθεί και βγάλτε τα συμπεράσματα σας:
"Ιδιωτικά ναι, μαιευτήρια όχι! Φίλοι μου για σας. Παρακαλώ βοηθήστε με να διαδώσουμε την παρακάτω ιστορία σε όσους περισσότερους μπορούμε. Το θέμα είναι αρκετά σοβαρό και νομίζω ότι αφορά πολλούς από εσάς ή φίλους σας. Τίτλος της ιστορίας «Όλα μπορεί να συμβούν» Την Πέμπτη 15/11/2007 η σύζυγός μου γέννησε το δεύτερο παιδί μας σε γνωστό μαιευτήριο των Αθηνών, γνωστό και ως «ξενοδοχείο πολυτελείας» (θα σας πω παρακάτω γιατί δεν αναφέρω το όνομα του). Δυστυχώς μας έκατσε το λαχείο να γνωρίσουμε την «άλλη πλευρά» του εν λόγω ιδρύματος που διαφέρει δραματικά από το ιλουστρασιόν περιτύλιγμα με το οποίο πλασάρεται στον κόσμο. Επιλέξαμε μονόκλινο δωμάτιο και όλα πήγαιναν καλά μέχρι και την Κυριακή το απόγευμα. Βγήκαμε από το δωμάτιο για να περπατήσει η λεχώνα, όπως της είχε συστήσει ο ιατρός της και λείψαμε περίπου 15 λεπτά. Όταν επιστρέψαμε διαπιστώσαμε ότι είχαν κάνει «φτερά» το laptop μου, η φωτογραφική μηχανή, πορτοφόλια και πιστωτικές κάρτες. 19:30 της Κυριακής! Με τρομακτική άνεση! Μέσα από το δωμάτιο! Με φουλ βάρδια! Ενημερώσαμε αμέσως το προσωπικό του ορόφου και αυτό με τη σειρά του ενημέρωσε την ασφάλεια του κτηρίου. Η αντίδραση ήταν άμεση (sic). Ο πρώτος σεκιουριτάς εμφανίστηκε μετά από 20 λεπτά (!), άνετος, κυριλέ, και όταν τον ενημέρωσα για το γεγονός αντί να σημάνει συναγερμό, προσπαθούσε να πείσει ότι δεν έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στο μαιευτήριο, ότι πρέπει να θυμηθούμε μήπως τα είχαμε βάλει κάπου και το είχαμε ξεχάσει και γενικά έδωσε πολύτιμο χρόνο σε όποιον τα είχε πάρει να μπορέσει να τα απομακρύνει. Εμφανίζεται ο υπεύθυνος της ασφάλειας του μαιευτηρίου ο οποίος δίνει εντολή σε υφιστάμενο του να με πάει «μια βόλτα» σε όλους τους ορόφους μήπως και δούμε κάτι! Λες και ο κλέφτης θα κυκλοφορούσε με το laptop ανα χείρας διαλαλώντας το κατόρθωμά του!. Όταν του είπα ότι μάλλον πρέπει να βάλουν ανθρώπους τους στις εξόδους του κτηρίου, με έγραψε κανονικά και όπως θα δείτε παρακάτω αυτό ήταν σαφής εντολή της διοίκησης να « μην διαταραχτεί το κλίμα του νοσοκομείου»! Πήγαμε τελικά να δούμε τις κάμερες στο φυλάκιο της εταιρίας σεκιούριτι όπου διαπίστωσα ότι καμία από τις εξόδους του μαιευτηρίου δεν καλύπτεται από κάμερα και η μόνη που μπορούσε κάτι να δείξει ήταν μία που έδειχνε το πάρκινγκ! Και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που να μην μπορείς να δεις αριθμό αυτοκινήτου! Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα ότι είχα παρατηρήσει ότι σε κάθε όροφο υπάρχει κάμερα που καλύπτει την είσοδο προς τα δωμάτια και θα σας πω πως το θυμόμουνα. Το Σάββατο το βράδυ, όταν πήγα στο μαιευτήριο γύρω στις 00:30, διαπίστωσα έκπληκτος ότι έφτασα στο δωμάτιο της γυναίκας μου ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ διασχίζοντας σχεδόν όλο το κτήριο. Προβληματίστηκα από το γεγονός και τότε ψάχνοντας τον όροφο διαπίστωσα ότι υπάρχει κάμερα που κάλυπτε την είσοδο του ορόφου και ηρέμησα θεωρώντας ότι τουλάχιστον κάποιος παρακολουθεί ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει. Τζίφος όμως. Όταν ζήτησα από τους υπεύθυνους ασφαλείας να δούμε την καταγραφή της κάμερας του ορόφου μας πήρα τις εξής απαντήσεις: ο ένας μου είπε ότι οι κάμερες δεν δουλεύουν γιατί τους «έχουν απαγορέψει νομοθετικά (sic) να έχουν κάμερες! , ο άλλος μου είπε ότι δουλεύουν αλλά δεν αποθηκεύουν τις καταγραφές(!!). Ακόμα και η κάμερα που δείχνει την είσοδο στο θάλαμο που φυλάσσονται τα βρέφη ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ μου είπαν! Δηλαδή μπαίνω, διαλέγω μωρό όπως ακριβώς το θέλω, φεύγω και αν δεν με πιάσουν ΓΙΑ ΣΑΣ! Αποφασίσαμε να φωνάξουμε την αστυνομία. Προσοχή. Εμείς, όχι το μαιευτήριο. Ήρθαν όντως δυο αστυφύλακες, κατέγραψαν το συμβάν και από εκείνη τη στιγμή άρχισε το πανηγύρι. Ξαφνικά λες και είχαμε λέπρα. Δεν τόλμαγε κανένας από το (εξαιρετικό μέχρι εκείνη την ώρα) προσωπικό. Για να φέρουν φαγητό στη λεχώνα έπρεπε να τους ενημερώσουμε εμείς και μας δικαιολογούνταν ότι «δεν ήθελαν να μας ενοχλήσουν»! Φυσικά από την διοίκηση ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Ενώ όλοι στο νοσοκομείο «έπεφταν από τα σύννεφα» και μας διαβεβαίωναν ότι πρώτη φορά συμβαίνει τέτοιο γεγονός σε όλα τα χρόνια λειτουργίας του και που λογικά θα έπρεπε να κινητοποιήσει άπαντες, δεν μας πήραν ούτε ένα τηλέφωνο να ηρεμήσουν τουλάχιστον την λεχώνα που όπως καταλαβαίνετε είχε φρικάρει με όλα αυτά. Να δείξουν τουλάχιστον ότι κάνουν κάτι. Ότι υπάρχουν και έχουν ενοχληθεί από το γεγονός. Ή για να ακριβολογούμε, έκαναν αισθητή τη παρουσία τους περνώντας γραμμή στο προσωπικό να μας αντιμετωπίζει σαν να φταίγαμε εμείς για ότι συνέβη! Την άλλη μέρα το πρωί και αφού περιμέναμε οι αφελείς ότι κάποιος θα έρθει από την διοίκηση να μας μιλήσει, έφτασε μεσημέρι και έπρεπε να αδειάσουμε το δωμάτιο, να πληρώσουμε και να φύγουμε. Αποφασίζω να ζητήσω να δω τον γενικό διευθυντή. Μετά από 5 φορές που το ζήτησα στην προϊσταμένη του ορόφου, ήρθαν δύο κυρίες και μου είπαν ότι ο κος ταδε θα μας δεχτεί (sic) στο γραφείο του. Πήγαμε μαζί με την γυναίκα μου στον κύριο τάδε ο οποίος όμως δεν ήταν γενικός διευθυντής αλλά νομικός σύμβουλος. Διαπίστωσα ότι φυσικά ήταν πλήρως ενημερωμένος για το γεγονός, είχε φέρει μάλιστα και κάτι εκπαιδευόμενους βοηθούς που ψάχνανε νόμους και συμβόλαια και μας είπε ότι «η μόνη ευθύνη που φέρει το μαιευτήριο είναι για απώλειες μέχρι 88 ευρώ!» Γιούπι! Αναγνώρισε δηλαδή ότι κάτι μπορεί να κλάπηκε αλλά «ας προσέχατε να μην φέρνατε αντικείμενα αξίας στο θάλαμο». Όταν του επισήμανα ότι δεν είναι το θέμα τα υλικά που κλάπηκαν αλλά η παντελής έλλειψη ασφάλειας στην εταιρία του, η άθλια αντιμετώπιση μας από το προσωπικό μετά το συμβάν και η ταλαιπωρία που περάσαμε έφτασε στο σημείο να μας βάλει τις φωνές, να πιάσουν την γυναίκα μου τα κλάματα και να γίνει χαμός. Ζητάω επιτακτικά να δω τον γενικό διευθυντή. Συναντάμε τελικά τον κύριο γενικό στο γραφείο του. Θα σας πω μόνο μια ατάκα του για να δείτε σε τι επίπεδα κυμάνθηκε η κουβέντα. Κος Γενικός: Όλα μπορούν να συμβούν κύριε μου. Ακόμα και οι δίδυμοι πύργοι έπεσαν οπότε όλα μπορούν να συμβούν. Τι να κάνουμε. Σοκ. Αφού μας ενημέρωσε ότι ΘΑ κάνει έρευνα για το θέμα (μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω δεν μας έχει ενοχλήσει κανείς για πληροφορίες κλπ) και αφού εκθείασε τα (ανύπαρκτα) μέτρα ασφαλείας της εταιρίας που διοικεί ( έχουμε πλήρες σύστημα παρακολούθησης (!), 35 σεκιουριτάδες (αν πάτε και δείτε έστω και 2 εκτός από αυτούς που φυλάνε το πάρκινγκ να μου τρυπήσετε την μύτη) και ότι δεν έχει ξαναγίνει ότι η επιχείρησή του είναι «τόπος χαράς» και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να διαταραχτεί το καλό κλίμα και η ηρεμία και ότι (κύριε ελέησον) δεν έχει χαθεί ποτέ παιδί από εδώ(!) κλπ κλπ με απείλησε ότι αν βγει κάτι παραέξω θα «σας κυνηγήσω»! Παραδέχτηκε δε ότι είναι αδύνατον να μπορέσουν να ελέγξουν τις χιλιάδες των εισερχόμενων στο μαιευτήριο δηλαδή με λίγα λόγια «ENTER AT YOUR OWN RISK!». Με ευχαρίστησε δε για την ενημέρωση που του κάναμε και που θα τους βοηθήσει να βελτιώσουν το (κατά τα άλλα άψογο) σύστημα ασφαλείας τους! Όταν πολύ ευγενικά του είπα ότι ούτε οι κάμερες δουλεύουν ούτε σεκιουριτάδες υπάρχουν, μας έβαλε και αυτός τις φωνές κατηγορώντας μας ότι τον προσβάλουμε και ότι δυσφημούμε την εταιρία του. Κι όλα αυτά χωρίς ούτε ένα συγγνώμη. Τελικά του επισήμανα ότι αδυνατούμε να πληρώσουμε γιατί μας έκλεψαν τις πιστωτικές, μας είπε ότι θα βοηθήσει να εκδοθεί άμεσα νέα πιστωτική (!). Γυρίζοντας στο δωμάτιο διαπιστώνουμε ότι έχουν αρχίσει και μοιράζουν κλειδιά στα μονόκλινα και να εμφανίζονται από το πουθενά σεκιουριτάδες. ΟΛΕ! Το σύστημα λειτούργησε! Πήρα το παιδί και έφυγα. Φυσικά και δεν πλήρωσα. Και δεν με εμπόδισε κανένας! Το χειρότερο από όλα είναι ότι διαπιστώνεις πόσο ανίσχυρος είναι κανείς απέναντι στις εταιρίες – τέρατα. Τα συμπεράσματα δικά σας. (Τάσος Καζάκος, Ελεύθερος Τύπος)"
Εγώ βρήκα το παραπάνω υπέροχο κι ενημερωτικότατο άρθρο στο blog της Αριάδνης κι εκείνη το βρήκε στο Οlympia.gr . To θεωρώ σχεδόν υποχρέωσή μου να το αναδημοσιεύσω!
...Φτου, Ξελευθερία"!!! Απολύτως σωστή η έκφραση "καλή λευτεριά" που λένε στις εγκύους! Πραγματικά έτσι αισθάνθηκα από τις πρώτες κιόλας μέρες μετά τη γέννα: ελευθερία κινήσεων βασικά αφού δεν έχεις όλη αυτή την τεράστια (πλέον στον 9ο μήνα) κοιλιά να δυσχεραίνει τις κινήσεις σου, ακόμη & την αναπνοή σου! Γέννησα λοιπόν ξημερώματα 29ης Μαίου κι αποκτήσαμε άλλο ένα υγιέστατο κοριτσάκι, καρμπόν κι αυτό στην εμφάνιση με τον μπαμπούλη του...! Ο οποίος μάλιστα χαζομπαμπάς, επέμενε να είναι αυτή τη φορά μέσα στο χειρουργείο κατά τον τοκετό κι έκοψε μόνος του τον ομφάλιο λώρο μόλις γεννήθηκε το μωρό!!! Απίστευτα μαγική στιγμή, από αυτές που & οι δυό μας θα θυμόμαστε πάντοτε!
Η "μεγάλη" μου κόρη (μέχρι χθες ήταν μικρή!) αντιμετώπισε εξαρχής το μωρό τόσο όμορφα & με τόση αγάπη & τρυφερότητα που ούτε στα πιό τρελά μου όνειρα δεν το περίμενα! Σαν κουκλίτσα την έχει την μπέμπα! Την κουνάει στο καρότσι για να κοιμηθεί, της μιλάει γλυκά, με βοηθάει & γενικά όλο το πακέτο της καλής πραγματικά συμπεριφοράς! Στην αρχή μάλιστα που φέραμε το μωρό στο σπίτι, όταν αυτό έκλαιγε, έκλαιγε & η Σμαραγδούλα με δάκρυα & με ρωτούσε "τί έχει το μωρό μας μαμά;"...!
Βέβαια από κούραση ή μάλλον αϋπνία, πέρασα δύσκολα. Ευτυχώς οι γονείς μου είχαν έρθει για βοήθεια -όπως τους ζήτησα- κι εγώ το μόνο που είχα να σκεφτώ 2 μήνες τώρα ήταν ο θηλασμός του βρέφους! Πραγματικά δεν υπάρχει πιό γλυκιά στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας από αυτή που κρατάει το νεογέννητο στην αγκαλιά της & το θηλάζει! Δεν περιγράφονται με λόγια τα συναισθήματα που σου γεννιούνται, είναι από τις μαγικές στιγμές που δίνουν αξία στη ζωή μας! Και το βλέπεις μέρα με την ημέρα να μεγαλώνει (τώρα πλέον η μπέμπα μόλις τη θηλάσω αρχίζει τα χαμόγελα!) κι αισθάνεσαι ακόμα πιό υπέροχα & πιό χαζομαμά...
Το κακό δύο μήνες τώρα που είχα εδώ τους δικούς μου ήταν οι διαρκείς έλεγχοι που μου κάναν σε όλα, αλλά σε όλα όμως! Πότε θα ταΐσω τη Σμαράγδα, πόσο θα την ταΐσω, τί, πως, τί θα της φορέσω, όλα... Κι εγώ που έχω μάθει τόσα χρόνια τώρα να ζω μόνη μου & να μη δέχομαι παρεμβάσεις από κανέναν, παρότι ήμουν προετοιμασμένη για όλο αυτό, ένιωθα συνήθως σε "πόλεμο" μαζί τους. Ξέρω φυσικά πόσο με αγαπάνε & πως δεν το κάνουν με κακία, ωστόσο όταν έχεις μάθει μόνη σου & ξαφνικά οι γονείς σου αρχίζουν να επεμβαίνουν σε όλα, κάποια στιγμή αρχίζεις να χάνεις την υπομονή σου. Από αυτή την άποψη, ο τίτλος του ποστ έχει διπλό νόημα για μένα: ξελευθερία από την κύηση αλλά & ξελευθερία από τους γονείς μου που πλέον έφυγαν πάλι! Φυσικά & τους αγαπώ κι εγώ & τους το είπα όταν έφευγαν, αλλά η νοοτροπία τους απέχει πάαααρα πολύ από τη δική μου, οπότε το ρητό μακρυά κι αγαπημένοι έχει νόημα στην περίπτωσή μας. Ελπίζω αυτό να μας γίνει μάθημα & να μη γίνουμε κι εμείς έτσι (το ίδιο καταπιεστικοί) στα παιδιά μας αργότερα!
Το μωρό τώρα, ευτυχώς είναι ένα γλυκύτατο πλασματάκι, πολύ-πολύ ήσυχο, τόσο που μόλις ξυπνήσει για να φάει, αντί να κλάψει αρχίζει να πιπιλάει τα χεράκια του!!! Με κάνει να νιώθω σα να ξαναγεννήθηκα το ότι απέκτησα πάλι μωρό..! Και μάλιστα, επειδή αυτή τη φορά έχω προηγούμενη εμπειρία που την απέκτησα μεγαλώνοντας τη Σμαραγδούλα, αυτό το μωρό πραγματικά το απολαμβάνω κάθε στιγμή! Στην 1η μου κορούλα πριν 3 χρόνια είχα μονίμως άγχος για όλα, ακόμη & για το πως θα την κρατώ στην αγκαλιά μου, ενώ τώρα που δεν αγχώνομαι για τίποτα μπορώ & ζω πραγματικά την κάθε στιγμή μαζί της!
Δεν ξέρω αν αυτό που ζούμε με τον άντρα μου είναι όντως ευλογία, ωστόσο εγώ έτσι αισθάνομαι: απίστευτα τυχερή κι ευλογημένη! Είμαστε αγαπημένοι, υγιείς, τρελλά ερωτευμένοι (ΝΑΙ, όσο ανέφικτο κι αν ακούγεται μπορεί να υπάρχει έρωτας σε ένα ζευγάρι όσα χρόνια κι αν περάσουν!!!), αγκαλιάζουμε τα 2 πανέμορφα παιδάκια μας! Μακάρι να κρατήσει η αίσθηση αυτή & μακάρι ειλικρινά να τη ζήσουν όλοι οι άνθρωποι, γιατί δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο...
Σας φιλώ όλους γλυκά & σας εύχομαι καλές βουτιές (κι εμείς αρχίσαμε τα μπανάκια)! Μαρία.
PS: Σας αφιερώνω το τραγουδάκι του Μύρωνα Στρατή που μου κόλλησε τελευταία "Πάνω απ΄όλα"! Αν προλάβω θα το βάλω για σας μουσική υπόκρουση!
Το post θα αναπτυχθεί με την ...πρώτη ευκαιρία! Βλέπετε, με νεογέννητο μωράκι στην οικογένεια, ο ελεύθερος χρόνος είναι πραγματικά ελάχιστος! Φιλάκια σας, Μαρία.
"Περίεργος ο τίτλος του post", θα μου πείτε. Θα δείτε όμως πως δεν είναι & τόσο... Έβλεπα απόψε ένα επεισόδιο του γνωστού "Sex & the City", στο οποίο τα κορίτσια-φίλες που πρωταγωνιστούν διαπαργαματεύονταν το θέμα του "τρίο". Θέμα που στις μέρες μας & στη χώρα μας έχει πάρει -έστω & ανομολόγητα- μεγάλες διαστάσεις. Κάπου λοιπόν μέσα στο επεισόδιο, η σεμνή της παρέας (& ίσως η πιό αφελής σε άλλα ζητήματα) η Σάρλοτ, είπε τη σοφή ατάκα: "πόσο καλά ξέρουμε τελικά αυτούς με τους οποίους κοιμόμαστε;;;" Άσχετα με το θέμα του επεισοδίου, η ατάκα αυτή με έβαλε σε μεγάλες σκέψεις κι εμένα! Πολλά ερωτήματα ξαφνικά άρχισαν να δημιουργούνται & στο δικό μου μυαλό: τί σημασία έχουν τελικά τα χρόνια τα οποία μπορεί να ζεις με κάποιον; Μπορείς ποτέ να είσαι 100% σίγουρος/η πως ο σύντροφός σου είτε σε "κερατώνει" συστηματικά, είτε όποτε του δοθεί η ευκαιρία, είτε ακόμη & πως μια φορά μόνο, έχει υποπέσει στον πειρασμό; Άλλωστε, & για να ευθυμήσω λιγάκι το θέμα μου, όπως λέει κι ένα άλλο σοφό ρητό, "ο κερατάς το μαθαίνει πάντοτε τελευταίος", σωστά;! Αλλά ας εξετάσουμε το θέμα πιό ρεαλιστικά: σύμφωνα με τελευταίες στατιστικές ένας στους τρεις συνανθρώπους μας δηλώνουν πως έχουν απατήσει τουλάχιστον μία φορά το έτερόν τους ήμισυ... Ποσοστό συντριπτικά μεγάλο για το δικό μου (μονογαμικά σκεπτόμενο) μυαλό, αλλά από την άλλη, αν λάβουμε υπόψη & τη φύση του ερωτήματος (το ότι δλδ δεν είναι σε όλους εύκολο να παραδεχτούν μια απιστία), ποσοστό που θα μπορούσε να είναι ακόμη μεγαλύτερο! Άρα; Άρα αγαπημένοι μου φίλοι, θα θυμηθώ τώρα με πικρία την άλλη σοφή ατάκα της παλιάς μας ελληνικής ταινίας: "έχουμε γίνει εδώ μέσα, Σόδομα & Γόμορα!" της αείμνηστης Σαπφού Νοταρά... Και θα σπεύσω να συμβουλεύσω όλους & όλες σας (& τον εαυτό μου φυσικά!), να ΜΗΝ εμπιστεύεστε ειδικά σ΄αυτό το τόσο σοβαρό πραγματικά θέμα κανέναν & καμμία, όσο κι αν τον αγαπάτε & η καρδούλα σας σας λέει πως σας είναι πιστός/ή, όσο κι αν θέλετε να πιστεύετε πως δεν σας απατάει! Για χίλιους δύο λόγους, είναι απόλυτη ανάγκη να παίρνετε ΠΑΝΤΟΤΕ τις προφυλάξεις σας! Γιατί δεν είναι μόνο το AIDS που καιροφυλακτεί μα εκατοντάδες άλλα εξίσου σοβαρά νοσήματα που μπορεί ξαφνικά να βρεθείτε να τα κουβαλάτε & να σας έρθει σα σκαμπίλι ουρανοκατέβατο & να αναρωτιέστε μετά από πού τα οικονομήσατε!!! Γιατί στο κάτω-κάτω η υγεία είναι ένας τομέας που δε σηκώνει παιχνίδια ή επιπολαιότητες, αφού αν μια φορά πάθεις κάτι μπορεί να το πληρώνεις μετά πολύ ακριβά για μια ολόκληρη ζωή! Κι έπειτα, γιατί να εφησυχάζουμε & να αφήνουμε τη δική μας υγεία στην πιθανή ωριμότητα & υπευθυνότητα του συντρόφου μας, αλλά να μην αναλαμβάνουμε οι ίδιοι τις ευθύνες μας & να μην προστατεύουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας; Εξάλλου, ο σύντροφός μας εάν είχε αυτή την υπευθυνότητα που εμείς μπορεί να θέλουμε να του προσδίδουμε, δε θα είχε ίσως καν ενσκύψει σε κανέναν πειρασμό της μιας βραδιάς, ωστόσο για δείτε γύρω σας/μας, από παντού ξεφυτρώνουν σεξουαλικά σκάνδαλα. Ακόμη & αυτοί που θεωρούνται οι πιό πιστοί, ή πιό υπεράνω υποψίας, τελικά αποδεικνύονται ανάξιοι εμπιστοσύνης, δυστυχώς! Ξέρω, τώρα θα μου πείτε τα γνωστά & τετριμμένα: "ναι, αλλά είναι άλλη η αίσθηση χωρίς την προφύλαξη", "το προφυλακτικό ίσως μειώνει την ερωτική απόλαυση", κ.λ.π. Κι εγώ σας απαντώ "ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ"!!! Όλα μια ιδέα & μια συνήθεια είναι! Βρείτε άλλους τρόπους να μεγενθύνετε την απόλαυσή σας, πειραματιστείτε, στο sex δεν πρέπει να υπάρχουν ντροπές! Κι εντέλει, τί να το κάνω εγώ να έχω την τέλεια αίσθηση κατά τη διάρκεια του sex αν είναι να ξυπνήσω το πρωί με χλαμύδια, ή σύφιλη ή κονδυλώματα ή δεν ξέρω κι εγώ τί;;; Και να πληρώνω μετά (είτε με παροδικές αλλά επίπονες θεραπείες, είτε για μια ζωή) την ανευθυνότητα του συντρόφου μου αλλά & τη δική μου ευπιστία & αφέλεια που νόμιζα πως μπορούσε να μου ήταν πιστός;! Και στο κάτω-κάτω, μακάρι να μου είναι πιστός πάντοτε, εγώ έχω τίποτα να χάσω αν λαμβάνω & τα μέτρα μου σαν καλή κι ενημερωμένη πολίτης της σημερινής μας "αλαλούμ" κοινωνίας;;; Όχι πέστε μου: έχω; Γι΄αυτό λοιπόν φίλοι μου, όσο κι αν σας ταρακουνάω ή σας βάζω ιδέες, ή ακόμη & σας θυμώνω με το σημερινό μου post, εσείς τα μάτια σας όχι απλά 14 αλλά χίλια τέσσερα! "Προσέχουμε για να έχουμε" που λένε! ΄Οχι τίποτα άλλο δλδ, αλλά για να μη μας περνάνε μετά & για ...λαλάκες! Φιλάκια σε όλους/ες κι εύχομαι να σας προβλημάτισα έστω λιγάκι! Την Καλημέρα μου!
UPDATE: Μετά από σχόλιο του φίλου Nikiplos, παραθέτω ένα συγκλονιστικό πραγματικά link που πρέπει όλοι να διαβάσετε... http://zwhaggelou.blogspot.com
ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ! Από χθες το πρωί ξυπνάω πρησμένη στα χέρια, στα πόδια, ακόμη & στο πρόσωπο... Όχι, δεν έχω πάθει κανενός είδους ασφυξία ούτε με τσίμπησαν μέλισσες ή άλλα ζουζουνοειδή. Απλά ο οργανισμός μου ετοιμάζεται για τη μεγάλη στιγμή! Το ίδιο ακριβώς μου συνέβαινε & πριν 3 χρόνια λίγο πριν γεννήσω την κόρη μου. Ξεκίνησα να πρήζομαι & σε 2 περίπου εβδομάδες γέννησα! Κάπως έτσι νομίζω θα γίνει & τώρα & το περιμένω με απίστευτη λαχτάρα & χαρά! Ναι, έχω τρέλλα με τα μωράκια, ναι, μόνο που σκέπτομαι πως θα μοσχοβολάει πάλι το σπίτι "μωρουδίλες" αδημονώ! Όχι, δεν έχω την παραμικρή αγωνία για τη διαδικασία της γέννας (εδώ δεν είχα την 1η φορά, τώρα θα έχω;), ξέρω πως όλα θα πάνε μια χαρά & λίαν συντόμως θα κρατώ πάλι στην αγκαλίτσα μου ένα τρυφερό τόσο δα κορμάκι! Αυτό το κορμάκι που εδώ & 2-3 μήνες με έχει τρελλάνει στις κλωτσιές! Όλο μου το "είναι" έχει κυριευτεί από λαχτάρα να το δω επιτέλους αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι, να το σφίξω στην αγκαλιά μου, να το θηλάσω, να δω σε ποιόν από τους δυό μας θα μοιάζει, αν θα μοιάζει στη Σμαραγδούλα, κ.λ.π. Ξέρω βέβαια πως στην αρχή τουλάχιστον θα έχει πολύυυυ τρέξιμο & αϋπνία για μένα, θυμάμαι τις πρώτες 40 μέρες μετά τη γέννα της 1ης φοράς είχαν γεμίσει τα πόδια μου μελανιές γιατί από τη νύστα περπατούσα & κουτουλούσα πάνω στα έπιπλα, αλλά γι΄αυτό έχω καλέσει πάλι ενισχύσεις: θα έρθουν οι γονείς μου από τη Λάρισα & θα μείνουν μέχρι να σαραντίσω. Έ, όσο να πεις, μια μαμά σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να φανεί εξαιρετικά χρήσιμη: δεν μπορεί βέβαια εκείνη να θηλάσει το μωρό, μπορεί όμως μια χαρά να μαγειρέψει, να συμαζέψει το σπίτι (αφού θα έρχεται καθημερινά κόσμος για να δει το μωρό), να το αλλάξει καμμιά πάνα. Έπειτα ο καιρός περνάει γρήγορα, εγώ θα ανακάμψω, οι γονείς μου θα φύγουν, εμείς θα ηρεμήσουμε πάλι & θα μπορώ πια να ρυθμίσω εγώ το ωράριο του μωρού! Ναι, με συμβουλή του παιδίατρου έτσι έκανα & την πρώτη φορά: παρότι τα μωρούλια ξυπνάνε για να φάνε & το βράδυ (έτσι εξηγείται η αϋπνία των μαμάδων) μόλις πέρασαν οι 40 πρώτες κρίσιμες μέρες, είχα αφήσει τη μικρή 2 βράδια να τσιρίζει...! Το πστεύετε; Κι όμως το έκανα! Μπορεί να έκλαιγα κι εγώ μαζί της, ωστόσο δεν υπέκυψα & δεν τη θήλασα παρά στις 6 το πρωί. Αυτό ήταν: το 3ο βράδυ δεν ξαναξύπνησε πριν αρχίσει να ξημερώνει! Κι έτσι κι εγώ η καϋμένη κατάφερα να ξανακερδίσω σιγά-σιγά τις χαμένες μου ώρες ύπνου! Την ίδια τακτική φυσικά σκοπεύω να ακολουθήσω & τώρα! Πείτε με σκληρή, άκαρδη, δε με ενδιαφέρει: αφού εγώ είδα πως την προηγούμενη φορά με την πρώτη μου κορούλα η τακτική αυτή είχε αποδώσει τόσο καλά, δε σκοπεύω να την αλλάξω τώρα, όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί δεν είμαι & μαζόχα...! Κι ύστερα θα έχει πιάσει για τα καλά το καλοκαιράκι & θα μπορούμε να αρχίσουμε να πηγαίνουμε & για κανένα μπανάκι που τόσο τα αγαπώ! Και η Σμαραγδούλα επίσης! Ο μπαμπάς μας βέβαια θα ψιλοκατσουφιάζει (ένα περίεργο πράγμα: σχεδόν όλοι οι νησιώτες να μην αγαπούν τα μπάνια, ενώ εμείς οι στεριανοί να λατρεύουμε τη θάλασσα!) αλλά τώρα είναι στη φάση που παίζει τρελλά με την κόρη του (η ηλικία των 3 χρονών βλέπετε είναι ιδιαίτερα ελκυστική!) οπότε κι αυτός θα το διασκεδάζει! Αυτά τα νέα μας αγαπημένοι μου φίλοι, δεν ξέρω αν θα προλάβω να σας ξαναανεβάσω post πριν τα "γεννητούρια", αν & ακόμη είναι σχετικά νωρίς: στις 19/5ου κατά το γυναικολόγο μου μπαίνω στο μήνα μου, εγώ όμως επειδή & την 1η φορά μόλις μπήκα στον 9ο γέννησα, είπα να σας ενημερώσω από τώρα για να είμαι καλυμμένη. Εύχομαι σε όλους & όλες σας να περνάτε πολύ-πολύ όμορφα, να μην αφήνετε τις αναποδιές ή τους κομπλεξικούς να σας "τσιτώνουν", να χαμογελάτε πολύ & να είστε γενικά αισιόδοξοι για όλα! Σας φιλώ πολύ γλυκά, Με Αγάπη, Μαρία.
Ναι, υπάρχει! Ναι, είναι απλή κι εφαρμόσιμη! Ναι, τη γνωρίζω! Όχι, ούτε εγώ την εφαρμόζω πάντοτε (θνητή γαρ). Το παλεύω όμως! Και είναι το πολύ απλό τρίπτυχο: Να Ζεις, Ν΄ Αγαπάς, Να Γελάς! ΄Ολη η σοφία όλων των ανθρώπινων φυλών ανά τους αιώνες, νομίζω πως συνοψίζεται τελικά σ΄αυτές τις 3 συμβουλές:
ΝΑ ΖΕΙΣ! Κι όταν λέμε να ζεις, δεν ενοούμε βέβαια να περνάς απλά τις μέρες σου επί της γης. Ενοούμε να ζεις έντονα, διασκεδαστικά, να ρουφάς στην κυριολεξία τη μαγεία των στιγμών που απαρτίζουν τη ζωή σου, να φροντίζεις να κάνεις αυτά που σου αρέσουν κι όχι αυτά που σου επιβάλλουν. Να μην αφήνεσαι απλά να δουλεύεις, να τρως, να κοιμάσαι, να ξυπνάς & πάλι από την αρχή, αλλά να επιλέγεις ΕΣΥ αυτά που σε ευχαριστούν περισσότερο στη ζωή σου, (έξοδοι, ταξίδια, εκδρομές, συναντήσεις με φίλους κι αγαπημένους, παιχνίδια με τα παιδιά σου) & να τα κάνεις πράξη όσο πιό συχνά μπορείς! Γιατί εκεί βρίσκεται το νόημα, η ουσία, η αυτοεκπλήρωση! Μην αφήνεσαι να μιζεριάζεις με πράγματα ανούσια, μη σε παίρνει από κάτω όταν κάποιος "σου την κάνει", προχώρα, ξέχνα τις αναποδιές, συνέχισε, ξεκόλλα, πάρε βαθειές ανάσες για να σου περάσει ο θυμός, στρέψε την προσοχή σου εκεί που θέλεις ΕΣΥ! Μην ξεχνάς ποτέ πως μπορεί ανά πάσα στιγμή & από χίλιες αιτίες να εκπνεύσεις (ξέρω, βάρβαρο αλλά τόσο αληθινό) & σίγουρα δε θα ήθελες όταν γίνει αυτό να πεις "& τί κατάλαβα; Τί έζησα;..."
Να Αγαπάς! Τους πάντες! Ξεκίνα οπωσδήποτε από τον εαυτό σου! Ξέχνα τα "πεταχτά" σου αυτάκια που σε χαλάνε όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, τα λίγα παραπανίσια κιλά σου, το μέτριο ανάστημά σου, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να "σου τη δίνει" στην εικόνα σου, αγάπα καταρχήν τον εαυτό σου για τα καλά του κι όχι για όσα εσύ βλέπεις άσχημα (άλλωστε ΌΛΟΙ έχουν & άσχημα!) & να δεις πόσο γρήγορα θα αρχίσουν τότε να σε αγαπούν & οι γύρω σου! Είναι σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία: όταν η δική μας αγάπη για τον εαυτό μας τελειώνει, τότε αυτομάτως & αντανακλαστικά πέφτει στο ελάχιστο & η στάθμη της αγάπης των άλλων για μας! Απολύτως λογικό βέβαια, γιατί πώς να μας αγαπήσει κάποιος/α όταν βλέπει/νιώθει πως ούτε εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε τον εαυτό μας; Έπειτα, αφού τα βρεις με σένα τον ίδιο, ξεκίνα να αγαπάς όλο τον κόσμο γύρω σου! Είναι εύκολο κι ας νόμιζες μέχρι χθες το αντίθετο: ΌΛΟΙ έχουμε μέσα μας καλά & άσχημα στοιχεία, πάψε να εστιάζεις στα άσχημα/εκνευριστικά/κουραστικά στοιχεία των γύρω σου, προσπέρασέ τα σα να μην υπάρχουν κι εσύ επικεντρώσου μονάχα στα όμορφα! Στην καλή τους καρδιά, στη φιλοτιμία τους, στο χιούμορ τους, στην εξυπνάδα τους, στη γλύκα τους, σε ό,τι τέλος πάντων έχει ο καθένας τους που σε ελκύει & σε κάνει να νιώθεις όμορφα μαζί τους! Μόλις το καταφέρεις, θα δεις πόσο πιό όμορφα θα νιώσεις κι εσύ ακαριαία, αλλά & πόσο πιό ζεστές θα γίνουν οι σχέσεις σου με τους γύρω σου! Εξάλλου, όλοι αυτό επιζητούν/με: τη θαλπωρή & την ασφάλεια μια αληθινής & ουσιώδους σχέσης, είτε με το έτερόν μας ήμισυ, είτε με το/η φίλο μας, είτε με τα αδέρφια μας! Δεν είναι καθόλου δύσκολο να την αποκτήσουμε, απλά χρειάζεται να κάνουμε εμείς την αρχή!
Να Γελάς! Εδώ πια τί να πω; Όλοι ξέρουμε πως "το γέλιο δίνει ζωή", πως η ζωή χωρίς χαρά είναι στάσιμη & βασανιστική, πως όταν γελάμε ξαλαφρώνουμε από οτιδήποτε δυσάρεστο μπορεί να κουβαλάμε στα εσώψυχά μας! Αυτό είναι λοιπόν που πρέπει & να κάνουμε: βγάλτε από τη ζωή σας οποιονδήποτε μπορεί να σας γεμίζει πίκρα, απομακρύνεται από το περιβάλλον σας τους κακεντρεχείς & χαιρέκακους ανθρώπους, προσεγγίστε με περισσότερη θέρμη τα άτομα που νιώθετε πως σας κάνουν να χαμογελάτε ευχάριστα! Και χαλαρώστε & τη δική σας στάση ζωής! Μη διστάζετε να ξεσπάσετε σε ένα δυνατό κι εκτονωτικό γέλιο όταν ακούσετε κάτι έξυπνο κι αστείο, αφεθείτε να ξεκαρδιστείτε όταν το έχετε ανάγκη & σας βγαίνει, το γέλιο είναι πραγματικά η αποτοξίνωση της καρδιάς μας από κάθε τί βλαβερό κι επιζήμιο! Κυνηγήστε το, απολαύστε το!
Σας φάνηκε δύσκολη η "Συνταγή της Ευτυχίας"; Δε νομίζω. Δοκιμάστε να βάλετε το τρίπτυχο αυτό σα σκοπό της ζωής σας & θα δείτε τελικά πόσο εύκολο ήταν να το καταφέρετε & να κατακτήσετε τη δική σας ευτυχία! Γιατί η ευτυχία τελικά μπορεί να είναι μόνο στιγμές -όπως λένε κάποιοι- για μένα όμως είναι & τρόπος ζωής, τρόπος σκέψης, τρόπος θεώρησης των πραγμάτων... Εξάλλου, αφού η ζωή μας είναι τόσο μικρή, γιατί να τη γεμίζουμε με μιζέρια αντί να φροντίζουμε να την κάνουμε πιό όμορφη & πιό γλυκιά;
Σας φιλώ όλους γλυκά & σας εύχομαι από την καρδιά μου λιγότερα νεύρα & περισσότερη χαρά!!!
Καλημέρα & Καλό Απρίλη σε όλους/ες μας! Οφείλω μετά το προηγούμενο post να σχολιάσω πως 2 είναι κατά τη γνώμη μου οι λόγοι για τους οποίους & εγώ (όπως & πολλές άλλες ελληνίδες σύζυγοι/σύντροφοι) "λούζονται" τέτοια συμπεριφορά από τον καλό τους: 1. Πως οι μαμάδες των καλών μας, όταν τους ανέτρεφαν κατά το οθωμανικό πρότυπο φρόντιζαν να έχουν τους "κανακάρηδές" τους σε πλήρη αποχή από πάσης φύσεως δουλειά επί του νοικοκυριού, μην τυχόν & τους ...κοπεί η μέση από την κούραση! Με αποτέλεσμα βέβαια, αυτά τα έξυπνα παλληκάρια αργότερα να θεωρούν κεκτημένο τους δικαίωμα το να εθελοτυφλούν μπροστά στις εργασίες που πρέπει να γίνουν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Γιατί ήξεραν φυσικά πως θα βρεθεί το "κορόιδο" η σύντροφος να επιληφθεί των πάντων... Και καταντήσαμε έτσι εμείς οι γυναίκες, (της γενιάς μου τουλάχιστον) να είμαστε πράγματι νοικοκυρές, μάνες, σύζυγοι & εργαζόμενες... Φρίκη δλδ!
2. Από την άλλη, εξίσου σημαντικός λόγος που αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει, είναι η δική μας (των γυναικών) ανοχή! Επειδή ακριβώς ερωτευόμαστε κι αγαπάμε αληθινά κι επειδή ξέρουμε τον ξέγνοιαστο τρόπο κατά τον οποίο ανατράφηκαν οι καλοί μας, ντρεπόμαστε έπειτα εμείς να "πατήσουμε πόδι" για να τους αλλάξουμε συνήθειες & να τους δώσουμε την ώθηση που χρειάζονται για να αναλάβουν τις ευθύνες & του σπιτιού εξίσου με μας... Μέγα λάθος βέβαια, αλλά δυστυχώς το κάνουμε! Εδώ είναι που διαφαίνεται άλλωστε & ο γνωστός συναισθηματισμός των γυναικών!
Παρόλα αυτά, επειδή ούτε ηλίθιες είμαστε αλλά ούτε & μαζόχες, πλέον κι εμείς έχουμε αρχίσει να "ξυπνάμε" από το λήθαργο του υπερπροστατευτισμού απέναντί τους ("μην μου κουραστεί το πουλάκι μου") αναζητήσαμε & βρήκαμε άλλες μεθόδους, ώστε & το σπίτι να είναι καθαρό & τακτοποιημένο κι εμείς πιό ξεκούραστες: έτσι νομίζω ελάχιστες κοπέλες σήμερα δεν παίρνουν στα σπίτια τους τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα μια οικιακή βοηθό για καθαριότητα,σίδερο κι όλα τα σχετικά. Και πολύ καλά κάνουμε!!! Οκ, δε θέλεις κύριε να λερώσεις τα χεράκια σου με σκόνες, απορρυπαντικά & τα συναφή; Αφού δεν είσαι σε θέση να κατανοήσεις πως αυτά όλα είναι πράγματα ανούσια κι ανιαρά μεν, αναγκαία δε για την υγιεινή του δικού μας σπιτιού αλλά & της ψυχολογίας μας, αφού δεν ενοείς να δεις πόσο εξίσου με εμάς (αφού μάλιστα κι εμείς εργαζόμαστε όλες σήμερα) είσαι κι εσύ υπεύθυνος για το πλύσιμο, το σιδέρωμα, το σκούπισμα, το σφουγγάρισμα κι όλα τα συμπαρομαρτούντα, ε, τότε το τραβάει ο οργανισμός σου το εξοδάκι!!! Πλήρωνε λοιπόν κάθε τόσο μια γυναίκα να έρχεται να κάνει όλα όσα εσύ δεν μπορείς ή δε θέλεις! Εξάλλου κι αυτές οι έρημες να ζήσουν πρέπει, κι εμείς (οι άλλες έρημες) να ξεκουραστούμε λιγάκι θέλουμε, οπότε το λύσαμε έτσι μια χαρά το θέμα! Ε, μα; Τί νομίζατε; Πως παντρευόσαστε τη μαμά σας; Ή πως εσείς είστε οι "αγάδες" κι εμείς τα κορόιδα που θα τους υπηρετούν αγόγγυστα; Με λάθος τρόπο σκέψης σας ανέθρεψαν, αλλά δεν πειράζει, εμείς γι΄αυτό ήρθαμε στη ζωή σας, για να σας δώσουμε μια χείρα βοηθείας να τον αλλάξετε! Οκ; Κι όσο για τη δική μας μεγαλύτερη κατά πολύ συνεισφορά στο barbeque, δεν πειράζει, αφού τουλάχιστον ξέρουμε πως π.χ. αύριο θα έρθει η γυναίκα να καθαρίσει το σπίτι, έ σας κάνουμε δώρο το τηγάνισμα των ορεκτικών & τα συναφή...! Χαλάλι σας, αρκεί τουλάχιστον μετά την μπυρίτσα που θα πιείτε στο barbeque να μας χαλαρώσετε κι εμάς λιγάκι. Ξέρετε εσείς τον τρόπο!!! Φιλάκια βρε άτιμα & ένα ΜΠΡΑΒΟ μέσα από την ψυχή μου σε όσους έχουν ανακαλύψει τον πραγματικό άντρα μέσα τους, αυτόν που δε φοβάται ούτε την ποδιά να φορέσει ούτε & να μαγειρέψει για να ικανοποιήσει μια φορά κι αυτός σε θέματα ουρανίσκου την καλή του!
*ΥΣ: Μην μου πείτε πως δεν του πάει του κυρίου στη φωτο η ποδιά πάαααρα πολύ;!!!
Μια που η Άνοιξη σε λιγάκι φτάνει, είπα σήμερα να σας θυμίσω τη συνηθισμένη διαδικασία των Barbeques, που είναι κατεξοχήν φαινόμενο της εποχής! Ίσως γελάσετε με ότι διαβάσετε, όμως στη δική μου περίπτωση τα πράγματα όντως έτσι γίνονται… Τα συμπεράσματα (καλά ή άσχημα) δικά σας! Μόλις ένας άνδρας λοιπόν δηλώσει εθελοντής να «μαγειρέψει» barbeque, η αλυσίδα γεγονότων ακολουθεί ως εξής:
1. Ο άνδρας βγάζει την ψησταριά και τα κάρβουνα. 2. Η γυναίκα πλένει τη σχάρα. 3. Η γυναίκα πάει στο μπακάλικο. 4. Η γυναίκα πάει στο χασάπικο. 5. Η γυναίκα πάει στο ζαχαροπλαστείο ή ακόμη χειρότερα φτιάχνει το γλυκό. 6. Η γυναίκα ετοιμάζει τη σαλάτα και τα λαχανικά. 7. Η γυναίκα ετοιμάζει τα κρέατα για το ψήσιμο. 8. Η γυναίκα βάζει σε ένα δίσκο τα κρέατα με τα σχετικά μπαχαρικά και τα εργαλεία του ψησίματος. 9. Η γυναίκα φέρνει τη σχάρα καθαρή και το δίσκο στον άνδρα που είναι ξαπλωμένος δίπλα στην ψησταριά απολαμβάνοντας την μπύρα του. 10. Ο άνδρας βάζει το κρέας πάνω στη σχάρα. 11. Η γυναίκα μπαίνει στο σπίτι να στρώσει το τραπέζι . 12. Η γυναίκα ρίχνει μια ματιά στα λαχανικά που βράζουν & τηγανίζει τις πατάτες & τα υπόλοιπα ορεκτικά. 13. Η γυναίκα ετοιμάζει το επιδόρπιο. 14. Η γυναίκα ξανά βγαίνει έξω να πει στον άνδρα της ότι καίγεται το κρέας. 15. Ο άνδρας βγάζει το κρέας που παραψήθηκε από τη σχάρα και το πάει στη γυναίκα του. 16. Η γυναίκα ετοιμάζει τα πιάτα και τα βάζει στο τραπέζι. 17. Ο άνδρας βάζει να πιούνε. 18. Η γυναίκα ξεστρώνει το τραπέζι και ετοιμάζει τον καφέ. 19. Η γυναίκα σερβίρει τον καφέ και το επιδόρπιο. 20. Μετά το γεύμα, η γυναίκα μαζεύει το τραπέζι και το τραπεζομάντηλο. 21. Η γυναίκα βάζει πλυντήριο πιάτων, πλένει τις πιατέλες και συμμαζεύει την κουζίνα. 22. Ο άνδρας αφήνει την ψησταριά όπως είναι γιατί …ακόμη καίγονται τα κάρβουνα! 23. Ο άνδρας ρωτάει τη γυναίκα του αν χάρηκε που ΔΕΝ μαγείρεψε σήμερα! 24. Με ένα απορημένο ύφος ο άνδρας βγάζει συμπέρασμα ότι οι γυναίκες δεν είναι ποτέ ευχαριστημένες…
Είναι Τρελλός αυτός ο Ρωμιός... ή αλλιώς: Πώς σε αναγκάζουν να κάνεις "παζάρι"!
Έχω χαθεί τελευταία, το ξέρω. Είμαστε όλοι καλά, απλά αυτή την περίοδο ανακαινίζουμε ένα παλιό μας σπίτι & δε φαντάζεστε για τί τρέξιμο σας μιλάω! Δεν προλαβαίναμε που δεν προλαβαίναμε (κυριολεκτώ) ούτε να φάμε, τώρα που πρέπει να ξεκλέβουμε χρόνο για να πηγαίνουμε & στα μαγαζιά & να συντονίζουμε τα συνεργεία, τώρα να δείτε πανικός... Αλλά γι΄αυτό θα σας πω παρακάτω, πρώτα θα σας πω τα νέα μου!
Η κοιλίτσα μου πια παραστρογγυλεύει! Μπήκα χθες στον 6ο μήνα, το μωράκι μέσα μου δίνει ρεσιτάλ υπερκινητικότητας, το άλλο απ΄έξω μου (η Σμαραγδούλα) τα ίδια, οπότε όλα καλά! Έχω πάρει μόνο 4 κιλάκια μέχρι στιγμής & χαίρομαι πολύ: στην προηγούμενη εγκυμοσύνη είχα βάλει συνολικά 12 & πάλι 10 μέρες μετά τη γέννα λόγω & του θηλασμού δεν μου είχε μείνει ούτε 1 παραπανίσιο κιλό, οπότε τώρα αν συνεχίσω έτσι (που δε σκοπεύω να αφεθώ) μόλις γεννήσω θα είμαι στα κιλά μου αν όχι & λιγάκι πιό αδύνατη! Μου αγόρασα μάλιστα (δώρο στον εαυτό μου την ημέρα του Βαλεντίνου, μην με πείτε ψώνιο!) ένα καινούριο ελλειπτικό όργανο γυμναστικής & το κατευχαριστιέμαι! Πάντοτε λάτρευα τη γυμναστική (το νούς υγιής εν σώματι υγιές το πιστεύω), tennis, μπάσκετ, voley, ποδόσφαιρο & γυμναστήριο ήταν τα αγαπημένα μου, στα οποία μάλιστα συμμετείχα ενεργά, οπότε τώρα ελλείψει χρόνου γυμνάζομαι έστω στο σπίτι. Μάλιστα την Πρωτοχρονιά είχαμε πάρει στη μικρή το ποδήλατο της Fisher Price που συνδέεται με την TV & το παιδί κάνει πετάλι & ταυτόχρονα παίζει παιχνίδια στην οθόνη & έχουμε πολύυυυ γέλιο! Μπροστά η κόρη με το ποδηλατάκι της & πίσω η μαμά με το ελλειπτικό της! Και χαίρομαι ακόμη περισσότερο γιατί ελπίζω έτσι να της εμφυσήσω την αγάπη μου για γυμναστική, μια που αν πάρει από τον μπαμπά της & σ΄αυτό δεν πρόκειται να γυμναστεί ποτέ στη ζωή του το παιδί! Βέβαια μην τον αδικώ τον καλό μου: μια χαρά διατηρεί τη φόρμα του (οκ, χωρίς τη γράμμωση), απλά αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς λόγω δουλειάς (έχει δική του εταιρεία μηχανοργάνωσης) σχεδόν δεν προλαβαίνει ούτε να φάει. Έχει πλάκα που μιλάμε καμμιά 10αριά φορές την ημέρα στο τηλέφωνο, αλλά από αυτές τις περισσότερες μία δεν μπορεί εκείνη τη στιγμή ο ένας & λέει στον άλλο "σε παίρνω εγώ σε λιγάκι", μία ο άλλος... Φυσικά το προτιμώ χίλιες φορές από ένα διάστημα στο παρελθόν που δουλεύαμε μαζί όλη μέρα! Γιατί τότε είχε καταντήσει η ζωή μας όλη η δουλειά & οι πελάτες, ενώ τώρα τουλάχιστον λείπουμε & λιγάκι ο ένας στον άλλο κι έχουμε & να πούμε τα νέα της ημέρας μας!
Τα της ανακαίνισης τώρα! Ανακαινίζουμε όλο το σπίτι (όχι αυτό που μένουμε ευτυχώς), από κουζίνα & μπάνιο, μέχρι πλακάκια, κουφώματα εσωτερικά κι εξωτερικά, ταπετσαρίες τοίχων κι ό,τι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε. Εδώ όμως ήταν που άρχισε το μεγάλο σοκ: στη Ρόδο όλα μα όλα ανεξαιρέτως τα καταστήματα πουλάνε τα είδη τους -άγνωστο γιατί- σχεδόν σε διπλές τιμές (σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα πολύ παραπάνω) από ότι τα αντίστοιχα-ίδια είδη σε άλλες πόλεις της Ελλάδος! Αυτό πώς σας φαίνεται;
Το θέμα είναι πως ακιβώς & λόγω της δουλειάς μας, εμείς ειδικά (κι εγώ με την Πληροφορική ασχολούμαι αφού διατηρώ εκπαιδευτήριο πληροφορικής) δεν υπήρχε περίπτωση να μη ρίχναμε μια έστω ματιά στο Internet για οτιδήποτε από τα παραπάνω χρειαζόμαστε. Κι εδώ ήταν η μεγάλη έκπληξη! Τα ίδια είδη (έπιπλα μπάνιου, κουφώματα, ακόμη & πλακάκια) των ίδιων εταιρειών τα βρήκαμε στα e-shops μεγάλων καταστημάτων στην Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, στις μισές τιμές τουλάχιστον από ό,τι μας τα πουλούσαν εδώ! Το πιστεύετε; Αφού στο τέλος αγανάκτησα τόσο από την αισχροκέρδεια των εδώ καταστηματαρχών που πήγα σε κάποιον από αυτούς με τα links τυπωμένα των ίδιων προΙόντων που σας λέω πως τα βρήκα σε πολύ-πολύ χαμηλότερες τιμές & του την είπα! Ε, μα έχει & η ανοχή τα όριά της! Συγκεκριμένα μια μπανιέρα υδρομασάζ αυτός μας την έδινε 1000 ακριβώς ευρώ παραπάνω, ενώ ένα πανέμορφο πλακάκι μπάνιου, που για την ακρίβεια στο site www.katoikianet.gr (που μάλιστα δε χρεώνει μεταφορικά αλλά τα στέλνει δωρεάν σε όλη την ελληνική περιφέρεια!) εγώ το βρήκα με 14€ το τετραγωνικό, αυτός μας το έδινε 54€/m2... Nαι, καλά διαβάσατε, μιλάμε για 40€/m2 διαφορά!!! Όταν μπήκα από τον δικό του Η/Υ λοιπόν στο net & του τα έδειξα, πήγε στην αρχή να μου πει κάτι αηδίες περί κινέζικων προϊόντων, κ.λ.π. αλλά τελικά μάλλον ντράπηκε (είναι & γνωστός του άντρα μου ο τύπος) & μας ομολόγησε πως & τα δικά του όλα κινέζικα είναι κι ας τα πουλάει "στα ψώνια" ως ιταλικά! "Αφού" λέει, "ΌΛΕΣ πλέον οι μεγάλες, ιταλικές & μη εταιρείες έχουν τα εργοστάσιά τους λόγω βέβαια των πολύ φθηνών εργατικών χεριών στην Κίνα"! Τόσο καλά!
Και σας ρωτώ: φταίω εγώ λοιπόν που αρνούμαι να με εκμεταλλεύονται στην κυριολεξία, τους πάω τα links & ή μου τα δίνουν στις τιμές που τα βρίσκω εκεί (έστω, λίγο παραπάνω λόγω & των μεταφορικών) ή τα παραγγέλνω από το Internet?! Μωρέ net & πάλι net! Eδώ μιλάμε για τεράστιες διαφορές, στα 2 σπίτια, αν αγοράζεις από Αθήνα, φτιάχνεις άλλο ένα τσάμπα! Μ@λάκες είμαστε? Αναρωτιέμαι όμως, επειδή δεν είναι η 1η φορά που αντιμετωπίζω το θέμα (τα ίδια είδα & πέρσι με κάτι ηλεκτρικά είδη που αγοράσαμε, όπως βέβαια & πολλές φορές με επώνυμες εταιρείες ειδών ένδυσης), ΚΑΝΕΙς δεν τους ελέγχει;;; Τόση πια ασυδοσία; Τέτοιος αντιεπαγγελματισμός; Άν πάω τώρα εγώ & τους καταγγείλω στο συνήγορο του πολίτη ή στο ΙΝΚΑ θα φταίω εγώ ή οι ίδιοι που τόσο αναίσχυντα προσπαθούν να με κατακλέψουν; Βέβαια δεν το κάνω (κακώς κατά τη δική μου εκτίμηση) αφού είναι όλοι γνωστοί του ροδίτη συζύγου μου, αλλά είμαι σίγουρη πως εάν το κάναμε όλοι μας, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα είχαν αναγκαστεί να δουλεύουν με περισσότερη εντιμότητα!
Τέλος πάντων, εγώ πια τα έχω παραγγείλει όλα στις τιμές που ήθελα, τα γράφω όμως αυτά για να σας "πονηρέψω" κι εσάς: πλέον το Internet γι΄αυτό υπάρχει! Κάντε μια αναζήτηση του είδους που σας ενδιαφέρει & θα δείτε πόσο εύκολο πλέον είναι να αγοράσετε από το φθηνότερο κατάστημα ανά την Ελλάδα (τουλάχιστον, γιατί εγώ πχ τις ταπετσαρίες που είναι τόσο στη μόδα, αλλά εδώ ακόμη τις πουλάνε πανάκριβες, τις βρήκα σε ένα ωραιότατο e-shop της Αγγλίας με ούτε το ένα δέκατο της εδώ τιμής τους & ξέρετε πια πόσο έχει πέσει & η ισοτιμία της λίρας με το ευρώ)! Κρίμα είναι τώρα που έχουμε με το Internet τη δυνατότητα να συγκρίνουμε τιμές ανά τον κόσμο, να τους επιτρέπουμε να συνεχίζουν να μας κλέβουν! Άντε, σας φιλώ γλυκά! Κι εσείς ευχηθείτε μου να προλάβουμε να τελειώσουμε την ανακαίνιση σε κανένα δίμηνο, πριν γεννήσω δηλαδή!
ΥΣ 1: Όχι βέβαια, στη φωτο δεν είμαστε εμείς. ΥΣ 2: Για τις Απόκριες φέτος (σνιφ) χλωμό το βλέπω να ντυθώ... Με την κοιλιά μόνο σε στολή Οβελίξ θα μπορούσα να μπω! Εσείς όμως που μπορείτε, μην παραλείψετε! Όπως & να το κάνουμε είναι διασκεδαστικότατο έθιμο, γι΄αυτό σας εύχομαι να το κατευχαριστηθείτε!
"Πατήστε πάνω στην εικόνα, είναι δωράκι πρωτοχρονιάτικο για να γελάσετε!"
2009, Η κόρη μου! Οι γιορτές κύλησαν όμορφα σε εντελώς οικογενειακό κλίμα! Φάγαμε πραγματικά πολύ βέβαια, παρότι είμαστε λάτρεις του καλού, μα όχι του πολύ φαγητού. Ωστόσο δε γινόταν διαφορετικά, αφού η αγαπημένη μου πεθερά μας έκανε πάλι το τραπέζι μαζεύοντας όοοολη την οικογένεια (για την ακρίβεια τις 4 οικογένειες) τόσο τα Χριστούγεννα όσο & την Πρωτοχρονιά στο σπίτι της, όπου είχε μαγειρέψει η γυναίκα του κόσμου τα καλά (& φυσικά φρόντιζε επιμελώς να μας ξαναγεμίζει τα πιάτα πριν καλά-καλά αυτά προλάβουν να αδειάσουν). Εκεί κάναμε & τις ανταλλαγές των δώρων & τα μικρά ξεσάλωσαν, εντελώς όμως! Ξαναμμένα που βρέθηκαν όλα μαζί στο σπίτι της λατρεμένης τους γιαγιάς έτρεξαν κι έπαιξαν αυτές τις μέρες, όσο δεν παίζουν νομίζω ούτε όλο το χρόνο μαζί… Η γλυκιά μου Σμαραγδούλα δείχνει ακόμη πιο χαρούμενη κι ευτυχισμένη τελευταία (καλά, θα συντελούν σ΄αυτό & τα τόσα καινούρια παιχνίδια που έλαβε ως δώρα). Είναι τώρα σε μια υπέροχη ηλικία (30 Οκτώβρη έκλεισε τα δυόμιση χρόνια της), γεμάτη ζωντάνια, απίστευτη ενεργητικότητα, χαρά & …φυσικά μέσα στην αντίδραση! Γελάμε πάαααρα πολύ με τα «κατορθώματά» της & το άτιμο βλέποντας εμάς να ξεκαρδιζόμαστε γελάει έπειτα κι αυτό προσποιητά κι έχει ακόμη πιο πολύ πλάκα!!! Αυτή τη στιγμή προσπαθώντας να βάλει μόνη της ένα παιδικό dvd να δει (καταλάβατε τώρα εσείς τι τραβάει το dvd player) χτύπησε λιγάκι το κεφαλάκι της κι αμέσως έτρεξε δίπλα μου με σκυμμένο κεφάλι, δείχνοντάς μου με το χεράκι της την κορυφή του κεφαλιού της & λέγοντάς μου: «θα το φιλήσεις μανούλα;!»… Αυτή είναι πάγια τακτική μας: όταν κάπου χτυπήσει λιγάκι τρέχει ψευτοκλαίγοντας να της φιλήσουμε το πονεμένο σημείο «για να περάσει»! Περιέργως αυτό το γλυκό κολπάκι πιάνει, προφανώς για καθαρά ψυχολογικούς δικούς της λόγους, αφού αυτομάτως σταματάει τη γκρίνια! Α, πόσο υπέροχα είναι όντως τα παιδιά! Είναι πανέξυπνα, αλλά & τόσο πονηρούλικα & αγνά ταυτόχρονα που σε μαγεύουν… Κι επειδή (τώρα το συνειδητοποιώ) καιρό έχω να γράψω για την κοράκλα μου, επιτρέψτε μου το παρόν post να λάβει χαρακτήρα περιγραφικό των τελευταίων της προόδων! Καταρχήν θα πω για τις εξελίξεις στην ομιλία της! Κάνει πια κανονικότατες συζητήσεις, επιχειρηματολογεί, καλοπιάνει (Ναι, είναι τρομερά διπλωμάτισσα, αλλά πώς να μην είναι το παιδί με τέτοιο μπαμπά σα δάσκαλο!!!), ρωτάει για τα πάντα, παρακαλάει (της αρέσει πολύ να δείχνει ευγενική), αυτοπροβάλλεται & φυσικά απαιτεί! Οπωσδήποτε η άρθρωσή της δεν έχει ακόμη καθαρίσει εντελώς (το γράμμα ξι για παράδειγμα δεν μπορεί ακόμη να το πει), αυτό όμως είναι & το πολύ χαριτωμένο στις ηλικίες αυτές! Ιδού μερικές από τις φρασούλες της (με την απαραίτητη σε σας μετάφραση δίπλα), οι οποίες ηχούν στ΄αυτιά μας σαν την πιο γλυκιά μουσική του κόσμου: «έψηψη (έκπληξη)», «πίπηγκας (πρίγκηπας)», «ψιψιδάκια (τσιμπιδάκια)», «κόκκινη σκουφίτσα (οκ, αυτό το καταλάβατε)», «ζε σε καλώ (σε παρακαλώ)», «Μαραζούλα (Σμαραγδούλα)», «αφού είμαι κοκυρά (νοικοκυρά) μπαμπά!», « πίποτα (τίποτα)», «ψύπνησα (ξύπνησα)», «κουλασάν (κρουασάν)» !!!
Γελάσατε; Και πού να είστε από μια μεριά να τη βλέπετε live να κάνει τις σκανταλιές της, γεμάτη νάζι, μισοκλείνοντας τα ματάκια, να τραγουδάει (όλη μέρα όμως!), να χορεύει, να ζητά συγνώμη (ναι & αυτό το μάθαμε ήδη, μόνο που πάντοτε το θυμάται αμέσως αφού κάνει κάτι που ξέρει πως δεν έπρεπε!), να ζωγραφίζει αλλά & να γράφει (από τότε που της έδειξε το καλοκαίρι η μητέρα μου να γράφει & καλά «αυγουλάκια» δλδ το γράμμα όμικρον, το έχει μάθει & ζωγραφίζει ίσα με 50 αυγουλάκια ημερησίως!), να γράφει «γάμμα» στον Άη-Βασίλη, να μας εξετάζει με πολύ σοβαρό ύφος με το παιχνίδι στηθοσκόπιο & μετά να κάνει ιατρική διάγνωση & να μας δίνει δήθεν χάπια, να, να, να !!! Βέβαια το κορίτσι είναι & πολύ καλή νοικοκυρά: «μαγειρεύει» με τις κουτάλες της, μας προσφέρει τσάι ή καφέ περιμένοντας έπειτα & το απαιτούμενο σχόλιο πως μας άρεσε πολύ για να καμαρώνει χαρούμενη, «στρώνει» το κρεβατάκι της αλλά & το δικό μας (μόνο που μόλις το τελειώσει έπειτα σκαρφαλώνει πάνω & χοροπηδά κατενθουσιασμένη), τακτοποιεί το καθιστικό (αφού όλη μέρα φέρνει σ΄αυτό παιχνίδια από το δωμάτιό της & τα αραδιάζει παντού, κάθε απόγευμα έχει μάθει πως πρέπει να τα ξαναπάει όλα πίσω στο χώρο της, ευτυχώς!) & τόσα άλλα που θα μπορούσα να γράφω πραγματικά για μέρες…(ξέρω, καθόλου «χαζομαμά» δεν είμαι, μα η αλήθεια είναι πως το ευχαριστιέμαι τόσο πολύ)! Και φυσικά πετάει & κάτι φράσεις σε ανυποψίαστες στιγμές, εξαιρετικά πετυχημένες: «μαμά, μπαμπά, ο ουρανός έσπασε!» (μια μέρα στο αυτοκίνητο που παρατηρούσε τα σύννεφα στον ορίζοντα), «μαμά (ή μπαμπά κατά περίπτωση) σ΄αγαπάω τόοοσο πολύ!» (κάθε φορά που έχει κάνει ζημιά), «το πόδι μου τλέχει γάλα!» (προχθές που μάτωσε για 1η φορά στη γαμπίτσα όταν έξυσε η ίδια μια παλιά γρατσουνίτσα της), «μη χουριέσαι (=στεναχωριέσαι) μανούλα, θα φάει το λυκό (=γλυκό) η Μαραζούλα !» (σε φάση που δεν ήθελε να φάει το φαγητό της, αλλά ήθελε το γλυκό!), «το μωρό μας κολυμπάει στη θάλασσα τώρα!» (στο γυναικολόγο όταν άκουσε το θόρυβο του υπέρηχου) & τόσα άλλα που πραγματικά λυπάμαι που δεν τα θυμάμαι όλα!!!
Γενικά είμαστε όλοι μια χαρά! Μάθαμε & το φύλλο του μωρού, ΚΟΡΙΤΣΙ πάλι! Σαφώς κι εγώ στην αρχή δεν πολυενθουσιάστηκα γιατί ήθελα αγοράκι αυτή τη φορά (όχι τίποτα άλλο, αλλά για να έχω ελπίδες να μου μοιάζει λιγάκι…), ο Στέλιος μου όμως καθόλου δε στεναχωρήθηκε (μάλλον γιατί εκείνος έχει ήδη έναν υπέροχο γιο, όπως & μια κοράκλα ακόμη από τον πρώτο του γάμο). Τελικά βέβαια κι εγώ το φιλοσόφησα πως έτσι είναι καλύτερα για τη Σμαραγδούλα μου, αφού θα έχει μια αδερφούλα με την οποία θα έχουν μεγαλώσει μαζί για να τα λένε αργότερα! Δεν πτοούμαι λοιπόν, ας γεννηθεί υγιές κι αυτό με το καλό & νομίζω πολύ θα μου άρεσε να έκανα κι ένα 3ο παιδί κι ας έβγαινε κι εκείνο κόρη! Προς το παρόν έχω άλλες έγνοιες: επειδή είμαι σίγουρη πως η μεγάλη μου θα ζηλέψει αρχικά (όπως κάθε υγιές συναισθηματικά παιδάκι) με την έλευση του μωρού σε μερικούς μήνες, κάνω ήδη προετοιμασία για να τη βοηθήσω να το δεχθεί όσο γίνεται πιο ομαλά! Της μιλώ συχνά για την «αδερφούλα της που θα είναι στην αρχή μικρή & θα έχει την ανάγκη μας επειδή δε θα μπορεί ούτε γάλα να πιεί μόνη της, αλλά που θα τη βοηθήσουμε εμείς να μεγαλώσει γρήγορα για να παίζει με τη Σμαραγδούλα», της «θυμίζω» πως όπως έκανα & σε κείνη έτσι & στο μωρό θα πρέπει να το ταΐζω από το στήθος μου για μερικούς μήνες γιατί δε θα μπορεί να φάει τίποτε άλλο, της ζητώ να μου αλείφει στην κοιλίτσα την κρέμα για την ελαστικότητα του δέρματος (το κάνει με χαρά!) & βέβαια σκοπεύω όταν γεννηθεί το δεύτερο αγγελούδι μου να ζητώ από τη Σμαράγδα να με «βοηθά» με το μωρό για να νιώθει έτσι υπεύθυνη κι αυτή προς εκείνο & να χαίρεται που δε θα την παραγκωνίζω! Και ίδωμεν… Άλλη σημαντική μας πρόοδος είναι πως μετά από «αγώνα» & ξενύχτια δυόμιση περίπου εβδομάδων «κόψαμε» πια την κούνια! Πλέον κοιμάται μια χαρά στο δικό της κρεβατάκι στο οποίο μάλιστα δεν επιτρέπει να κοιμηθεί κανείς άλλος ..! Έτσι τώρα η κούνια στολίστηκε με κουκλάκια & «ξεκουράζεται» για να υποδεχθεί σε μερικούς μήνες το νέο μέλος της οικογένειας! Για το λόγο αυτό άλλωστε (όπως & γιατί η ζουζούνα μας είναι πολύ ψηλή για την ηλικία της & υπέφερε μέσα στην κούνια πια) φροντίσαμε από τώρα να τη μάθουμε να κοιμάται σε δικό της κρεβάτι, ώστε να μη συνδέσει αργότερα στη σκέψη της τον ερχομό του μωρού με την «αρπαγή» της «δικής της» κούνιας..! Με το ίδιο σκεπτικό κρύψαμε όλα τα μωρουδιακά παιχνίδια. Οπότε νομίζω, μέχρι τον Ιούνιο που θα γεννήσω (4 μηνών είμαι ήδη, απίστευτα γρήγορα τρέχει ο καιρός!) θα έχουμε κάνει μια αρκετά καλή προετοιμασία, ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα σενάρια ζήλειας από αυτά που ακούμε/βλέπουμε να ακολουθούν το πρώτο διάστημα (για μετά δεν ανησυχώ καθόλου γιατί ξέρω πως θα έχει τη μικρή υπό την προστασία της!) μετά τη γέννηση ενός μικρότερου παιδιού. Από την άλλη ξέρω πως δεν είναι δυνατό να μη ζηλέψει καθόλου, ωστόσο σύμφωνα με τους παιδοψυχολόγους, εάν αυτό συνέβαινε (εάν δλδ δε ζήλευε) τότε θα έπρεπε να στεναχωριέμαι, οπότε εγώ κάνω ήδη ό,τι μπορώ για να τη βοηθήσω να το δεχθεί εύκολα & γρήγορα & από κει & πέρα της έχω & την απαιτούμενη εμπιστοσύνη!
Αυτά τα νέα μας -εν πολλοίς- αγαπημένοι μου φίλοι! Να σας πω μόνο ακόμη σχετικά με την κρίση στην οικονομία να προνοείτε αλλά να μην πολυαγχώνεστε! Από ό,τι φαίνεται, οι πολύ πλούσιοι έχουν να φοβηθούν πολλά περισσότερα από εμάς! Εμείς το πολύ-πολύ να κόψουμε το κάπνισμα, άντε & τα πολλά …παϊδάκια! Καλό για την υγεία μας θα είναι άλλωστε! Καλή χρονιά, με υγεία, αγάπη & πραγματώσεις πολλών ονείρων να έχουμε όλοι μας! Σας φιλώ γλυκά, Μαρία!
Το "δικό μου" νόημα των Χριστουγέννων!΄ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ & ΠΟΛΛΑ! Σε όλους! Στους χριστιανούς, στους βουδιστές, στους μουσουλμάνους, στους άθεους, στους εθνικούς, σε όλο τον κόσμο! Γιατί δεν έχει για μένα σημασία τί πιστεύει ο καθένας, σημασία έχει τελικά ο άνθρωπος... Τέτοιες μέρες που οι ανά τον κόσμο χριστιανοί γιορτάζουμε τον ερχομό του Σωτήρα Ιησού Χριστού στη γη με την ενανθρώπισή Του, εγώ σα Μαρία γιορτάζω ουσιαστικά ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ! Για μένα αυτό είναι το βαθύτερο νόημα αυτής της "μητέρας των εορτών", η πίστη πως υπάρχει ελπίδα, αφού υπάρχει αγάπη στις καρδιές μας! Και δε μιλώ για αγάπη τυπική ή συμβατική, εννοώ την αληθινή αγάπη, αυτή την αγνή, άδολη, ανιδιοτελή αγάπη που ο Χριστός μας δίδαξε με την κατά σάρκα γέννησή Του κι έπειτα με τη θυσία Του. Όχι, τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο μια ευκαιρία να στολίσουμε τα σπίτια μας & να ανταλλάξουμε δώρα, όπως προβάλλεται τελευταία! Είναι μια ευκαιρία να χαμηλώσουμε λιγάκι τα μάτια & τον υπέρμετρο εγωισμό μας & να κοιτάξουμε δίπλα μας, το συνάνθρωπό μας που μπορεί να μας έχει με οποιονδήποτε τρόπο ανάγκη, που μπορούμε να τον συνδράμουμε (όχι μόνο οικονομικά μα & μόνο με ένα γλυκό μας λόγο) & να του χαρίσουμε κι εκείνου μια στάλα ελπίδας! Όπως ακριβώς ο Χριστός μας, που για να μας βοηθήσει & να μας φωτίσει το δρόμο στα κατασκότεινα μονοπάτια της κακίας που ο άνθρωπος στην ιστορία του ανά τους αιώνες έχει βιώσει, θέλησε να γεννηθεί δίπλα μας σαν απλός & φτωχός άνθρωπος, να πασχίσει για όλους μας μα & εντέλει να θυσιαστεί, βιώνοντας έτσι όλο τον πόνο, την κακία μα & την αγάπη & την αφοσίωση που όλοι μπορεί να βιώνουμε στη ζωή μας! Δείχνοντάς μας έτσι πως η αξία στη ζωή βρίσκεται στην προσφορά, στη βοήθεια, στο "δίνειν" στους ανήμπορους...!
Έτσι λοιπόν κι εγώ, που έχω την τύχη σ΄αυτή τη ζωή να ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ, γιορτάζω & φέτος με την ευκαιρία της γέννησης Του Κυρίου, την ύπαρξη της ελπίδας στη ζωή μας, της ελπίδας πως υπάρχει Θεός μα υπάρχει & Άνθρωπος...!
Σας φιλώ γλυκά & σας εύχομαι τα καλύτερα! Ένα άλλο πολύ όμορφο πραγματικά κείμενο για το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων θα βρείτε εδώ !
*Όσοι είστε γονείς μικρών παιδιών αλλά & όσοι πρόκειται να αγοράσετε εν όψει της Πρωτοχρονιάς, δώρα σε μικρά παιδιά, ρίξτε οπωσδήποτε μια ματιά στο προηγούμενό μου post: θα είναι για το καλό των αγαπημένων σας παιδιών!
"ΕΠΩΝΥΜΑ" ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!
"ΠΕΡΙΠΟΥ 848.000 παιχνίδια της κούκλας Barbie, Dora, Δεινόσαυροι και προϊόντα της Fisher-Price, που έχουν κατασκευαστεί στην Κίνα, ανακάλεσε η μεγαλύτερη βιομηχανία παιχνιδιών στον κόσμο, Mattel Inc., των οποίων τα χρώματα ενδέχεται να περιέχουν υπερβολικά επίπεδα μολύβδου. Αυτή ήταν η τρίτη ανάκληση της εταιρείας πέρισυ τέτοιο καιρό (& δεν ξέρω πόσες ακολούθησαν).
Τα 11 παιχνίδια που αποσύρθηκαν, περιλαμβάνουν την κουζίνα της Barbie, το σαλόνι και άλλα έπιπλα, τη Barbie που βγάζει βόλτα το σκυλάκι της κρατώντας τη σακκούλα για τις ακαθαρσίες του ζώου, καθώς επίσης και τα παιχνίδια προσχολικής ηλικίαςτης Fisher-Price, Geo Trax Locomotive και τα ντραμς Bongo Band. Δεν έχουν αναφερθεί τραυματισμοί από τα παιχνίδια, σύμφωνα με ανακοίνωση της Mattel.
«Αποτέλεσμα των ερευνών που βρίσκονται σε εξέλιξη, ανακαλύψαμε και άλλα ακατάλληλα προϊόντα», ανέφερε ο ανώτατος εκτελεστικός διευθυντής της εταιρείας, Robert Eckert στην ανακοίνωση, συμπληρώνοντας: «Ζητάμε συγγνώμη ξανά σε όλους και υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας στην ασφάλεια και στην ποιότητα των παιχνιδιών που κατασκευάζουμε».
Η Mattel έχει ανακαλέσει 22 εκατ. προϊόντα που έχουν κατασκευαστεί στην Κίνα από τις αρχές του Αυγούστου του 2007. Αμερικανοί αξιωματούχοι έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για τα ελαττωματικά προϊόντα από την Κίνα, μεταξύ των οποίων θαλασσινά που περιέχουν επικίνδυνα φάρμακα, οδοντόπαστες που περιέχουν αντιψυκτικά και τροφές οικόσιτων ζώων που περιέχουν χημικά τα οποία χρησιμοποιούνται στην παραγωγή πλαστικών.
Τα παιχνίδια της Mattel που ανακλήθηκαν τον περασμένο μήνα περιείχαν επικίνδυνα επίπεδα μολύβδου στα χρώματα ή είχαν μαγνήτες, που τα παιδιά κινδύνευαν να καταπιούν. Η Mattel, με έδρα το Ελ Σεγκούντο της Καλιφόρνια των ΗΠΑ, αποσύρει παιχνίδια από τα ράφια των καταστημάτων σε περίοδο εορτών, η οποία αποτέλεσε το 69% των πωλήσεών της το 2006.
Σημειώνεται ότι περίπου το 65% των παιχνιδιών της Mattel κατασκευάζονται στην Κίνα. Περίπου το ήμισυ αυτών κατασκευάζονται σε ιδιόκτητα εργοστάσια της εταιρείας.
Σύμφωνα με τη σημερινή ανακοίνωση της εταιρείας τα εν λόγω παιχνίδια ήταν 530.700 στις ΗΠΑ και 317.400 διεθνώς. Σύμφωνα με την αρμόδια αρχή προστασίας καταναλωτών των ΗΠΑ, περίπου 774.000 παιχνίδια ανακλήθηκαν στη χώρα. Τόσο η Mattel όσο και η αρχή δεν ήταν σε θέση να απαντήσουν άμεσα για τη διαφορά των δύο αριθμών.
Οι μετοχές της Mattel, που κατασκευάζει επίσης τα παιχνίδια Hot Wheels και τα αυτοκίνητα Matchbox, σημείωναν άνοδο 34 σεντς, ποσοστό 1,6%, φθάνοντας στα 21,97 δολ. η μία στις 4:25 μ.μ. στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE), πριν από την ανακοίνωση της ανάκλησης των παιχνιδιών.
"Ο διευθυντής του εργοστασίου της κινεζικής εταιρείας Lee Der Industrial, η οποία κατασκεύαζε παιχνίδια για λογαριασμό της Fischer-Price, αυτοκτόνησε μετά την ανάκληση από την αγορά παιχνιδιών της Mattel AEBE, επειδή περιείχαν μόλυβδο.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Southern Metropolis της Καντόνας, ο Ζανγκ Σουχόνγκ βρέθηκε το Σάββατο νεκρός σε αποθήκη του εργοστασίου του, ενώ έφερε σημάδια στο λαιμό. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο προμηθευτής της χρωστικής ουσίας ήταν φίλος του.
Το εργοστάσιο κατασκεύαζε παιχνίδια για λογαριασμό της Fisher-Price του ομίλου Mattel. Η εταιρεία ανακάλεσε 1,5 εκατομμύριο παιχνίδια, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται ο Έλμο και το Μεγάλο Πουλί (από το Sesame Street) η Ντόρα & ο Ντιέγκο, εξαιτίας της ύπαρξης επικίνδυνης χρωστικής ουσίας με βάση τον μόλυβδο.
Την περασμένη εβδομάδα οι κινεζικές αρχές διέκοψαν τις εξαγωγές της εταιρείας, καθώς και των προϊόντων άλλου εργοστασίου τα παιγνίδια του οποίου περιείχαν παρόμοια χρωστική ουσία.
Pηγή: in.gr"
Κι εγώ τώρα δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι: Πώς θα ενημερωθεί για όλα αυτά τα "επώνυμα" αλλά τρομερά επικίνδυνα για την υγεία των παιδιών μας παιχνίδια, ο κόσμος;;;; Γιατί κανένας αρμόδιος φορέας δε λέει τίποτε για το τόσο σοβαρό αυτό θέμα; Πώς μπορούν να αδιαφορούν για την υγεία των παιδιών μας;;; Γιατί δεν έχουν αναρτηθεί λίστες με όλα τα παραπάνω παιχνίδια στις εισόδους των παιχνιδοπωλείων;;; Κάντε τον κόπο, μπείτε στα links ( http://www.service.mattel.com & http://www.cpsc.gov) & δείτε προσεχτικά τις λίστες των παιχνιδιών που ανακλήθηκαν! Έτσι θα μπορέσετε, έστω & καθυστερημένα, αφενός να πετάξετε τα επικίνδυνα παιχνίδια με τα οποία μπορεί να παίζει το παιδάκι σας, αλλά & αφετέρου να μην αγοράσετε φέτος τουλάχιστον κανένα από αυτά...
* ΥΣ: Ξέρετε πως σύμφωνα με έρευνες της τελευταίας εικοσαετίας ο μόλυβδος (τον οποίο "φορτώνουν" απλά στη μόλυνση του περιβάλλοντος) ενοχοποιείται για πολλές πλέον μορφές αυτισμού;;; Ξέρετε πως σε όλα τα αυτιστικά παιδιά έχουν παρατηρηθεί αυξημένα επίπεδα μολύβδου στο αίμα;;;
Συγνώμη εάν σας τρόμαξα, όμως αυτή είναι μία από τις τρομακτικές αλήθειες που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια σ΄αυτή τη χώρα κι επειδή οι μέρες των γιορτών είναι πάντοτε ημέρες χαράς & για τους μικρούς μας αγγέλους που τις περιμένουν για να πάρουν τα δώρα τους, ένιωσα χρέος μου να σας ενημερώσω...
Είναι κάποια παιδιά που θαρρείς & είναι καταραμένα...
Ξέρω, σας χαλάω τη διάθεση πρωί-πρωί όμως αξίζει. Γιατί τίποτε δεν είναι πιό σημαντικό από το να σωθούν μερικές αθώες ζωούλες! Αυτά τα παιδάκια (& άλλα πολλά & σε εικόνες ακόμη μεγαλύτερης εξαθλίωσης) παρότι δεν έχουν φταίξει σε τίποτε, μόνο & μόνο επειδή είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε περιοχές του πλανήτη φτωχές, άνυδρες, όπου η πείνα, η αμάθεια (βασικός λόγος εξάπλωσης του AIDS) αλλά & οι πόλεμοι τις έχουν κυριολεκτικά ρημάξει, δεν έχουν απολύτως κανένα μέλλον... Σε όλες αυτές τις περιοχές (Αιθιοπία, Νιγηρία, Ουγκάντα, κ.λ.π.) χιλιάδες παιδιά αποδεκατίζονται καθημερινά από το λιμό, την ξηρασία, τις αρρώστιες... Και όλα τους πεθαίνουν αργά & βασανιστικά, εξαθλιώνεται πρώτα ολοκληρωτικά ο οργανισμός τους, σβήνει το ανοσοποιητικό τους σύστημα & τα έρημα καταλήγουν σε συνθήκες εντελώς απάνθρωπες, συνθήκες που εμείς μόνο με μια λέξη θα μπορούσαμε να τις περιγράψουμε: ΦΡΙΚΗ...
Την ίδια στιγμή που εμείς όλοι εδώ στις ευνοημένες-ευλογημένες περιοχές του πλανήτη έχουμε γίνει υπερκαταναλωτικά κτήνη, την ίδια στιγμή που εμείς αγοράζουμε στα δικά μας παιδιά το ένα παιχνίδι μετά το άλλο & επιλέγουμε τα ρούχα τους από μια πληθώρα "επώνυμων" καταστημάτων, την ίδια στιγμή που τα δικά μας παιδιά πετάνε με ευκολία το δικό τους γάλα για να φάνε π.χ. σοκολάτες ή χίλιες-δυό άλλες αηδίες, εκεί, στην άλλη άκρη του πλανήτη μας (τόσο μακρυά μα & τόσο κοντά ταυτόχρονα) κάποια (αναρίθμητα) άλλα παιδάκια βασανίζονται με τρόπο εντελώς ανίερο από την ασιτία, τις λιμώξεις & πεθαίνουν αβοήθητα... Ούτε σε ζώα δεν αξίζει βέβαια τέτοια μοίρα! Εμείς εδώ που έχουμε τόσο ευαισθητοποιηθεί για να σώζουμε καθημερινά όπως μπορούμε ο καθένας τα ζωάκια του πλανήτη μας από τους κυνηγούς, τις πυρκαγιές, την εξαφάνιση, ας σκεφτούμε πως εκτός από τα ζώα, υπάρχουν κι όλες αυτές οι παιδικές ψυχές που έχουν την ανάγκη μας! Γιατί τα παιδιά αυτά δεν είναι ούτε κατώτερα, ούτε ανάξια να λάβουν αγάπη! Δεν είναι παιδιά κανενός κατώτερου Θεού! Έχουν ίσα δικαιώματα με τα δικά μας παιδιά, μόνο που κανείς δεν τους το είπε & κανείς δεν τους τα έδωσε...
Ας πάψουμε πια να εθελοτυφλούμε (ξέρω, δεν είναι ωραίο θέαμα οι φωτογραφίες που σας έδειξα, ούτε ευχάριστο το θέμα μου σήμερα) κι ας γίνουμε εμείς όλοι οι Θεοί που θα τα βοηθήσουν! Γιατί πραγματικά όσα κι αν διδάσκουν του κόσμου όλου οι θρησκευτικές οργανώσεις, εγώ ξέρω πως τον Θεό τον έχουμε όλοι μέσα μας, στην καρδιά μας, στη θέλησή μας να συνδράμουμε, όταν το θέλουμε γινόμαστε παντοδύναμοι!!! Έστω κι από 10 ευρώ να στείλουμε (με όποιο τρόπο) ο καθένας μας (8ευρώ κοστιζει ένα σετ με 10 ευχητήριες κάρτες!), έστω & το 1 από τα δέκα να φτάσει στον προορισμό του (γιατί δεν ξέρω όλες οι εμφανιζόμενες ως ανθρωπιστικές οργανώσεις κατά πόσο πραγματικά βοηθούν), πάλι αυτό το ένα ευρώ μπορεί σίγουρα να σώσει τουλάχιστον μια ζωούλα προσφέροντάς τους ένα εμβόλιο, λίγο νεράκι, λίγο γαλατάκι!
Μέρες που είναι, σίγουρα όλοι μας θα στείλουμε στους αγαπημένους μας χριστουγεννιάτικες κάρτες. Κι αν κάποιοι δεν είχατε σκοπό να το κάνετε, κάντε το μόνο & μόνο για να σώσετε φέτος κάποιο παιδάκι από βέβαιο θάνατο! Αγοράστε τις κάρτες αυτές από εδώ κι αν θέλετε & μπορείτε κι άλλα όμορφα δωράκια που μπορεί να σας χρειαστούν. Επίσης, μπορείτε να γίνετε μέλη της οργάνωσης UNICEF με μόλις 15 ευρώ ετήσια συνδρομή(!) ή ανάδοχοι κάποιων από αυτά τα παιδιά με μόλις 20ευρώ το μήνα(!), αν το σκεφτείτε θα δείτε πως τα ποσά είναι πολύ μικρά, όλοι μας μπορούμε να τα κόψουμε από κάτι άλλο εντελώς ασήμαντο (μειώστε το κάπνισμα, εγώ αυτό έκανα!) & να νιώσουμε την αγαλίαση πως βοηθάμε ουσιαστικά κάποια παιδιά που τόσο μας έχουν ανάγκη! Δεν είναι δυνατό να νιαζόμαστε τα ζώα (καλά κάνουμε, αλλά ας βοηθήσουμε πρώτα τους ανθρώπους που αποδεκατίζονται κυριολεκτικά), να παριστάνουμε τους πολιτισμένους & να μη καταβάλλουμε όλοι μας κάθε δυνατή προσπάθεια για να συνδράμουμε σε τέτοιες καταστάσεις... Και στο κάτω-κάτω, αφού τελικά όλοι μπορούμε, γιατί να μην το κάνουμε;;; Σας φιλώ γλυκά, ελπίζοντας σήμερα να σας προβλημάτισα θετικά!
Ποιά από τις 2 εικόνες επιλέγετε;! Μα φυσικά την πρώτη, σωστά; Απόλυτο δίκιο έχετε, γιατί να σας αρέσει μια εικόνα που προβάλλει τη μιζέρια του γάμου, τη στασιμότητα, την ΉΤΤΑ (ναι!) όταν έχετε τη δυνατότητα να ενθουσιαστείτε με μια άλλη, η οποία με τρόπο σουρεαλιστικό μα & ρεαλιστικό ταυτόχρονα, απεικονίζει το πάθος, την ηδονή, το έντονο sex ;!!! Λοιπόν, στο θέμα μου τώρα. Και το θέμα μου είναι το πόσο με εξιτάρουν οι άντρες που μετά το γάμο αντιμετωπίζουν τη γυναίκα τους ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που την αντιμετώπιζαν πριν απ΄αυτόν (χωρίς να τη θεωρούν δεδομένη) κι απ΄την άλλη πόσο δεν μπορώ να μην απεχθάνομαι τους άλλους κυρίους (& κυρίες, αλλά σα γυναίκα λογικό είναι να μιλώ για άντρες νομίζω), αυτούς που με το που παντρευτούν βολεύονται, ξεχνούν όλο τον ενθουσιασμό της σχέσης τους & καταλήγουν να ...κοιμούνται καθημερινά μπροστά στον καναπέ & στην TV! Tις απόψεις μου για το γάμο, που για μένα δεν είναι τίποτε παραπάνω από απλή συμβίωση, τις έχω γράψει από καιρό & εδώ, ωστόσο επειδή βλέπω πολλλλλλλλλά ζευγάρια γύρω μου να ...κατακρεουργούν τη σχέση τους μόλις παντρευτούν, αποφάσισα να επαναφέρω το θέμα. Οκ, ξέρω, θα μου πείτε πως είμαι άδικη, πως δεν είναι δυνατό να ευθύνεται μόνο ο άντρας, πως & η γυναίκα έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης όταν ο γάμος-σχέση του ζευγαριού πάει κατά ...διαόλου. Σαφώς & έχετε δίκιο, σαφώς & εμείς οι γυναίκες μπορούμε με τον τρόπο μας να σας ταρακουνήσουμε & να σας δώσουμε να καταλάβετε πως δεν είμαστε ικανοποιημένες με ένα "γεροντίστικο" τρόπο καθημερινότητας, πως επιθυμούμε ένταση στη ζωή μας, κ.λ.π, κ.λ.π.! Αλλά -ξαναλέω- πως αφενός επειδή είμαι γυναίκα θα μιλώ για τα ανδρικά λάθη κι αφετέρου στο παράδειγμα φίλων μας που έχω τώρα στο μυαλό μου, το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης το φέρει ο άντρας, αφού η κοπέλα & δεν έχει επαναπαυθεί & δεν παραλείπει να του επισημαίνει πως πλέον τα πράγματα στη σχέση τους έχουν γίνει από βαρετά έως μίζερα... Κι εγώ σαν τρίτη, δεν μπορώ να μην ανησυχώ για την έκβαση & αυτού του γάμου! Εννοώ δλδ πως με τέτοια βαρεμάρα που βλέπω από την πλευρά του συζύγου, με τέτοια αδιαφορία, με τόσο ωχαδερφισμό σε σημείο αναισθησίας πολλές φορές, θα κατανοήσω απόλυτα την κοπέλα, εάν κουραστεί να λέει τα ίδια & τα ίδια & αποφασίσει σε λίγο καιρό να χωρίσουν! Και καλά θα κάνει βέβαια! Γιατί καρδούλες μου, ναι, σε σας τους άντρες μιλώ, ποιός σας είπε πως πλέον από τη ζωή μας το μόνο που θέλουμε είναι να παντρευτούμε-"αποκατασταθούμε", να κάνουμε παιδιά κι από κει & πέρα είμαστε ικανοποιημένες;;; Αυτό μπορεί να ίσχυε παλιά, με τις μανάδες ή τις γιαγιάδες μας, τότε που ο άντρας θεωρούνταν λόγω της εμποτισμένης από το μεγάλο διάστημα της τουρκοκρατίας αντίληψης, ότι είναι ο "άρχοντας", ο "αρχηγός" της οικογένειας, τότε που μόνο αυτός εργαζόταν ενώ η γυναίκα έπρεπε να παραμένει κλεισμένη μέσα στο σπίτι με μόνο της μέλημα τη φροντίδα του! Τώρα όμως που τα πράγματα έχουν τόσο αλλάξει (επιτέλους), τώρα που & η γυναίκα εργάζεται & άρα έρχεται καθημερινά σε επαφή με κόσμο, τώρα πια το σπίτι, τα παιδιά, όλα όσα αφορούν στο ζευγάρι πρέπει να είναι εξίσου κοινό μέλημα & των δύο! Δεν μπορεί δλδ ο άντρας να γυρίζει στο σπίτι, να περιμένει το φαγητό του έτοιμο να το φάει, τα ρούχα του πλυμένα-σιδερωμένα να τα φορέσει, το σπίτι καθαρισμένο-συμαζεμένο & τα παιδιά τακτοποιημένα... Μα από ποιόν θα γίνουν όλα αυτά;;; Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνετε τη σημερινή εποχή που ούτως ή άλλως, είναι επιβεβλημένη ανάγκη να εργάζεται & η γυναίκα (γιατί όλοι θέλουμε να ζούμε με "ανεβασμένο" επίπεδο, άρα & τα δικά της εισοδήματα είναι απαραίτητα στην οικογένεια), δεν μπορεί λοιπόν να μην καταλαβαίνετε πως κι εκείνη είναι κουρασμένη & δεν μπορεί -ούτε θέλει, ούτε πρέπει!- να τα κάνει όλα εκείνη μέσα στο σπίτι-οικογένεια! Μαζί οφείλετε να διεκπεραιώνετε τις δουλειές του σπιτιού, από κοινού πρέπει να φροντίζετε για το διάβασμα-φροντιστήρια των παιδιών, ακριβώς γιατί & οι δύο είστε πλέον επικεφαλής* της οικογένειας! Και φυσικά & οι δύο έχετε ανάγκη ξεκούρασης, χαλάρωσης, όπως & ερωτικής εκτόνωσης! Όπως ακριβώς όταν ζούσατε ο καθένας μόνος του, εργένης ή φοιτητής για παράδειγμα, φροντίζατε για τα ρούχα σας, το σπίτι σας, τα ψώνια του, το φαγητό σας, έτσι & τώρα δεν μπορεί να μην κάνετε το ίδιο! Η γυναίκα σας δεν είναι ούτε η υπηρέτριά σας, ούτε το κορόιδο της υπόθεσης! Εάν κάνετε το λάθος να την αντιμετωπίσετε κατ΄αυτόν τον τρόπο, τότε έχετε σεις ο ίδιος υπογράψει τη θανατική καταδίκη του γάμου σας... Αντιθέτως, το έξυπνο θα είναι να την αντιμετωπίζετε απλά σα συγκάτοικο (αυτό είναι στην ουσία!), με την οποία συγκάτοικο έχετε φυσικά από κοινού τη μέριμνα του σπιτιού & των θεμάτων του, (εξάλλου στη ζωή ο/η σύζυγος είναι συνοδοιπόρος, είναι αυτή/ός που έχει αναλάβει τα ίδια βάρη με κάποιον άλλο) γιατί μόνο όταν της συμπεριφέρεστε έτσι της δείχνετε πως την εκτιμάτε & τη σέβεστε, σαν άνθρωπο αλλά & ως σύζυγό σας! Και άρα, ΜΟΝΟ τότε κι εκείνη θα μπορεί να έχει τη διάθεση (είτε από άποψη σωματικής κούρασης, είτε ψυχικής διάθεσης) να σας χαρίσει μοναδικές, αισθησιακές στιγμές ερωτικού πάθους, όπως παλιά, πριν παντρευτείτε...! Διαφορετικά, εσείς οι ίδιοι θα έχετε "ευνουχίσει" το γάμο σας, με την στενομυαλιά & την κουτοπονηριά σας ... Σας φιλώ κι ελπίζω να έγινα κατανοητή! (*Το επίθετο επικεφαλής δεν κλίνεται γραμματικά, οπότε δεν έχει πληθυντικό!)
ΤΟ ΦΟΛΙΚΟ ΟΞΥ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ-ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗ ΚΥΗΣΗ;! (Όχι, ΔΕΝ είμαι γιατρός) UPDATE του προ-προηγούμενου post.
Ολόκληρη η προηγούμενη εβδομάδα ήταν για μένα αποκαλυπτική & εξαιρετικά ωφέλιμη! Ενώ ήμουν σε μια φάση της ζωής μου που, όπως θα διαβάσατε & στο προ-προηγούμενο post μου, ήμουν κατά-πελαγωμένη (& συγχωρήστε μου τη λεξηπλασία μα είναι πραγματικά η μόνη λέξη που αποδίδει ρεαλιστικά την κατάστασή μου) εξαιτίας του άγχους μου για την έκβαση & αυτής της εγκυμοσύνης μου (μετά από 4 παλίνδρομες κυήσεις) ξαφνικά όλα άλλαξαν! Καταρχήν γιατί με το που έγραψα το συγκεκριμένο post & εξέφρασα δημόσια τα συναισθήματά μου, τη φοβία μου για το θέμα, τη μεγάλη μου ανησυχία, αμέσως ήταν κατά κάποιο τρόπο σα να «ξόρκισα τους δαίμονές μου»! Και μόνο από αυτή τη δημόσια κατάθεση του άγχους μου ήταν ξαφνικά σα να χτύπησα στη ρίζα της την αιτία που μου το προκαλούσε. Είναι πολύ σημαντικό βήμα στην ψυχολογία εξάλλου η «εξαγωγή» από μέσα μας των όσων μας αγχώνουν. Έπειτα, πήρα από σας τόσο ενδιαφέρον, αγάπη, θάρρος & αισιοδοξία (με τα σχόλια αλλά & με τα emails που μου στείλατε) που ένιωσα πως πραγματικά σ΄αυτό δεν είμαι καθόλου μόνη, αφού πολλές από σας τις e-φίλες μου έχετε περάσει παλίνδρομες κυήσεις (η ανομολόγητη μάστιγα της εποχής μας;) τις οποίες μου εξομολογείστε για να με κάνετε να νιώσω καλύτερα & σας ευχαριστώ θερμά. Άλλη μια φορά που μου αποδεικνύεται πόσο αληθινή & ουσιαστική μπορεί να είναι η «ηλεκτρονική» (e) φιλία!!! Το μόνο που μπορώ να πω είναι απλά ΣΑς ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Αφού λοιπόν άρχισα καταρχήν να αισθάνομαι πιο θετική στην αντιμετώπιση του όλου θέματος, σκέφτηκα να ψάξω γενικά στο διαδίκτυο για οποιαδήποτε πληροφορία θα μπορούσα να συλλέξω σχετικά με τις παλίνδρομες κυήσεις! Το είχα κάνει & παλιότερα βέβαια αυτό, αλλά πιθανότατα τότε δεν υπήρχαν ακόμη στην ιατρική κοινότητα τόσα δεδομένα, μελέτες & έρευνες σχετικά με το θέμα, ενώ τώρα ειλικρινά στάθηκα τυχερή! Βρήκα αρχικά σε ένα forum ιατρικού-γυναικολογικού περιεχομένου http://experts.pathfinder.gr/index.php?view=12&question_id=30996 την καταπληκτική για μένα απάντηση ενός γυναικολόγου σε μια κοπέλα που τον ρωτούσε μετά από μια παλίνδρομη πανικόβλητη (όπως ήμουν κι εγώ) τι πρέπει να προσέξει για να μην «ξαναπάθει» παλινδρόμηση στην εγκυμοσύνη της: της εξηγεί λοιπόν ο σοφός αυτός άνθρωπος πως συνήθως οι παλίνδρομες οφείλονται σε χρωμοσωμιακές ανωμαλίες των εμβρύων & της συνιστά να παίρνει καθημερινά 10-15mg φολικού οξέος πριν ακόμη ξαναμείνει έγκυος, το διάστημα που θα επεδίωκε να συλλάβει & οπωσδήποτε από την αρχή της κύησης! Αυτό για μένα σαν πληροφορία υπήρξε ιδιαιτέρως σημαντική! Πράγματι (όπως έγραψα & σε σχόλιό μου στον φίλο Αθεόφοβο σε εκείνο το post) στην 4η δική μου παλινδρόμηση, ο γιατρός μου με είχε συμβουλεύσει να κάναμε απόξεση παρότι δε χρειαζόταν αφού ήμουν ακόμη μόλις 5 εβδομάδων έγκυος, για να στέλναμε τους διάφορους ιστούς του νεκρού πια εμβρύου για ιστολογικές εξετάσεις. Το είχαμε κάνει & τα αποτελέσματα των εξετάσεων μας είχαν δείξει πως πράγματι υπήρχε τριχρωμία (ένα είδος γενετικής ανωμαλίας) στο χρωμόσωμα 13 (δλδ το έμβρυο εάν ζούσε θα είχε μια πάθηση πιό βαρειά από το σύνδρομο Down). Και φυσικά παρότι είχα τρομάξει με τη διάγνωση αυτή, ωστόσο είχα καταλήξει στο ανακουφιστικό τότε για την ψυχολογία μου συμπέρασμα πως τουλάχιστον ήταν καλύτερα που παλινδρόμησε… Έρχεται λοιπόν τώρα αυτός ο γιατρός με την απάντησή του στο forum να μου δώσει μια πιθανή εξήγηση, μια αιτία! Και συνειδητοποιώ πως αυτό ήταν που με τρέλαινε! Το να μην ξέρω το «γιατί» με άγχωνε ιδιαίτερα, αφού έτσι δεν μπορούσα να προφυλαχθώ από τίποτε κατά την επόμενη κύηση. Έφτιαχνα δε –όπως ήταν αναμενόμενο- με το μυαλό μου χίλια-δυό ακραία σενάρια για το τι μπορεί να ευθύνονταν: το τσιγάρο, τα χημικά της ατμόσφαιρας που αναπνέουμε, τα μανό(!), τις βαφές μαλλιών, τα καλλυντικά μου (που δεν είναι φυτικά), τη συσκευή που η πετικιουρίστα μου έκανε ποδόλουτρο (& έπαψα να πηγαίνω για αρκετό καιρό!), το κινητό μου, την ακτινοβολία των ηλεκτρονικών υπολογιστών (αφού & λόγω επαγγέλματος είμαι όλη μέρα σε τέτοιο περιβάλλον), το φούρνο μικροκυμάτων(παρεπιπτόντως: πράγματι οι έγκυες δεν πρέπει να πλησιάζουν όταν λειτουργεί σε απόσταση μικρότερη του 1,5 μέτρου), τα απορρυπαντικά, τα ασύρματα τηλέφωνα του σπιτιού(τα αντικατέστησα πάλι με καλωδιακά), τα ασύρματα δίκτυα όχι μόνο τα δικά μας μα & των γειτόνων (έχετε αναρωτηθεί πόσο επιβλαβή μπορεί να είναι για την υγεία όλων μας αλλά & πόσοι άλλοι εκτός από εσάς έχουν στη γειτονιά σας;), μέχρι & το μολυσμένο νερό που πίνουμε (πήγα & πήρα ψυγείο «ντουλάπα» που συνδέεται απευθείας με την παροχή ύδρευσης & φιλτράρει το νερό με ένα πολύ αξιόπιστο φίλτρο!)… Αλλά πάντοτε επαναλαμβανόταν η ίδια πονεμένη ιστορία: 4 ολόκληρες φορές οι εγκυμοσύνες μου παλινδρόμησαν. Πολύς καιρός & πολύ ταλαιπωρία κι ακόμη πιο πολύ στεναχώρια… Ξεκινώ λοιπόν να ψάχνω πιο προσεκτικά στο net αυτή τη φορά για «έλλειψη φολικού οξέως»! Και βρίσκω πως πράγματι η έλλειψη του τόσο σημαντικού αυτού στοιχείου στον οργανισμό μας & ειδικά στις έγκυες προκαλεί μεγάλο αριθμό δυσπλασιών & ανωμαλιών στα έμβρυα, πως ειδικά κατά την κύηση ο γυναικείος οργανισμός έχει ανάγκη περίπου 400μικρογραμμαρίων φολικού οξέως την ημέρα (εξαιρετικά δύσκολο να ληφθεί αυτό το μέγεθος μόνο από τη διατροφή μας) & πολλές άλλες χρησιμότατες πληροφορίες των οποίων τα links θα παραθέσω στο τέλος του post μου, ώστε να μπορεί ο/η κάθε ενδιαφερόμενος/η να τα διαβάσει ιδίοις όμασι*. Πάντως η ουσία είναι πως ο ρόλος αυτής της "βιταμίνης" είναι ακριβώς να προφυλάσσει τους ανθρώπινους οργανισμούς (& τα έμβρυα) από δυσπλασίες αφού ουσιαστικά αναπλάθει τα σημεία του DNA μας τα οποία αρχίζουν να αλλοιώνονται από χίλιες-δύο καταστροφικές επιδράσεις (π.χ. συντηρητικά των τροφών που καταναλώνουμε, τοξικά, χημικά, κ.λ.π.). Κι αρχίζω πια έπειτα κι απ΄αυτή την ανακάλυψη να σκέπτομαι το δικό μου ιατρικό ιστορικό: από 14 ετών γνωρίζω πως έχω έλλειψη σιδήρου & φολικού οξέως, κατά καιρούς όλη μου σχεδόν τη ζωή παίρνω θεραπείες σε μορφή βιταμινών. Ένα χρόνο πριν μείνω έγκυος στην κορούλα μου (η οποία Δόξα τω Θεώ είναι τώρα 2,5 χρονών & υγιέστατη) είχα ξεκινήσει ακριβώς μια τέτοια θεραπεία! Αυτό κι αν ήταν για μένα ανακάλυψη! Οπότε έτσι εξηγείται ωραιότατα & ιατρικά το ότι εκείνη η εγκυμοσύνη πήγε περίφημα! Αφού τότε ο οργανισμός μου είχε ανακάμψει από τη θεραπεία & οι «αποθήκες» του σε φολικό οξύ ήταν πλήρεις! Κι έρχομαι στο καλύτερο: εδώ & ακριβώς ένα μήνα παίρνω πάλι φολικό οξύ (αμπούλες Fysiofol* των 15mg) καθημερινά γιατί ξυπνούσα το πρωί κι ένιωθα έντονη κόπωση σα να μην είχα ξεκουραστεί καθόλου το βράδυ, οπότε αφού γνώριζα πως ανέκαθεν είχα πρόβλημα με την έλλειψη σιδήρου & φολικού οξέως, σκέφτηκα αμέσως να αρχίσω τη χρήση του πάλι & το έπραξα. Τότε ήταν που ανακάλυψα & την τωρινή μου εγκυμοσύνη! Ω, μα αυτό για μένα ήταν καταπληκτική διαπίστωση! Επομένως σκέφτηκα πως έχω μεγάλες ελπίδες πια να πάει καλά αυτή η εγκυμοσύνη! Γιατί οκ, μπορεί όταν έμεινα έγκυος (περίπου 2 εβδομάδες δλδ πριν αρχίσω ξανά τη λήψη φολικού οξέως) ο οργανισμός μου να μην ήταν σε καλά επίπεδα όσον αφορά τη στάθμη αυτού, ωστόσο αφού ξεκίνησα σχετικά αμέσως τη λήψη του, μπορεί να πρόλαβα & να μην προκλήθηκαν ακόμη ζημιές στο έμβρυο! [*Fysiofol: φαρμακευτικό ιδιοσκεύασμα που περιέχει πρωτεϊνοηλεκτρικό σίδηρο σε συνδυασμό με φυλλινικό ασβέστιο & χρησιμοποιείται στην πρόληψη της αναιμίας της κύησης] Έτσι άρχισα σοβαρά να ελπίζω! Να πιστεύω & να ελπίζω πως όλα θα πάνε μια χαρά & θα αποκτήσω σύντομα άλλο ένα (τουλάχιστον) υγιές μωράκι! Αλλά τώρα που ξέρω, σκέπτομαι με μεγάλη ανακούφιση πως κι αν ακόμη δεν πάει καλά τώρα, τουλάχιστον αφού δε θα σταματήσω τη λήψη του τόσο σημαντικού αυτού στοιχείου για τον οργανισμό μου έως ότου ξαναμείνω έγκυος, τότε οπωσδήποτε την επόμενη φορά (που θα έχουν «γεμίσει πια οι αποθήκες μου») θα πάει καλά!!! Και χαίρομαι! Ξέρω, θα μου πείτε «μα δεν κουράστηκες να μένεις & να ξαναμένεις έγκυος;» Ε λοιπόν, ΟΧΙ δεν κουράστηκα! Ξέρετε τι πείσμα έχω;;; Αφού το θέλω κι αφού ξέρω πόσο μεγάλη υπόθεση είναι το να φέρνεις ένα παιδί-άγγελο στον κόσμο & να το ανατρέφεις, θα το παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις! Κατά τη δική μου ταπεινή άποψη τίποτε δεν αξίζει περισσότερο! Κι αφού το θέλω πραγματικά τόσο πολύ, σίγουρα θα τα καταφέρω!!! Χθες πήγαμε επιτέλους στον γυναικολόγο μου. Ο σύζυγός μου είχε πολύ μεγάλη αγωνία, ενώ εγώ τον καθησύχαζα πως το μωρό θα ήταν μια χαρά! Δεν είχα καμμία συγκεκριμένη ένδειξη γι΄αυτό, απλά έτσι ένιωθα! Ο φίλος μας & γιατρός μου από την άλλη ήταν απαισιόδοξος, εξαιτίας του ιστορικού μου. Συγκεκριμένα μας είχε πει πως στατιστικά τουλάχιστον, κάθε παλίνδρομη κύηση που βιώνει μια γυναίκα μειώνει κατά 25% τις πιθανότητες να αποκτήσει τελικά αυτή ένα υγιές μωρό… Κι εγώ είχα κάνει –όπως σας έχω ήδη πει- 3 πριν γεννήσω την κόρη μου & μία μετά. Άρα, στατιστικά δεν είχα ήδη καμμία ελπίδα. Και πάντοτε παλινδρομούσαν πριν κλείσω 5 εβδομάδες κύησης, πριν ακόμη «δούμε» στον υπέρηχο την καρδούλα του παιδιού… Έτσι χθες που λογικά ήμουνα στην 7η εβδομάδα θα είχαμε μια 1η ουσιαστική ένδειξη, θετική ή όχι! Και την είχαμε: είδαμε ένα μωράκι τοσοδούλι, μόλις 1,30cm να κινείται συνεχώς, να κινεί τα χεράκια του (ΝΑΙ, έχει ήδη χεράκια!!!), ακούσαμε την καρδούλα του αλλά και την είδαμε!!! Δόξα τω Θεώ (τον όποιο Θεό αφού εγώ πιστεύω πως υπάρχει Θεός αλλά πως δεν μπορεί Αυτός να κάνει …γεωγραφικές εξαιρέσεις, άρα είναι Ένας) το μωρό μου ζει, είναι καλά μέσα στην κοιλίτσα μου, μας χαιρετάει… Ήταν η πιο συγκινητική μέρα της ζωής μου πραγματικά αυτή, πιθανότατα λόγω της μεγάλης μας αγωνίας! Bέβαια θέλω εδώ να πω στις κυρίες που με διαβάζουν κι αντιμετωπίζουν αντίστοιχο πρόβλημα παλίνδρομων κυήσεων, πως σαφέστατα δεν ισχυρίζομαι πως είμαι εγώ πιο έξυπνη από τους γιατρούς (εξάλλου κι εμένα, όπως λέω στην αρχή αυτού του post γιατρός σε γυναικολογικό forum μου άνοιξε τα μάτια), ούτε πως ανακάλυψα εγώ τη σίγουρη μέθοδο αντιμετώπισης των παλίνδρομων κυήσεων. Σε καμμία περίπτωση δεν προτρέπω καμμία σας να αμφισβητεί τα λεγόμενα του γιατρού της! Αλλά επειδή κι όλες τις πληροφορίες που βρήκα γιατροί τις δίνουνε & επίσης όλα τα σχετικά γύρω από το συσχετισμό της ελλείψεως του φολικού οξέως στο γυναικείο οργανισμό & των κυήσεων που παλινδρομούν (ακριβώς λόγω της σοφίας της φύσης!) μου φαίνονται εμένα προσωπικά απολύτως λογικά, σκέφτηκα να τα καταθέσω δημόσια, ώστε να βοηθηθούν κι άλλες κοπέλες που βρίσκονται στην ίδια με μένα θέση! Εγώ πάντως τώρα ξέρω! Κι έχω & την απόδειξη της «πετυχημένης» εγκυμοσύνης στην κόρη μου μετά από τυχαία όμως χορήγηση επί ενός χρόνου φολικού οξέως! Στο κάτω-κάτω, ακόμη κι αν ο δικός σας γιατρός δεν ξέρει τα οφέλη στην αρχή της εγκυμοσύνης από τη χορήγηση φολικού οξέως (όπως ο δικός μου), εσείς μπορείτε απλά να το δοκιμάσετε! Αφού ούτως ή άλλως είναι μια απλή βιταμίνη (όπως ο σίδηρος & το ασβέστιο), εγκεκριμένη από τον ΕΟΦ, πωλείται ελεύθερα στα φαρμακεία & μάλιστα είναι από τα ελαχιστότατα φαρμακευτικά σκευάσματα που στις ενδείξεις του ΔΕΝ γράφει πως είναι επικίνδυνη κατά τη διάρκεια της κύησης αλλά αντιθέτως, πως ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ κατά την κύηση!!!Ρωτήστε τον γιατρό σας πριν τη λάβετε! Φιλιά σε όλους αλλά (κύριοι επιτρέψτε μου σ΄αυτό το post να φανώ λιγάκι άδικη) κυρίως σε όλες!!! Και καλή τύχη εύχομαι σε όσες αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα, μέσα από την καρδιά μου!
Και τώρα μερικές σημαντικές επισημάνσεις κι αμέσως μετά τα links που σας υποσχέθηκα: * Μπορεί να βρείτε ή να ακούσετε αναφορές στο φυλλικό(ή φυλικό) οξύ. Είναι το ίδιο στοιχείο, το φολικό οξύ. * Προσέξτε όταν το παίρνετε καταρχήν να είστε με άδειο στομάχι κι έπειτα να το παίρνετε καλύτερα μαζί με χυμό ή να πίνετε αμέσως μετά λίγο χυμό. Αποφύγετε να πιείτε μετά τσάι, καφέ ή γάλα γιατί μειώνουν την απορρόφησή του από τον οργανισμό! * Για να κατανοήσετε πόσο σημαντικό όφελος είναι για τον οργανισμό η λήψη φολικού οξέως, σας λέω πως σε γυναίκες που έκαναν χρόνια λήψη (αλλά πάντοτε στην προτεινόμενη δοσολογία των 10-15mg ημερησίως) παρατηρήθηκε σημαντικότατη θωράκιση του οργανισμού τους απέναντι σε σοβαρές μορφές καρκίνου, όπως καρκίνο του μαστού & καρκίνο του παχέως εντέρου!
Στο φως μέρος της περιουσίας του ...μακαριστού Χριστόδουλου...
Kανονικά σήμερα ήθελα να γράψω τη συνέχεια του προηγούμενου post μου, ωστόσο μια που δεν έχω πάει ακόμη σε γιατρό & άρα δεν έχω ακόμη εξελίξεις να σας πω, αποφάσισα να γράψω για κάτι που έμαθα σήμερα & μου έκανε πραγματικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ εντύπωση…
« Ξεσφράγισαν το σφραγισμένο ιδιαίτερο δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο Παλαιό Ψυχικό και βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα μεγάλης χρηματικής αξίας. Τα κατέγραψε επιτροπή την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου. Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του(= ιματιοθήκες) και στο υπόλοιπο ανάκτορό του. Μόνο τα μικροαντικείμενα τρεχούσης χρήσεως του δωματίου του ξεπερνούν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ. Αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά από τα καταγραμμένα. • 600 ζεύγη χρυσά ή αργυρά μανικετόκουμπα. • Απ’ αυτά τα 140 ζευγάρια έχουν διαμάντια και μερικά έχουν ζαφείρια. • Πάνω από 100 πολύτιμα χρυσά και αργυρά στυλό και πέννες ανεκτίμητης αξίας. • Πάρα πολλοί χρυσοί και αργυροί σταυροί ευλογίας με πολύτιμα πετράδια. Πολλές αρχαίες εικόνες. • 30.000 ευρώ και 9 χρυσές λίρες σε φάκελο για τον π. Θωμά Συνοδινό. • Ένας μεγάλος πολυτιμότατος πολυέλαιος Baccarat αξίας 50.000.ευρώ η ανώτερη φίρμα στον κόσμο. • Καναπέδες και πολυθρόνες του σαλονιού, των γραφείων και των δωματίων από τις δυό ακριβότερες φίρμες του κόσμου Versace και Armani. • Μεταξωτές κουρτίνες πολυτιμότατες από τις καλλίτερες φίρμες στον κόσμο σε όλο το ανάκτορο. • Εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά. • Εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα. • Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών όλα από τις δυο ακριβότερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church’ s, απ’ αυτά που φορούν μόνο οι Άγγλοι πρίγκιπες, λόρδοι και άλλοι αριστοκράτες. Ο Χριστόδουλος φορούσε μόνο τέτοια παπούτσια, που το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 1.000 χίλια ευρώ (Όταν ανατράπηκε ο δικτάτωρ των Φιλιππίνων Μάρκος, βρέθηκε ότι η γυναίκα του είχε 80 ζεύγη παπουτσιών, ακριβά βέβαια αλλά συνηθισμένα). • Τρεις δεκάδες σετ με καθημερινά δεσποτικά άμφια. • 50 επίσημες και μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές στολές αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ η κάθε μία. • 12 στέμματα ( μίτρες ) από χρυσό και πολύτιμους λίθους αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ το καθένα. Κυρίως έχουν διαμάντια. • 100 εγκόλπια χρυσά και γεμάτα πολύτιμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ζαφείρια, αξίας 100.000 ευρώ το καθένα. • 200 εγκόλπιοι σταυροί ίσης αξίας και παρόμοιας διακοσμήσεως ο καθένας. • 25 ποιμαντορικές ράβδοι (πατερίτσες) χρυσές και αργυρές και ελεφάντινες (φιλντισένιες) γεμάτες πολύτιμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ρουμπίνια, αξίας κατά μέσον όρο 100.000 ευρώ η κάθε μία. • 40 απλές αργυρές ράβδοι (βακτηρίες, μπαστούνια) με ημιπολύτιμους λίθους, αξίας 20.000 ευρώ η κάθε μία. • Δύο υπερπολύτιμα δισκοπότηρα χρυσά, σκαλιστά έργα τέχνης, με πολύτιμους λίθους, δώρα το ένα του Βαρθολομαίου και το άλλο του πάπα Ρώμης Βενεδίκτου. • Δεκάδες χρυσά και αργυρά κηροπήγια (δικηροτρίκηρα). • Δεκάδες χρυσά και αργυρά επιτραπέζια κηροπήγια με πολύτιμους λίθους. • Πολλές δεκάδες αργυροί δίσκοι σερβιρίσματος και κεράσματος. • Δεκάδες αργυρές φρουτιέρες. • Εκατοντάδες δωδεκάδων ποτήρια αργυρά και κρυστάλλινα υψηλής αξίας. • Εκατοντάδες πανάκριβα αργυρά κρυστάλλινα και πορσελάνινα σερβίτσια ανυπολόγιστης αξίας. • Εκατοντάδες δωδεκάδες πανάκριβα χρυσά και αργυρά κουταλομαχαιροπήρουνα φίρμας Christofle, που είναι η ακριβότερη στον κόσμο. • Εκατοντάδες πορσελάνινες δωδεκάδες πιάτων. • Εκατοντάδες πορσελάνινες και αργυρές πιατέλες. Βαρύτιμες μεταξωτές κουρτίνες σε όλο το ανάκτορο. • Εκατοντάδες ζεύγη μεταξωτές πιτζάμες. • Δεκάδες μεταξωτές κλινοστρωμνές και μαξιλάρια. • Τέσσερις ζωγραφικοί πίνακες αμύθητης αξίας που ανήκουν στο Μουσείο Μπενάκη και τους νοίκιαζε με μηνιαίο μίσθωμα που του καθενός η αξία είναι όσο τα μηνιαία μισθώματα τριών μεγάλων και πολυτελών ρετιρέ. • Έξι γκραβούρες με πανάκριβο μηνιαίο μίσθωμα από το ίδιο Μουσείο. • Πάρα πολλά και πανάκριβα έπιπλα από πολύτιμα ξύλα υφάσματα μέταλλα και γυαλιά, φτιαγμένα από τις 4 μεγαλύτερες και ακριβότερες φίρμες στον κόσμο. • Τα αρχιτεκτονικά σχέδια για δύο βίλες-ανάκτορα του Χριστοδούλου, για να ξεκουράζεται, που θα κτίζονταν σε τεράστια οικόπεδά του πανύψηλης αξίας, ένα στην Ερμιονίδα και ένα στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο σε πανέμορφες τοποθεσίες. • Ένα τεράστιο ποσό (πολλά εκατομμύρια ευρώ), για να κτιστεί ειδικό μουσείο με την επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος», για να φυλάγονται και να εκτίθενται εκεί σε κοινή θέα οι στολές, οι μίτρες, οι πατερίτσες, και όλα τα λειτουργικά και μη λειτουργικά κοσμήματα και σκεύη του Χριστόδουλου στους αιώνες των αιώνων, μαζί και με τα έξοδα συντηρήσεως τόσο του μουσείου όσο και των εκθεμάτων, και με τους μισθούς των υπαλλήλων του μουσείου… Πηγή: i-rm.blogspot.com (Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Σεπτεμβρίου 2008) Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο, αναδημοσιεύεται με επιφύλαξη, καθώς ελέγχεται για το αληθές του περιεχομένου του, αν και επισήμως δεν φαίνεται να έχουν διαψευστεί τα οικονομικά στοιχεία που παρατίθενται. »
Μετά από αυτό θέλω να πω & να γράψω άπειρα πράγματα καθώς με κατακλύζει η οργή… Αλλά επειδή εγώ νιώθω πραγματικά χριστιανή (σε πείσμα όλων σχεδόν των παπάδων που προσπαθούν να μας διώξουν με κάθε τρόπο μακριά από τη χριστιανοσύνη προκαλώντας την αηδία μας), θα αρκεστώ μονάχα σε ένα μεγάλο «ΚΡΙΜΑ»! Ο δούλος του Χριστού (=Χριστό-δουλος) αποδείχτηκε μόνο δούλος του πλούτου… Την ίδια στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι γύρω του δεν είχαν να φάνε… Ούτε που μπορώ να φανταστώ πως θα νιώθουν σήμερα μαθαίνοντας τα παραπάνω όλοι αυτοί οι συνταξιούχοι, τα σκυφτά γεροντάκια που ενώ πραγματικά δεν έχουν να φάνε, όλη τους τη ζωή στερούνται για να πηγαίνουν ανελιπώς τις Κυριακές στην εκκλησία & να ρίχνουν πραγματικά "από το υστέρημά τους" στα παγκάρια... Κι από την άλλη, δεν μπορώ να μην πω το τετριμμένο: πόσα από αυτά τα αμύθητα πραγματικά πλούτη πήρε μαζί του;;; Εύχομαι πραγματικά όλα τα παραπάνω να είναι ψευδή, φοβάμαι όμως πως δεν είναι!
* Από τη σύγχυση & το θυμό παρέλειψα να ευχηθώ σε όλους/ες όσους γιορτάζουν σήμερα. ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ!!!
"Η αισιοδοξία μου με σώζει" ή Τα Νέα μου & το λούκι που περνώ... Τα Νέα μου λοιπόν! Είμαι έγκυος! Ναι, το θέλαμε πάρα πολύ, ναι το επιδιώξαμε & ήρθε! Και τώρα καλούμαι να το αντιμετωπίσω... Ποιό, έ; Θα σας πω. Λοιπόν, όπως ήδη όσοι με διαβάζετε καιρό θα ξέρετε, έχω μια πολύ αληθινή & ζεστή σχέση με τον σύντροφο & σύζυγό μου το Στελλάκο μου κι έχουμε μια υπέροχη κορούλα 2,5 χρονών τη Σμαραγδούλα. Όλα μέχρι εδώ καλά. Τους τελευταίους μήνες συζητούσαμε το να κάνουμε δεύτερο παιδί, το είχαμε αποφασίσει. Δεν είμαι από τις γυναίκες που θέλουν οι ηλικιακές αποστάσεις των παιδιών τους να είναι μεγάλες για να "ξεκουραστούν" & οι ίδιες, αντίθετα, θεωρώ πως τα 3-4 χρόνια απόσταση από το ένα παιδί στο επόμενο είναι ιδανικά γιατί & το πρώτο έχει μεγαλώσει πλέον & αυτοεξυπηρετείται, αλλά & μεταξύ τους θα μπορούν να παίζουν σε 2 χρόνια περίπου. Έτσι λοιπόν, μια που αγαπάμε πολύ (ειδικά εγώ) τα παιδιά & αφού θέλουμε οπωσδήποτε να μεγαλώσει με αδερφάκι η μικρή (πιστεύοντας πως θα είναι πολύ καλύτερα για την ανάπτυξη του χαρακτήρα της) το αποφασίσαμε & ήρθε αμέσως! Δόξα τω Θεώ δεν είχα ποτέ πρόβλημα να συλλάβω. Από δω & πέρα όμως αρχίζει ο Γολγοθάς μου... Και δεν υπερβάλλω καθόλου! Πριν γεννήσω την κόρη μου είχα κάνει 3 παλίνδρομες κυήσεις. Δε θέλω να αναφερθώ εκτεταμένα στο τι είναι η παλίνδρομη κύηση γιατί είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία αφού ούτε η ιατρική ακόμη δεν ξέρει από τι προκαλείται & πώς μπορούν να την προλάβουν. Θα πω μόνο για όσους δε γνωρίζουν πως είναι κάτι σαν αποβολή: πεθαίνει το μωρό μέσα σου εντελώς ανεξήγητα & μάλιστα δεν έχεις κανένα σύμπτωμα, αίμα ή οτιδήποτε που θα σε βοηθήσει να το καταλάβεις. Εσύ απλά πας μια μέρα στο προγραμματισμένο σου με το γιατρό ραντεβού να δεις το μωρό που μεγαλώνει κι εκεί απλά παθαίνεις την πλάκα σου, αφού ο άνθρωπος βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να σου πει πως δυστυχώς το παιδί που έχεις μέσα σου έχει πεθάνει... Κι αν αυτό συμβεί τον πρώτο καιρό (δλδ μέχρι & το δεύτερο μήνα της εγκυμοσύνης) πρέπει να θεωρήσεις πως είσαι & "τυχερή" αφού δε θα χρειαστείς απόξεση ή τεχνητό τοκετό (όπως μια γνωστή μου που της συνέβη στον 5ο μήνα) για να "καθαρίσουν" τον οργανισμό σου από το νεκρό έμβρυο. Είχα λοιπόν 3 παλίνδρομες κυήσεις πριν γεννήσω την κόρη μου & μία όταν αυτή ήταν 8 μηνών, οπότε εντελώς απρογραμμάτιστα είχα ξαναμείνει έγκυος, κάτι το οποίο με είχε χαροποιήσει πολύ (η εγκυμοσύνη). Για καλή μου τύχη μέσα στην ατυχία μου & οι 4 μου συνέβαιναν στα πρώτα στάδια της κύησης. Θεραπεία για την ιστορία αυτή δυστυχώς ακόμη δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι αποτελεσματική! Λογικό, αφού οι γιατροί δεν μπορούν να βρουν από τί προκαλείται δεν μπορούν να βρουν & τη θεραπεία. Έτσι στις 2 από τις 4 με προτροπή των γιατρών μου έκανα μία ένεση (innohep) καθημερινά μόνη μου στην κοιλιακή χώρα & έπαιρνα & χάπια προγεστερόνης(utrogestan). Όλα αυτά καθαρά προληπτικά & σχεδόν "δοκιμαστικά" αφού δεν ξέραμε εάν θα είχαν αποτέλεσμα. Τα είχα τηρήσει κατά γράμμα, η κοιλιά μου είχε γίνει μελανή πραγματικά από τις ενέσεις, αλλά αυτό δεν με ένιαξε. Με ένιαξε βέβαια όταν ούτε αυτά είχαν αποτέλεσμα & πέθανε πάλι το μωρό. Δύο φορές. Τέλος πάντων, έχω αποφασίσει με καθαρά δική μου ευθύνη να ΜΗΝ κάνω αυτή τη φορά καμμία θεραπεία αφού δεν έχει βγει καμμιά καινούρια από ό,τι μου είπαν οι γιατροί. Ούτε καν εξετάσεις αίματος (τότε πήγαινα & έδινα κάθε 2η μέρα αίμα για να ελέγχουν την άνοδο της β χοριακής στον οργανιμσό μου, αυτό σαν ένδειξη για το αν το παιδί αναπτύσσεται κανονικά) κάνω. Εξάλλου & στην εγκυμοσύνη της κόρης μου πάλι δεν έκανα τίποτα, παρά τις έντονες τότε προτροπές των γιατρών & πήγε μια χαρά! Έτσι & τώρα λοιπόν, αρνούμαι να γίνω πειραματόζωο & μάλιστα σε μια θεραπεία που την έχω ήδη δοκιμάσει 2 φορές χωρίς αποτέλεσμα. Δεν το βλέπω λογικό: αφού & τις 2 φορές που την έκανα η κατάληξη ήταν ανεπιτυχής & αφού στην επόμενη εγκυμοσύνη τότε στην κόρη μου χωρίς καμμία θεραπεία & παρά τα άσχημα προγνωστικά (γιατί όσες περισσότερες παλινδρομήσεις σου συμβούν τόσο μειώνεται στατιστικά τουλάχιστον η ελπίδα να καταφέρεις να αποκτήσεις ένα γερό παιδί) εγώ τα κατάφερα, θέλω να πιστεύω πως θα τα καταφέρω ξανά να αποκτήσω & δεύτερο (& γιατί όχι & τρίτο!) παιδί!!! Είμαι από τη φύση μου ιδιαιτέρως αισιόδοξο άτομο & αυτή μου η αισιοδοξία με έχει βοηθήσει σε πολύ σημαντικές καταστάσεις στη ζωή μου. Στην παρούσα μάλιστα φάση ο γιατρός μου που τον αγαπώ πάρα πολύ & σαν άνθρωπο, μου είπε επί λέξη όταν αρνήθηκα να επαναλάβω τις ενέσεις: "αυτή σου η αισιοδοξία μας σώζει"! Και φυσικά δεν επέμεινε αφού έζησε ο ίδιος από κοντά την ιστορία με την κόρη μου! Εδώ όμως αρχίζουν τα άσχημα. Μπορεί να είμαι φύση θετικό άτομο, μπορώ να είμαι αγωνίστρια & πεισματάρα όταν κάτι το θέλω πραγματικά, ωστόσο σ΄αυτή τη φάση τα έχω βρει λιγάκι ...μπαστούνια. Ναι μεν πιστεύω με όλο μου το είναι (σχεδόν διαισθητικά!) πως εγώ θα αποκτήσω οπωσδήποτε κι άλλο παιδί αν όχι παιδιά! Ναι μεν το θέλω πραγματικά & μάλιστα τώρα μάλλον περισσότερο από πριν γεννήσω τη Σμαράγδα γιατί τώρα ξέρω, έχω ζήσει τη μαγεία, την απίστευτη ευτυχία, την ολοκλήρωση που σου προσφέρει ένα παιδί! Όμως! Τώρα έχω πολύ μεγάλο άγχος για να πάει καλά, κάτι που τις προηγούμενες φορές για μένα δεν υπήρχε, σχεδόν ούτε σαν λέξη! Τότε έλεγα "θα πάει καλά & αν δεν πάει τώρα, θα πάει την επόμενη φορά"! Ενώ τώρα, είμαι εξαιρετικά αγχωμένη, πράγμα περίεργο για μένα... Κοιμάμαι ελάχιστα τα βράδυα γιατί το μυαλό μου συνέχεια στριφογυρνά σε άσχημες καταστάσεις, το στομάχι μου είναι μονίμως ερεθισμένο & με πονά, το μόνο καλό είναι που έχω τώρα την κορούλα μου η οποία με κάνει συνέχεια να γελώ & με ηρεμεί! Και φυσικά η ανοχή του Στελλάκου μου & η υποστήριξή του, η βεβαιότητά του πως θα τα καταφέρω & η πίστη του σε μένα είναι επίσης δυνατοί μου σύμμαχοι! Αλλά κάτι πρέπει να κάνω για να ...με ελέγξω! Ειλικρινά με ξαφνιάζει ο εαυτός μου! Εγώ που πάντα ήξερα τί ήθελα & πώς θα το καταφέρω, τώρα τα έχω λιγάκι ψιλοχαμένα. Δεν μπορώ να μου επιβληθώ, να γελάσω με την ψυχή μου, να απομακρυνθώ από το πρόβλημα για να το προσπεράσω έτσι πολύ πιό εύκολα (αυτή ήταν η τακτική μου πάντοτε μέχρι σήμερα), να ηρεμήσω. Η ψυχολογία μου έχει έρθει τα πάνω-κάτω. Ο άντρας μου λέει πως αυτό είναι ένδειξη ότι η εγκυμοσύνη προχωρά μια χαρά & πως αφού στην εγκυμοσύνη της Σμαράγδας δεν είχα καθόλου άσχημα συμπτώματα, τώρα θα είναι & γιος! Εγώ από την άλλη σκέπτομαι: δε με νιάζει καθόλου ειλικρινά το φύλλο του μωρού, αρκεί να πάει καλά & να αποκτήσω & δεύτερο γερό μωράκι! Αλλά δεν το βάζω κάτω, θα το παλέψω. Τώρα πρέπει να είμαι στην αρχή του 2ου μήνα της κύησης, σε κάνα δυό εβδομάδες λέω να πάω στον γιατρό (εάν μέχρι τότε πάνε βέβαια όλα κατευχήν) & τότε φυσικά θα σας ενημερώσω για τις εξελίξεις. Ως τότε όμως, ευχηθείτε μου καλή τύχη! Ο επόμενος μήνας θα είναι για μένα πολύ δύσκολος & πολύ σημαντικός ταυτόχρονα. Να είστε καλά αγαπημένοι μου, Σας ευχαριστώ!
Πραγματικές συνομιλίες από γραμμή τεχνικής υποστήριξης εταιρείας ηλεκτρονικών υπολογιστών:
Τεχνικός: -Τι είδους υπολογιστή έχετε;
Γυναίκα πελάτης: - Έναν άσπρο...
Πελάτης:- Ναι, γεια σας, δεν μπορώ να βγάλω τη δισκέτα από τον υπολογιστή μου.
Τεχνικός:- Δοκιμάσατε να πατήσετε το κουμπί;
Πελάτης:- Ναι, ναι, αλλά φαίνεται ότι έχει κολλήσει.
Τεχνικός:- Περίεργο αυτό. Θα σας στείλω κάποιον να το δει.
Πελάτης:- Αχ, όχι...περιμένετε...Δεν την έχω βάλει τη δισκέτα τελικά μέσα, είναι πάνω στο γραφείο μου...συγγνώμη.
Τεχνικός:- Πατήστε στο εικονίδιο 'ο υπολογιστής μου' που βρίσκεται αριστερά στην Οθόνη. Πελάτης:- Αριστερά όπως το βλέπετε εσείς ή εγώ;
Πελάτης: - Ναι, γεια σας, με λένε Μάρθα, δεν μπορώ να τυπώσω. Κάθε φορά μου βγάζει ένα μήνυμα 'can't find printer'. Πήρα τον εκτυπωτή και τον έβαλα ακριβώς μπροστά στην οθόνη, αλλά ακόμα μου λέει ότι δεν μπορεί να τον βρει...
Πελάτης: - Ναι, το πρόβλημά μου είναι ότι δεν μπορώ να τυπώσω το κόκκινο χρώμα.
Τεχνικός: - Ο εκτυπωτής σας είναι έγχρωμος;
Πελάτης: - Εεεεεεε......ευχαριστώ.
Τεχνικός: - Τι υπάρχει στην οθόνη σας τώρα κυρία μου;
Πελάτης: - Ένα αρκουδάκι που μου πήρε ο φίλος μου από το σούπερ μάρκετ.
Πελάτης: - Το πληκτρολόγιό μου δεν δουλεύει.
Τεχνικός: - Είστε σίγουρος ότι είναι συνδεδεμένο στο πίσω μέρος του υπολογιστή; Πελάτης: - Όχι, δεν μπορώ να δω από πίσω.
Τεχνικός: - Πάρτε το πληκτρολόγιο και κάντε 10 βήματα προς τα πίσω.
Πελάτης: - Οk.
Τεχνικός: - Το πληκτρολόγιο έρχεται μαζί σας;
Πελάτης: - Ναι.
Τεχνικός: - Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι συνδεδεμένο. Κοιτάξτε εκεί γύρω. Υπάρχει κανένα άλλο πληκτρολόγιο; Πελάτης: - Ναι, βλέπω ένα άλλο στο γραφείο...Α! Αυτό δουλεύει!
Τεχνικός: - Το password σας είναι ένα μικρό γράμμα μ όπως λέμε 'μήλο', ένα κεφαλαίο Σ όπως λέμε 'σκύλος', και ο αριθμός 7.
Πελάτης: - Το 7 μικρό ή κεφαλαίο;
Πελάτης: - Δεν μπορώ να μπω στο internet.
Τεχνικός: - Το password είναι σίγουρα σωστό;
Πελάτης: - Ναι, είδα τον συνάδελφό μου που το έγραφε.
Τεχνικός: (Μετά από μιάμιση ώρα εκπαίδευσης στη χρήση ενός λογιστικού προγράμματος σε υπάλληλο της εταιρείας που αγόρασε το πρόγραμμα & ο οποίος καλούνταν να το χειριστεί:) - Καταλάβατε; Εύκολο δεν είναι το πρόγραμμα;
Πελάτης: - Κατάλαβα, πραγματικά πολύ εύκολο είναι, αλλά έχω μια απορία. Αυτό (δείχνει το mouse!) τί είναι;
Πελάτης: - Ναι, γεια σας, έχω ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Ένας φίλος μου έβαλε ένα screensaver στον υπολογιστή μου, αλλά κάθε φορά που κουνάω το ποντίκι χάνεται...
Πελάτης: - Γεια σας, γράφω το πρώτο μου e-mail.
Τεχνικός: - Και ποιο είναι το πρόβλημά σας;
Πελάτης: - Έγραψα το 'a' στην διεύθυνση, αλλά πώς θα βάλω το κυκλάκι γύρω του?
Φαντάζομαι πως ξεκαρδιστήκατε & τα ευχαριστηθήκατε, ωστόσο φανταστείτε τί εκνευριστικό είναι για τους ανθρώπους που κάνουν αυτή τη δουλειά να πρέπει ανά πάσα στιγμή να ασχολούνται με τέτοιες ...ασχετίλες! Φιλιά βρε ατιμούλικα & να έχετε μια όμορφη εβδομάδα!
Όταν ο Άντρας έχει κέφια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! To επανωφόρι της φωτογραφίας μου το έδωσε χθες βράδυ ο λατρεμένος μου σύντροφος & σύζυγος (με την πραγματική σημασία της λέξης*), σα δώρο-έκπληξη για τα γενέθλιά μου την Πέμπτη! Είναι ολομέταξο & άρα εποχιακό, ακριβώς δλδ ό,τι χρειαζόμουνα! Δεν είναι υπέροχο;!!!!!!!
*Σύζυγος: ο/η που βρίσκεται στον ίδιο ζυγό! Απόλυτα σωστό δεν είναι αυτό; Αφού η συμβίωση-γάμος είναι όντως ζυγός, φέρει βάρη, προβλήματα & δυσκολίες... Αλλά όταν δύο μαζί, ενωμένοι άνθρωποι καλούνται να τα αντιμετωπίσουν όλα αυτά, τότε βέβαια είναι πολύ πιό εύκολο!
Tον επόμενο μήνα έχει ο Στυλιανός μου γενέθλια! Ναι, εγώ είμαι στο ζώδιο Ζυγός με ωροσκόπο Σκορπιό κι εκείνος Σκορπιός με ωροσκόπο Ζυγό (αν έχουν τελικά καμμιά αξία τα ζώδια)!!! Αλλά το θέμα μου είναι άλλο: εγώ τί να του πάρω για τα γενέθλιά του; Ρίξτε ιδέες! Σας φιλώ γλυκά!
Aληθινό περιστατικό: "στημένο παιχνίδι"... Γνωρίζω καλά πως -όπως μου είπε & ο φίλος μου Αφεόφοβος σε σχόλιο στο blog του - "η εμπειρία δεν μεταβιβάζεται", ωστόσο σκεπτόμενη πως ίσως κάποια άτομα βοηθηθούν διαβάζοντας ορισμένες εμπειρίες μου, αποφάσισα να καταθέσω μερικές εδώ μέσα. Έτσι λοιπόν:
Σάββατο βράδυ & έχω βγει με τη φίλη μου την Εύα για ποτάκι. Δεν τρελλαίνομαι να βγαίνω χωρίς τον καλό μου ούτε Σάββατο βράδυ που γίνεται χαμός, αλλά αυτή τη φορά η φίλη μου μου το ζήτησε γιατί "δεν ήταν στις καλές της" & δε θέλησα να της χαλάσω το χατήρι. Βγήκαμε λοιπόν οι δυό μας για να τα πούμε & να τη βοηθήσω -αν μπορούσα- να ξεσκάσει. Η Εύα είναι παντρεμένη με τον Αλέξανδρο, καλό παιδί, έξω καρδιά, με απίστευτο χιούμορ κι έχουν ένα μικρό παιδάκι κι αυτοί. Δε γνωριζόμαστε πάνω από μερικούς μήνες, αλλά κάνουμε όλο & περισσότερη παρέα. Αυτοί είναι πολύ συντηρητικοί & οι δύο ακόμη & στο ντύσιμο, αλλά κατά τα άλλα είναι μια χαρά ζευγαράκι. Κανείς απ΄τους δυό τους δεν είναι Ροδίτης, έτσι οι γνωριμίες τους στο νησί είναι περιορισμένες & μια που δείχνουν να επιζητούν πολύ τη συντροφιά μας (δεν περνάει μέρα που να μην τηλεφωνήσει είτε ο Αλέξανδρος στον καλό μου, είτε η Εύα σ΄εμένα), τον τελευταίο καιρό βρισκόμαστε πολύ τακτικά. Γελάμε πάααααρα πολύ στις συναντήσεις μας! Είμαι λοιπόν προβληματισμένη το Σάββατο που βγήκα μόνη μαζί της για το τί μπορεί να της συμβαίνει. Είναι πραγματικά κακόκεφη & μου ζητά αρχικά να πάμε σ΄ενα ήσυχο, αλλά πολύ όμορφο μπαράκι "για να μπορούμε να μιλήσουμε". Φυσικά δεν έχω αντίρρηση κι έτσι καταλήγουμε στο μπαρ "Christo's Garden"! Mια που ξέρω καλά το μαγαζί (& τους ιδιοκτήτες του) παραγγέλνω Martini dry που το λατρεύω (κι όχι Space ή Ice από τα εμφιαλωμένα που παραγγέλνω όταν δεν εμπιστεύομαι το κατάστημα) ενώ η φίλη μου ξεκινά με "πέρδικα". Περιμένω με αγωνία να μου πει τί συμβαίνει, αλλά εκείνη παρότι δείχνει στεναχωρημένη, σαχλαμαρίζει για αρκετή ώρα, μέχρι που ξαναπαραγγέλνουμε. Στο 2ο ποτό αρχίζω να τη ρωτάω περί τίνος πρόκειται. Ξεφυσά, κάθεται πιό κοντά μου κι αρχίζει να μου λέει πως με τον Αλέξανδρο "έχει πρόβλημα", πως "κοντεύει να σκάσει", πως "πρέπει σε κάποιον να μιλήσει επιτέλους"... - Δεν καταλαβαίνω, της λέω. Εσείς δείχνετε να τα πηγαίνετε μια χαρά. - Άσε τί δείχνουμε, μην ξεχνάς πως είναι & το παιδί στη μέση. - Δηλαδή; - Δηλαδή τα τελευταία 5 χρόνια δεν έχω έρθει σε ...οργασμό!
Εγώ έχω μείνει κάγκελο, δεν ξέρω τί να πω κι απλά πίνω μια ακόμη γουλιά από το ποτό μου, το οποίο τελειώνει ήδη κι αυτό. Εκείνη ξαναπαραγγέλνει & χωρίς να με ρωτήσει παραγγέλνει & για μένα. - Βρε Εύα μου (της λέω), 5 χρόνια είναι πάρα πολύς καιρός. Δεν έχεις κάνει κάτι γι΄αυτό; Ο Αλέξανδρος τί λέει; Έχετε απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό; - Πήγαμε! - Και δεν μπόρεσε να σας βοηθήσει; - Πώς! Με συμβούλευσε να "μην έχω καθόλου αναστολές στο sex & να ζητώ να πάρω αυτό που πραγματικά θέλω"! - Ωραία, δίκιο είχε. Δεν είδες αποτέλεσμα; - Θα δείξει! - Δηλαδή; (Εδώ με πλησιάζει ακόμα πιό πολύ & ακουμπώντας το χέρι της πάνω στο γόνατό μου:) - Γι΄αυτό είμαστε σήμερα εδώ. - Δεν καταλαβαίνω, εγώ πώς μπορώ να βοηθήσω; - Είμαι ερωτευμένη μαζί σου! ............................................................
Δεν σας κρύβω πως κόντεψα να πέσω από το σκαμπό που καθόμουνα! Ποτέ δε θυμάμαι να είχα νιώσει τόσο αμήχανα! Καταρχήν φρόντισα να της απομακρύνω αμέσως το χέρι από το γόνατό μου! Έπειτα είπα: - Ναι, αλλά ξέρεις Εύα (χωρίς "μου" αυτή τη φορά για να μην παρεξηγηθώ), εγώ δεν ελκύομαι από το γυναικείο φύλλο! Κατσουφιάζει αλλά χαζογελάει: - Το φοβόμουνα (απαντά). Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που στέκομαι τόσο άτυχη! - (Εδώ αρχίζω να εκνευρίζομαι:) Ρε Εύα, συγνώμη, αλλά ο Αλέξανδρος γνωρίζει αυτή σου την "τάση"; - (Γελάει σαρκαστικά &:) Όχι βέβαια! Για τον Αλέξανδρο αυτό θα ήταν κάτι σαν προδοσία, θα τον εξόργιζε απίστευτα & φυσικά το πιό πιθανό είναι πως θα μου ζητούσε να χωρίσουμε. - Εγώ προσωπικά δεν τον αδικώ! Εφόσον προτιμάς το γυναικείο κορμί, τότε γιατί είσαι με σύντροφο άντρα; Δε θα ήταν καλύτερα, εάν ήσουν πιό ειλικρινής καταρχήν με τον εαυτό σου; - Ρε Μαρία, ξέρεις τώρα πως είναι: Η κοινωνία, οι γονείς μου, το παιδί... Προτιμώ να μην της απαντήσω, καθώς μπορεί για μένα τα πράγματα να είναι απλά & ξεκάθαρα, αλλά δεν μπορώ να μην της αναγνωρίσω & πως έχει δίκιο πως ζούμε σε προκατειλημμένη κοινωνία. Της λέω μόνο "πάντως εγώ νομίζω πως για να αλλάξει η κοινωνία σε τέτοια θέματα, πρέπει το κάθε άτομο που βρίσκεται σε ανάλογη θέση να πάψει να κρύβεται πίσω από μια οικογένεια & να διεκδικήσει το δικαίωμά του στη διαφορετικότητα!" - Ναι (μου λέει), αλλά εγώ ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα γενναία... (Και συνεχίζει:) Τέλος πάντων, κάνε μου μια χάρη, αφού προφανώς δε θα ξαναβγούμε οι δυό μας, πάμε τουλάχιστον να πιούμε άλλο ένα ποτάκι σε κανένα πιό "ζωντανό" μαγαζί! Έτσι, για να μου δείξεις πως δε μου κρατάς κακία που εκφράστηκα ελεύθερα! Δίστασα να πω το οk, όμως η Εύα επέμενε, παρακαλώντας με να το κάνω για να τη βοηθήσω να ξεχάσει τον "πόνο" της! Τελικά αφού με διαβεβαίωσε πως θα ήταν μόνο για ένα ποτό ακόμη, πήγαμε. Σε ένα μάλλον "πιπινομάγαζο", αφού ήταν γεμάτο πιτσιρίκια (το πολύ μέχρι 19-20 χρονών), στο οποίο εγώ δεν είχα ξαναπάει, ούτε εκείνη είπε & γι΄αυτό ήθελε "να δει πώς είναι". Εδώ φυσικά παρήγγειλα Space (για να είμαι & σίγουρη πως δε θα μου φέρουν να πιω πετρέλαιο). Δεν υπήρχαν καρέκλες παρά μόνο λίγα σκαμπό στο μπαρ που όμως ήταν πιασμένα, έτσι στεκόμασταν με το ποτό στο χέρι & ψιλοκουνιόμασταν... Η διάθεσή μου φυσικά είχε πιάσει πάτο, όσο κι αν προσπαθούσα από ευγένεια να το παίξω άνετη. Πού να ήξερα πως με περίμενε και ...συνέχεια!
Σε λίγο η Εύα άρχισε να ...παρα-κουνιέται, να χαζογελάει & πριν καλά-καλά το καταλάβω εγώ, μας είχε πλησιάσει ένας τύπος γύρω στα 35, με ντύσιμο του στυλ "είμαι γυμνασμένος εγώ, έχω μπράτσα & τα δείχνω", εντελώς άγνωστος σ΄εμένα, ο οποίος τη χαϊδολογούσε κι όλο & πλησίαζε κι εμένα...! Η "φίλη μου" μου τον σύστησε σαν απλά Δημήτρη, χωρίς να μου πει τί της είναι. Όμως, ήταν ηλίου φαεινότερο πως ο "Δημήτρης" βρισκόταν εκεί μετά από προσυνεννόηση που υπήρξε μεταξύ τους, γι΄αυτό & η Εύα επέμενε να πάμε οπωσδήποτε στο συγκεκριμένο μαγαζί! Εξάλλου, καθώς το κατάστημα αυτό ήταν στέκι μικρών ηλικιών, δεν κινδύνευε τόσο εκεί να πέσει πάνω σε γνωστούς του άντρα της! Εγώ πλέον είχα ξενερώσει εντελώς κι όσο έβλεπα τον τύπο να με πλευρίζει με ένα ηλίθιο χαμόγελο γόη, τόσο περισσότερο νευρίαζα. Κανονικά είμαι άνθρωπος που δύσκολα χάνει τα λόγια του, ή αλλιώς "δε μασάει", ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση είχα μείνει τόσο άφωνη, που δυσκολευόμουν να φερθώ όπως θα ήθελα (δλδ να τη διαολοστείλω & να σηκωθώ να φύγω)! Όμως, δεν είμαι βέβαια & κορόϊδο για να γίνω έρμαιο στις ορέξεις του καθενός, εν προκειμένω & της καθεμιάς, έτσι τους την έφερα εγώ: Είπα πως πάω στο WC, εκεί πήρα τηλέφωνο τον καλό μου, του εξήγησα εν συντομία τα καθέκαστα & του ζήτησα να έρθει εκεί & καλά τυχαία & να κάνει πως δεν ξέρει τίποτα! Εκείνος -που δε χρειαζόταν να του το πω & 2η φορά- ήρθε πολύ γρήγορα (ένα από τα καλά της επαρχίας & ειδικά του νησιού είναι οι πολύ μικρές αποστάσεις) & έπαιξε τέλεια το ρόλο του "έκπληκτου"! Η Εύα κι ο τύπος τα έχασαν εντελώς, γιατί σίγουρα μόνο τέτοια εξέλιξη δεν περίμεναν, ενώ εκείνη πρέπει να ντράπηκε κιόλας γιατί ο άντρας μου είναι φίλος του Αλέξανδρου, του δικού της συζύγου, που εκείνη δεν έδειχνε να λογαριάζει καθόλου το συγκεκριμένο βράδυ... Εγώ με τον Στελλάκο μου αρχίσαμε να χορεύουμε στους "πιπινορυθμούς" αγκαλιά & να περνάμε -επιτέλους για μένα- ωραία! Εκείνη, αφού πια είχε χαλάσει η διάθεσή της, σιγά-σιγά με τον Δημήτρη της ξεμάκρυναν από κοντά μας μέσα στο χαμό από πιτσιρίκια που είχαν γεμίσει πια ασφυκτικά το μαγαζί (ήταν & άνοιξη, τότε που εδώ έρχονται τα σχολεία όλης της Ελλάδας για πενθήμερη) κι ούτε ξαναγύρισαν! Εμείς αφού χορέψαμε αρκετά κι εκτονωθήκαμε μια χαρά, φύγαμε κατά τις 3:30. Το πρωί όταν ξύπνησα, είδα στο κινητό μου ένα μήνυμα από την Εύα που έλεγε "στον Αλέξανδρο να ξέρεις, είπα πως είμασταν μαζί μέχρι τις 5 & κάτι που γύρισα σπίτι, πάντως έχασες!"...
Το όλο θέμα μας προβλημάτισε πάρα πολύ τόσο εμένα όσο & τον Στέλιο μου: όχι μόνο για το ότι η Εύα μου την έπεσε, αλλά γιατί είχε & γκόμενο & κυρίως γιατί μου είχε στήσει ένα τόσο πρόστυχο παιχνίδι... Και βέβαια, γιατί θεώρησε δεδομένο πως εγώ δε θα έλεγα τίποτε από τα "κατορθώματά της" στον Αλέξανδρο, ο οποίος στο κάτω-κάτω ήταν εξίσου φίλος μου! Μετά απ΄αυτό εγώ ήθελα οπωσδήποτε να ενημερώσω τον άνθρωπο, γιατί θεωρούσα πως δεν του άξιζε τέτοια υποκρισία, ωστόσο ο Στέλιος με παρακάλεσε να μην το κάνω γιατί: πρώτον μπορεί να τον πληγώναμε & στην τελική μπορεί να μην μας πίστευε κιόλας & δεύτερον θα μπορούσε & να τα ήξερε όλα! Γιατί στην εποχή μας, πολλά είναι τα συμβατικά ζευγάρια που κάνουν ο καθένας τη ζωούλα του & ούτως ή άλλως, πολλά έχουν δει & μας τα μάτια μας! Έτσι. άκουσα την προτροπή του άντρα μου να μην του πούμε τίποτα κι απλά κόψαμε εντελώς τις επαφές με το συγκεκριμένο ζευγάρι, αν κι εγώ ένιωθα πως έτσι τον αδικούσαμε τον άνθρωπο. Αλλά εδώ είχα άδικο: καμμιά δεκαριά μέρες μετά την έξοδό μου με την Εύα, ήρθαν αιφινιδίως & οι δύο (η Εύα μαζί με τον Αλέξανδρο) στην εργασία μου (που ευτυχώς είναι δική μου επιχείρηση) για να μου ζητήσουν το λόγο που είχα ξαφνικά κόψει τόσο εγώ, όσο & ο Στέλιος την παρέα μαζί τους!!! Το πιστεύετε;! Κι αφού έμεινα για λίγο σιωπηλή από το θράσος της "κυρίας", μετά αποφάσισα πως ο καθένας μας πρέπει να έχει την ευθύνη των πράξεών του & τα είπα όλα στον Αλέξανδρο, μην παραλείποντας στο τέλος να του πω, πως θα μπορούσε εάν ήθελε, να ζητήσει κι από τον άντρα μου να του τα επιβεβαιώσει, τουλάχιστον τα περί του Δημήτρη. Εκεί όμως ήταν που με περίμενε το 2ο σοκ: ο Αλέξανδρος χαζογέλασε, μου είπε πως "πρέπει να παρεξήγησα" & πως "δεν ήθελαν για τίποτα να χαλάσουμε την ωραία παρέα μας από μικροπαρεξηγήσεις"!!!
Αφού έμεινα για 2η φορά "παγωτό" από την έκβαση της ιστορίας, σκέφτηκα να του δείξω το μήνυμα της γυναίκας του στο κινητό μου, αλλά τελικά συμπέρανα πως δεν άξιζε, αφού προφανώς & οι δύο έπαιζαν ένα ρόλο & με είχαν γεμίσει ψέματα. Αναλογίστηκα επίσης, πως δεν επιτρέπω σε κανένα να παίζει παιχνίδια που με αφορούν πίσω από την πλάτη μου ή να λογαριάζει για μένα εν αγνοία μου & χωρίς να οξύνω τα πνεύματα, τους έστειλα από εκεί που ήρθαν! Τους είπα δλδ πως λυπάμαι, αλλά για μένα & το Στέλιο η παρέα είχε ήδη χαλάσει, όχι βέβαια γιατί αυτοί ήταν συμβατικό ζευγάρι (δικαίωμά τους) αλλά πολύ απλά, γιατί πλέον δεν μπορούσαμε να τους έχουμε καμμία εμπιστοσύνη!
Αυτά τα "όμορφα" της εποχής μας & της κοινωνίας μας αγαπημένοι μου φίλοι... Σας τα έγραψα για να έχετε πλέον κι εσείς τα ματάκια σας ανοιχτά, μια που σήμερα, όλα μπορούν να συμβούν!
O Όλεθρος του Μικροαστού (Συνέχεια) Σας ζητώ & πάλι συγνώμη που δεν σας απάντησα στα σχόλια που μου γράψατε στο προτελευταίο μου post! Ήταν αγένεια, αλλά μερικές φορές τα συναισθήματα είναι πιό δυνατά από τους κανόνες συμπεριφοράς....
Θα προσπαθήσω όμως να επανορθώσω τώρα, με το να κάνω post τα σχόλιά σας! Κι από δω θα σας απαντήσω. Πάμε λοιπόν: At 9/06/2008 1:59 μμ, nikiplos said… καλησπέρα... δεν ξέρω αν είναι βέβαια σωστό να τα ζυγίζουμε όλα με βάση το κόστος και το κέρδος... Βέβαια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήμουν και εγώ αντίθετος, γιατί πρέπει να ξοδεύεις ανάλογα με το βαλάντιό σου... Ξέρεις αυτά αποφασίζονται άνωθεν... θυμάσαι βέβαια τις ηλίθιες διαφημίσεις που δήθεν περάγαμε απο τη χαρά μας όταν ανακοινώθηκε το Άθενσ... Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα τότε έχασε μια μοναδική ευκαιρία για έργα υποδομής στην Επαρχία... Αυτά που έγιναν στο λεκανοπέδιο, τα "έφαγε η μαρμάγκα"... Ευτυχώς τουλάχιστον έγιναν τα παράπλευρα (Αττική Οδός, μετρό, προαστιακός). Αμφιβάλλω ότι θα ήταν ακόμη και σήμερα έτοιμα αν δεν ήταν οι ΟΑ2004... μαζί τους όμως έφεραν άλλο ένα ..εκατομύριο κόσμο στο Λεκανοπέδιο... για μετανάστευση αμφιβάλλω... έχουμε κακή φήμη... Εδώ που έιμαι ξέρεις έρχονται οι βολεμμένοι συμπατριώτες μας να ξεχειμάσουν, γιατί η Αθήνα πια δεν είναι ιν... Για αυτό και δεν έχω επαφή με κανέναν... Κρατείστε γερά εκεί στην επαρχία γιατί κρατάτε θερμοπύλες... χαιρετισμούς
Καλέ μου Nikiplos, καλώς ήρθες στο blog μου! Συμφωνώ απολύτως μαζί σου πως ΔΕΝ πρέπει να τα ζυγίζουμε όλα με βάση το κόστος και το κέρδος! Κι εγώ μόνο για το πολύ μεγάλο πραγματικά για τη χώρα (κρίνοντας από τις συνέπειές του) θέμα των Ολυμπιακών το έκανα, γιατί όπως πολύ σωστά λες "πρέπει να ξοδεύεις ανάλογα με το βαλάντιό σου"! Άρα, όταν η Ελλάδα ήδη χρωστούσε (έλλειμμα είχαμε & τότε όπως τώρα, μόνο που τότε ήταν σημαντικά μικρότερο) ήταν τουλάχιστον απερισκεψία να αναλάβει ένα τόσο πολυέξοδο εγχείρημα... Γι΄αυτό & το κάνω θέμα! Γιατί ήταν απερισκεψία άλλων, στην οποία όμως ΔΕΝ μιλήσαμε, τους αφήσαμε να την κάνουν εις βάρος όχι μόνο δικό μας, μα & των γενιών που θα μας ακολουθήσουν. Φρίκη! Δεν με χαλάει που δεν έγιναν με αυτά τα χρήματα έργα στην επαρχία, μια που είμαι πεπεισμένη πως ούτως ή άλλως δεν επρόκειτο να γίνουν... Με χαλάει όμως αφάνταστα, το ότι τώρα τα έργα που εγώ θα πληρώνω για όσο θα ζω, αυτοί τα ξεπουλάνε ή τα αφήνουν να ρημάξουν... Την ίδια στιγμή που ο Έλληνας δεινοπαθεί για να "τα φέρει βόλτα" & για να τα ξεχρεώνει! Λέγοντας "μετανάστευση" καλέ μου, εννοούσα προς εύρεση εργασίας στο εξωτερικό, όπως κάποτε πήγαιναν οι παππούδες μας, επειδή η μάνα Ελλάδα δεν είχε τα μέσα να τους προσφέρει το ψωμάκι των παιδιών τους... Κάπως έτσι δε συμβαίνει & τώρα; Όταν οι Τράπεζες (οι μεγαλύτεροι κατ΄εμένα τοκογλύφοι) έχουν ήδη ξεκινήσει τις κατασχέσεις οικιών, λόγω απλήρωτων στεγαστικών δανείων;;; Τέλος πάντων, ίσως ακόμη δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, όμως γι΄αυτό μίλησα τώρα για κόμμα bloggers (μια ιδέα έριξα), για να μη φτάσουμε στο σημείο που θα είναι όντως τραγικά! Τέλος, δεν ξέρω αν σε ζηλεύω που ζεις στη Γαλλία... Είναι σε πολλά καλύτεροί μας οι Γάλλοι. Αλλά & σε πολλά δε θα μας φτάσουν ποτέ! Την Αγαπώ κι εγώ πολύ τούτη τη χώρα (την Ελλάδα)! Και ακριβώς γι΄αυτό θυμώνω που οι πολιτικοί μας δεν τη νιάστηκαν ποτέ, που την ξεπουλάνε με τέτοια ευκολία, που θα αναγκάσουν πάλι κάποιους πολίτες της να την εγκαταλείψουν ίσως... Να είσαι καλά, να χαμογελάς & να συνεχίζεις να εμψυχώνεις την ...επαρχία! Το χρειάζεται!
At 9/06/2008 4:31 μμ, zouri1 said… οτι και αν γινει,μην ξεχνας σε παρακαλω οτι φερω ηδη τον τιτλο του υπουργου
Πώς να το ξεχάσω αυτό, καλέ μου Zouri ?! Ίσα-ίσα, ακριβώς λόγω αυτής σου της εμπειρίας θα μας φανείς πολύ χρήσιμος! Αν & από το Αθλητισμού μάλλον σε βλέπω να παίρνεις μετάθεση στο Πολιτισμού (τόσες γνωριμίες με τόσες αξιόλογες ξένες κυρίες, να μην τις αξιοποιήσουμε;)!
At 9/06/2008 5:21 μμ, Ασκαρδαμυκτί said… Λοιπόν, έχουμε και λέμε: η τωρινή τραγική κατάσταση της οικονομίας δεν έχει να κάνει ούτε με τα έξοδα των Ολυμπιακών Αγώνων ούτε με αυτά που παρέλαβε η σημερινή κυβέρνηση! Σου υπενθυμίζω ότι πέρυσι τέτοιον καιρό είχαμε προεκλογική περίοδο και η κυβερνώσα παράταξη επέρονταν ότι επιτέλους είχε βάλει σε τάξη την οικονομία, είχε βγάλει τη χώρα απ' τη διεθνή επιτήρηση, μιλούσαν για "οικονομικό θαύμα Αλογοσκούφη" κλπ κλπ. Βέβαια, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και γρήγορα αποκαλύφθηκε η απάτη! Ο προϋπολογισμός που η ίδια η κυβέρνηση έφτιαξε μπάζει από παντού καθώς: α) τα έξοδα έχουν εκτροχιαστεί απ' την προσπάθεια μπουκώματος του κομματικού κράτους και β) τα έσοδα είναι φυσικό να υπολείπονται των υπερφίαλων και υπεαισιόδοξων προβλέψεων του Υπουργού σε συνδιασμό πάντα με τη πολιτική βούληση για μη ουσιαστική πάταξη της παραοικονομίας και φοροδιαφυγής! Η άποψη "όλοι ίδιοι είναι" δεν στέκει! Γιατί ερωτώ: η προηγούμενη κυβέρνηση διανοήθηκε ποτέ να φορολογήσει με 10% τους μικροεπαγγελματίες από το πρώτο ευρώ; Διανοήθηκε ποτέ να αυξήσει το ΦΠΑ όπως έκανε ο Αλογό το 2005; Και πολλά άλλα... Προσωπικά είμαι βεβαιος πως η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα κι αν υπάρξει σωστή και χρηστή διαχείριση μπορεί άνετα να θρέψει τα παιδιά της! Γι' αυτό στην κυβέρνηση των μπλόγκερς ζητώ να μου δώσετε το Υπουργείο Οικονομικών!
Βρε Άσκαρ μου! Είχες δεν είχες, κομματικά μου απάντησες πάλι! Μα εγώ η καϋμένη γι΄αυτό έγραψα "Όχι, δε θέλω καθόλου να δικαιολογήσω με όλη την ιστορία των ολυμπιακών τη σημερινή κυβέρνηση! Γιατί ήξεραν πάρα πολύ καλά τί παρελάμβαναν, τί υπέρογκα χρέη είχε επωμιστεί η χώρα & παρόλα αυτά έταζαν & έταζαν & έταζαν προεκλογικά." Όμως θα συμφωνήσω κι εγώ μαζί σου, πως η Ελλάδα με σωστή διαχείριση μια χαρά μπορεί να γίνει αυτάρκης! Αλλά το θέμα είναι ΠΟΙΟΣ θα την κάνει αυτή τη διαχείριση;;; ΕΣΥ στο Οικονομικών, έ; Ε, λοιπόν μια χαρά θα τα πήγαινες! Το πολύ-πολύ οι τύποι με τα κότερα να μην σε πολυγούσταραν, αλλά αυτοί δεν μας απασχολούν, ούτως ή άλλως! Σε προτείνω λοιπόν!
At 9/06/2008 6:41 μμ, ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said… Θα σταθώ εδώ, που έμμεσα σήμερα το έθιξα στα σχόλιά μου. Στο κομμάτι του Askard, που τα λέει ΟΛΑ: "Προσωπικά είμαι βεβαιος πως η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα (θα προσθέσω και αυτάρκης) κι αν υπάρξει σωστή και χρηστή διαχείριση μπορεί άνετα να θρέψει τα παιδιά της! ΄Οσο για τη συνονόματη.... εκδικείται μέσω του πλούσιου γάμου της όλο το πολιτικο σύστημα. Κατά βάθος ο φιλόδοξοι άνθρωποι μισούν όλο τον κόσμο ακόμη και τη γη που τους γέννησε... ΄Οσο για το κόμμα των bloggers... αντέχεις το φτύσιμο; Στη συνείδηση των πολλών είμαστε οι....ΑΡΓΟΣΧΟΛΟΙ.... Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Γλυκιά μας Γλαρένια, απάντησα ήδη στον Άσκαρ για την αυτάρκεια της χώρας μας! Αλλά για το ...φτύσιμο, ΔΕΝ το δέχομαι! Στο χέρι μας είναι να μας πάρουν στα σοβαρά!!! Το θέμα είναι πως κάτι πρέπει να γίνει! Και τουλάχιστον όλοι εμείς οι bloggers έχουμε έναν τρόπο επικοινωνίας, αυτό μπορεί να γίνει μια πολύ καλή αρχή, δε νομίζεις;;; Σε φιλώ!
At 9/07/2008 12:49 πμ, simela said… χαχαχααααααααααα σε διάβασα στο μειλ που μου 'στειλες....αποθέωση είσαι!!! συμφωνώ στην κάθε γραμμή του κειμένου σου! καλά αν ήταν στο δικό μου το χέρι τους ολυμπιακούς θα τους σταματούσα! ούτως ή άλλως καθαρός αγώνας δεν γίνεται, η ντόπα δουλεύει κι όχι η φυσική δύναμη του αθλητή! όσο για κόμμα των bloggers είμαι μέσα! μη με ξεχάσετε όταν το ξεκινήσετε έτσι;
Συμέλα μου! Δεν ξέρω αν είμαι αποθέωση, ξέρω όμως πως δε γουστάρω να μη λέω αυτό που σκέπτομαι! Και στην προκειμένη σκέπτομαι πως αν είχαμε κι άλλους σαν εσένα να μας υποστηρίζουν, θα γινόμασταν σίγουρα εξουσία! Λοιπόν, το εννοώ, δεν ξέρω πότε & ποιός θα το ξεκινήσει, όμως σίγουρα εσύ θα είσαι μέσα! Γιατί η παρρησία σου & το τσαγανό σου θα μας είναι ιδιαιτέρως χρήσιμα!!! Να περνάς πολύ-πολύ όμορφα εκεί στα ξένα & θα τα λέμε!
At 9/07/2008 12:52 πμ, αθεόφοβος said… Δεν ξέρω τι γίνεται αλλά πολλές φορές όταν μπαίνω στο μπλογκ σου το σύστημα κολάει και δεν ανοίγει τα σχόλια.Έχω την υποψία ότι πρέπει να φταίει η μουσική που γίνεται αυτό. Όσο για την κυρία που γράφεις που είναι προφανές ότι ψοφάει για προβολή τουλάχιστον αυτή από ότι λέγεται έβαλε και από την τσέπη της για πετύχουν οι αγώνες και μαζί και η προσωπική της φιγούρα και από ότι φάινεται δεν έβγαλε από αυτούς γιατί δεν έιχε και την ανάγκη να βγάλει. Εκέινη που την δίνει είναι εκείνη η τσιτωμένη μούμια με το νοσοκομείο των παιδιών με κακοήθεια που όλο μοστράρει σε διάφορες εκδηλώσεις για συλλογή χρημάτων αλλά δεν λεει να βάλει η ίδια το χέρι στην τσέπη για να το φτιάξει.
Αθεόφοβε καλέ μου, καταρχήν όντως πρέπει να φταίει η μουσική, οπότε θα την αφαιρέσω για λίγο καιρό από τον κώδικα & βλέπουμε. Για την κυρία Γιάννα τώρα, για να πω την αλήθεια δεν τα έχω μαζί της, ξέρω (το έγραψα κιόλας) πως άλλοι ήταν πίσω από αυτή & απλά η ίδια ανέλαβε λόγω "γνωριμιών" να ...βγάλει το φίδι από την τρύπα! Ωστόσο, μια που όλη η ιστορία των Ολυμπιακών τότε της χώρας μας, ήταν απόλυτα συνυφασμένη με το πρόσωπό της, δεν μπορούσα φυσικά να μην της κάνω την ...τιμή να την αναφέρω! "Τσιτωμένη";! Εξαιρετικά πετυχημένο! Σχεδόν σα μούμια θα έλεγα εγώ! Αφού δεν μπορεί ούτε να γελάσει από το ...τσίτωμα! Μιλάει & έχει το ανέκφραστο ύφος του ...Βούδα! Μα δεν ξέρεις καλέ μου, για ποιό λόγο αυτές οι κυρίες "αφιερώνουν" τον πολύτιμο χρόνο τους σε αγαθοεργίες; Για προβολή, για να το παίζουν ανθρωπίστριες, αλλά & για να γλιτώνουν τα τεράστια ποσά που θα φορολογούνταν, εάν δεν είχαν προβεί στις δωρεές τους!!! Γιατί όντως κάνει δωρεές, μόνο που τις κάνει για να εκπίπτουν από το τεράααααστιο εκκαθαριστικό της...
At 9/07/2008 11:03 πμ, spy said… OMORFH GITONIA! OSO TO KOMA TON BLOGGERS POY PROTEINEIS ,DEN EINAI K ASXIMH IDEA! ALLA TO BLEPO XLOMO! PERSI AN THIMASE TETOIA PERIPOY EPOXH ,STHN ATHINA OI BLOGERS EIXAN KANEI MIA EPITHXHMENI POREIA DIAMARTIRIAS!HTAN MIA KALI ARXI! ALLA META DEN YPHRXE SYNEXEIA! GIATI? K APANTO->AYTO POY SOY GRAFEI H FILI SIMELA PARANO TA LEEI OLA:"OSO GIA KOMMA BLOGGERS EIMAI MESA! MH ME KSEXASETE OTAN TO KSEKINISETE ETSI?" KALA NA PERNAS K PERNA K KAMIA VOLTA APO THN GEITONIA MOY!!
Φίλε Spy, καλως ήρθες! Σε ευχαριστώ καταρχήν για τα θερμά σου λόγια σχετικά με την ομορφιά του blog-οσπιτικού μου. Δεν ξέρω εάν πραγματικά είναι όμορφο, μάλλον όμως είναι ...λιχούδικο(σοκολάτες βλέπεις σας σερβίρω με το template μου)! Χαίρομαι που είσαι μέσα εάν προκύψει προσπάθεια υλοποίησης της ιδέας μου! Κι όσο για το ότι δεν υπήρξε συνέχεια πέρισυ μετά την πορεία διαμαρτυρίας των bloggers, ΜΗΝ απογοητεύεσαι! Εν καιρώ, όταν το κλίμα θα είναι έτοιμο, όταν θα έχει ωριμάσει, τότε θα δεις που μπορεί να γίνει & κανένα θαύμα! Γιατί σκέψου: στην πετυχημένη πορεία που λες, δεν συμμετείχαν καν οι bloggers της επαρχίας!!! Οι οποίοι -να ξέρεις- δεν υπολείπονται καθόλου σε αποφασιστικότητα ή δυναμισμό, το αντίθετο θα έλεγα! Κι έπειτα, από πέρισυ μέχρι φέτος, ξέρεις πόσα νέα blogs έχουν ξεκινήσει; Άρα; Είμαστε ουκ ολίγοι! Θα τα λέμε!
At 9/07/2008 12:55 μμ, habilis said… !!!Για ονομα του θεού.Οχι κόμμα των bloggers οι περισότεροι bloggers ειμαστε σε κωμα...[μην βάλεις τωρα τις φωνες, χιουμορ κάνω]..
Καλώς ήρθες κι εσύ φίλε Habilis! To ξέρω πως κάνεις χιούμορ, όμως δεν μπορώ να μην ανταπαντήσω (με χιούμορ πες κι εγώ): εάν λοιπόν καλέ μου, οι bloggers είμαστε σε κώμα, τότε οι μή bloggers τί να πουν; Έ;... Το blog σου πολύ ιδιαίτερο!
At 9/08/2008 3:20 μμ, Sidepap21 said… Καλησπέρα, κατ' αρχάς να σας ζήσουν τα βαφτιστήρια ... Συμφωνώ με τους Ολυμπιακούς αγώνες η χώρα μας έκανε μια τεράστια φούσκα που τελικά έκανε "Μπάμ" ... Αποτέλεσμα ένα σωρό εγκατελειμένες εγκαταστάσεις, το χάλι με το Βατοπέδι Κι αρκετά λεφτά χαμένα που θα μπορούσαν να προσφέρουν υποδομές στην επαρχία Νησιά Αιγαίου π.χ. αλλά κι αλλού... ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ...
"Άγρυπνε" φίλε Sidepap21 σε καλωσορίζω κι εσένα με χαρά! Να είσαι καλά για τις ευχές, μακάρι τα μικρά να είναι πάντοτε υγιή & καλότυχα εύχομαι κι εγώ! Για τη φούσκα των Ολυμπιακών έχεις κι εσύ απόλυτο δίκιο! Το χειρότερο βέβαια είναι που ήρθε κι αυτή η φούσκα μετά την άλλη, εκείνη του χρηματιστηρίου! Έ & πόσα να αντέξει κανείς σ΄αυτόν τον τόπο; Θα τα ξαναπούμε!
Καλοί μου Φίλοι, αφού σας ευχαριστήσω που με τιμήσατε στο τόσο σημαντικό (κατ΄εμένα) αυτό θέμα μου, θα σας μιλήσω απολύτως ειλικρινά: Λοιπόν, ξέρω πως η κοινωνία μας δεν είναι ακόμη έτοιμη να δεχτεί μια τόσο σημαντική κίνηση, όπως θα ήταν ένα κόμμα αποτελούμενο από bloggers! Όπως ακριβώς ξέρω πως εν καιρώ θα τη δεχτεί & θα την αφομοιώσει αυτή την κίνηση! Γιατί ακριβώς δεν μας έχουν αφήσει άλλα περιθώρια, ο Έλληνας αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε τρομερό αδιέξοδο, βλέπει τις ελπίδες του για οικονομική ανάκαμψη να θρυμματίζονται & τις καταθέσεις του να μηδενίζονται! Από την άλλη τα χρέη του υψώνονται μπροστά του σα θεριά έτοιμα να τον κατασπαράξουν... Το 85% των ελληνικών νοικοκυριών είναι καταχρεωμένο κι ας παριστάνει ακόμη το ...άνετο & αμέριμνο. Το υπόλοιπο 10% ζει ήδη κάτω από τα όρια της φτώχειας & μόνο ένα 5% διάγει βίον πολυτελή! Κι αυτό το 5% είναι βέβαια οι πολιτικοί μας με τα φιλαράκια τους... Ως πότε όμως θα περιμένουμε για να κάνουμε κάτι; Εδώ δεν παίζεται μόνο η δική μας η ευημερία, παίζεται & η ζωή των παιδιών μας! Τα οποία έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, σε μια ζωή υγιή από όλες τις απόψεις! Κι εμείς οφείλουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους τη διασφαλίσουμε! ΕΜΕΙΣ!!! Όχι, δεν έχω προσωπικές βλέψεις ούτε για "πολιτικάντισσα", ούτε για τίποτε τέτοιο! Μόνο που δεν μπορώ να σωπαίνω όταν όλα ακριβαίνουν, όταν βγαίνω μια βόλτα & βλέπω όλο & περισσότερους ανθρώπους γύρω μου ανήμπορους κι εγκαταλελειμμένους από το υποτιθέμενο "κράτος πρόνοιας", όταν βλέπω να στήνουν τρελλό χορό τα κοράκια των τραπεζικών από τα σπίτια που θα βγάλουν στο σφυρί & θα τα αγοράσουν οι άνθρωποί τους μισοτιμής, όταν το νερό το πληρώνω πιό ακριβό κι από τη βενζίνη του αυτοκινήτου μου, κι όταν ακούω τους πολιτικούς να με εμπαίζουν κατάμουτρα λέγοντάς μου "εγώ πάντοτε ζούσα ως εύπορος".....!
Εγώ λοιπόν φίλοι μου, απλά έριξα μια ιδέα! Τη δική μου ταπεινή ιδέα! Η οποία προκύπτει από τη δική μου αίσθηση πως ΚΑΝΕΝΑ κόμμα αυτή τη στιγμή της χώρας μου δεν με εκφράζει, δεν με πείθει, δεν με ικανοποιεί! Από ΕΣΑΣ όλους εξαρτάται, αν συμμερίζεστε την άποψή μου κι αν θέλετε να δράσετε, να δράσουμε πριν να είναι πολύ αργά! Πριν να φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο... Όταν θα είστε έτοιμοι, ...σφυρίξτε μου! Θα είμαι κι εγώ μαζί σας! Σας φιλώ γλυκά, Μαρία.
Γυάλινος κόσμος, γυάλινη ζωή... Χθες έμαθα από το blog της Γλαρένιας μας για τον αναπάντεχο χαμό ενός φίλου blogger, του street spirit ή κατά κόσμο Νικήτα... Έπαθα σοκ πραγματικά. Δεν τον γνώριζα βέβαια προσωπικά (ούτε το όνομά του δεν ήξερα μέχρι χθες), ωστόσο τον ήξερα πάρα πολύ καλά από τα κείμενά του, αφού σχεδόν 2 χρόνια τώρα (από την 1η φορά που μου έκανε την τιμή να με επισκεφθεί) ανταλάσσαμε σχόλια. Τί να πρωτοπώ γι΄αυτόν τον πραγματικό Άγγελο;... Ένα ΥΠΕΡΟΧΟ πραγματικά πλάσμα! Πανέξυπνος, ευγενικός, πάντοτε αξιοπρεπής & πνευματώδης, γλυκύτατος άνθρωπος, ευαίσθητος, ιδιαίτερα καλόκαρδος, με μεγάλο ενδιαφέρον για τους γύρω του όπως & για τη φύση ολόκληρη, τρυφερός, πολύ ευχάριστος, εξαιρετικά ταπεινός, ιδιαίτερα χαμηλών τόνων, μοναδικά αυθεντικός... Από τους πιό αγαπημένους μου bloggers κι ας μην είχα αντικρύσει ποτέ τα μάτια του, ας μην ήξερα πώς μπορεί να είναι η μορφή του, μου αρκεί που ήξερα το μεγαλείο της ψυχής του! Νέο παλληκάρι, κάπου στα 35 του χρόνια, τώρα που ήταν πραγματικά ευτυχισμένος, τώρα που πολύ πρόσφατα είχε πια παντρευτεί με τη λατρεμένη του Β. & ζούσαν τον έρωτά τους, έφυγε εντελώς ξαφνικά, εντελώς αναίτια ίσως στην πιό ευτυχισμένη φάση της ζωής του... Δε λυπάμαι απλά, έχω συγκλονιστεί. Νιώθω οργή & πόνο. Γιατί; Γιατί αυτό το παλληκάρι που είχε τόση όρεξη για ζωή;;; Γιατί όχι κάτι γέροι με ανίατα προβλήματα που παρακαλάνε να φύγουν; Πόση αδικία υπάρχει στη γη μας... Λυπάμαι Νικήτα που έφυγες τόσο γρήγορα. Από την άλλη σκέπτομαι, πως τουλάχιστον έφυγες τώρα που ήσουν τόσο ευτυχισμένος... Ειλικρινά δεν έχω λόγια. Να είσαι καλά όπου κι αν είσαι! Δύναμη & κουράγιο στη λατρεμένη σου Β. στην αδερφούλα σου την Ο. αλλά & σε όλους τους αγαπημένους σου. Κι όπως εσύ, στο τελευταίο σου post μας έγραψες (εντελώς προφητικά) πως ..." ...λοιπόν, όπου και αν βρίσκομαι πάντα σας σκέφτομαι" έτσι κι εμείς, να ξέρεις πως θα σε σκεπτόμαστε. Σ΄ευχαριστώ Πνεύμα του δρόμου για όσα καταπληκτικά μου δίδαξες μέσα από τα υπέροχα κείμενά σου στο blog σου. Τουλάχιστον μας άφησες αυτά ως μία πολύτιμη παρακαταθήκη! *Η φίλη Urban-tulip δίνει επίσης στο blog της κάποιες πληροφορίες για τον αναπάντεχο χαμό του φίλου μας...
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι ελάχιστα δείγματα γραφής αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου - πνεύματος (όπως ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του) - Αγγέλου (θα πω εγώ):
Friday, November 26, 2004 ... behind blue eyes Nobody knows what is like to be the sadman behind blue eyes...posted by street spirit at 12:34 PM
Tuesday, December 28, 2004 ............................ Ο θεός μάς βαρέθηκε... Λοιπόν και γω θα διασκεδάσω όσο περισσότερο μπορώ, θα γελάσω όσο πιο δυνατά μπορώ, θα φάω μέχρι σκασμού, θα πιω όσο αντέχω, θα κάνω shopping therapy, αν και δεν το συνηθίζω, θα κάνω και shopping therapy-spotting, το οποίο προτιμώ, θα κάνω έρωτα όσο πιο συχνά μπορώ, θα οδηγώ μες στη βροχή όπως σήμερα,... ............................. posted by street spirit at 3:33 PM
Friday, December 03, 2004 Παγκόσμια ημέρα των street spirits ............................. Street spirits είναι όλοι αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι που συναντάς στον δρόμο, που μπορεί και να τους προσπεράσεις αλλά αποκλείεται να τους ξεχάσεις... ............................. posted by street spirit at 5:32 PM
Monday, January 10, 2005 ................................. Μυστήριο πώς τόσοι ξένοι γίνονται τόσο γνωστοί μέσω μιας ιστοσελίδας μοιράζονται όνειρα, φοβίες, στιγμές, σκέψεις.................................. posted by street spirit at 11:11 PM
Wednesday, February 09, 2005 σ' ευχαριστώ street spirit Ήταν γύρω στις 2 το πρωί όταν έμεινα από βενζίνη με τη μηχανή, είχε πολύ κρύο, το βαρέθηκα, έριχνε χιονόνερο, και αυτό το βαρέθηκα, και το χειρότερο όλων ήμουν σε ανηφόρα κοντά σε στροφή... βαριά, πολύ βαριά η μηχανή, γύρω στα 240 κιλά, έπρεπε να περάσω τη στροφή τσουλώντας την στην ανηφόρα, μετά κόπων και βασάνων τα κατάφερα, ίδρωσα απίστευτο, και ενώ ήμουν έτοιμος να την παρατήσω κάπου μετά τη στροφή, σταμάτησε ένα αυτοκίνητο μ'έναν πιτσιρικά με ζωγραφισμένη την αγωνία στο πρόσωπό του να με ρωτάει αν είμαι καλά, αν χρειάζομαι καμιά βοήθεια... Με ξάφνιασε φυσικά ευχάριστα, με προσπεράσανε καμιά δεκαριά αυτοκίνητα, στη στροφή δύο παραλίγο να με πατήσουν και τελικά βρέθηκε άνθρωπος και δη πιτσιρικάς να σταματήσει για βοήθεια... Μπήκα ξαφνιασμένος και αμήχανος στο αυτοκίνητο και οργώσαμε τη γύρω περιοχή, μέχρι να βρούμε βενζινάδικο... σίγουρα ήταν ένα street spirit δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς... ποιος δεν θα φοβόταν να πάρει έναν άγνωστο στο αυτοκίνητό του στις 2 το βράδυ και ποιος θα 'χε την όρεξη να γυρνάει στους δρόμους για μισή ώρα, ενώ σε δυο λεπτά θα μπορούσε να ήταν στη θαλπωρή του σπιτιού του... Φυσικά μόνο ένας street spirit, σ' ευχαριστώ, υπάρχει ελπίδα... posted by street spirit at 11:10 PM
Monday, May 16, 2005 There is always the sun posted by street spirit at 11:25 PM
Friday, September 16, 2005 Μόλις πέρασε η ημέρα της γιορτής μου... (12.15 μεσάνυκτα Πέμπτης) posted by street spirit at 12:13 AM
Tuesday, November 13, 2007 Πέρασε ένας μήνας από τις 13 Οκτωβρίου. Ξέρω πως άργησα να γράψω, όμως ήθελα κάποιο χρόνο για να συνειδητοποιήσω ό,τι είχε συμβεί αυτόν τον έναν μήνα, να επεξεργαστώ όλα τα συναισθήματα που γέμισαν το είναι μου, να ξεκαθαρίσω με όλες τις αισθήσεις που ένιωσα, μάλλον ο «σκληρός» είχε φρακάρει. Ζούσα σαν ένα όνειρο μέσα σ'ένα όνειρο, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω. 13 Οκτωβρίου μια μέρα που δεν μπορείς να την περιγράψεις, μόνο να την αισθανθείς μπορείς. Μια μέρα που θα μείνει για πάντα μέσα μου, βαθιά χαραγμένη. Η πλημμυρίδα συναισθημάτων που με διακατείχε κείνη τη μέρα θα έσπαγε όλα τα κοντέρ. Η ευτυχία είχε φτάσει στο κόκκινο τόσο που με τρόμαξε την επομένη που ξύπνησα, φοβήθηκα μήπως δεν το έζησα, όμως τα πόδια μου ακόμη με πονούσαν, το νυφικό ήταν πεταμένο στο πάτωμα όπως και το κοστούμι, η Β ήταν δίπλα μου ξαπλωμένη με το πρόσωπό της ακόμη βαμμένο και βρισκόμασταν σ'ένα υπέρδιπλο κρεβάτι, που σίγουρα δεν ήταν δικό μας, άρα τα έζησα όλα. ....................................... Ήταν ένα όνειρο που έδωσε τη θέση του σε ένα άλλο όνειρο. Στο ταξίδι. Ναι σ'αυτό που θα κάνουμε εγώ και η Β για την υπόλοιπή μας ζωή,....................... posted by street spirit at 2:56 PM
Friday, March 18, 2005 Η Αύρα... ...γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά και κάνει τ'ανοιχτά παράθυρα να τρίζουν γιατί είμαι αύρα εσπερινή πνοή καθάρια ζωντανή που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν... Αυτό το τραγούδι με έχει σημαδέψει,... ..................................... posted by street spirit at 6:42 PM
Ο Όλεθρος του Μικροαστού... Γιατί μή μου πείτε πως δεν είμαστε μικροαστοί;! Φυσικά & είμαστε! Κατά τη γνώμη μου όλοι εμείς οι bloggers! Γιατί αν δεν είμασταν, θα είχαμε καλύτερα (με την έννοια του πολυτελέστερα) πράγματα να ασχολούμαστε (δες δεξιώσεις, συναντήσεις σε λέσχες, ταξιδάκια με ιστιοπλοϊκά, e.t.c.) πέραν του blogging! Δεν παραπονούμαι, μια χαρά είναι το blogging. Συνειδητή επιλογή να ξεφεύγεις λιγάκι από τα καθημερινά, να ανταλάσσεις απόψεις, να γελάς, να επικοινωνείς... Το θέμα είναι ο όλεθρος, η καταστροφή, η οικονομική μας απαλλοτρίωση! Βαλόμαστε από παντού: φόροι, τεκμήρια, κι άλλοι ανελέητοι φόροι, τρελλές αυξήσεις σε όλα, περικοπές επιδομάτων, παγώματα αυξήσεων. Πόσα πια θα αντέξουμε; Και φοβάμαι πως τα χειρότερα ακόμη δεν τα έχουμε δει... Οκ, δεν είμαι αφελής, ξέρω πως έπρεπε να τα περιμένω όλα τούτα, από την ανάθεση της διοργάνωσης των ολυμπιακών αγώνων στη χώρα μας ακόμη. Δε λέω, μεγαλόπνοο όραμα ήταν, αλλά όραμα τίνος; Όχι πάντως του Έλληνα που χρωστούσε σε όλες τις τράπεζες, όραμα μάλλον της κας.Γιάννας, αλλά αυτή γιατί να μην οραματίζεται; Μήπως έχει καμμιά άλλη έγνοια να τη βασανίζει; Αυτή τρώει με χρυσά κουτάλια & δεν είναι σχήμα λόγου...Δεν την απασχολεί ούτε η δόση του δανείου της που δε θα έχει το πρωί να την πληρώσει, ούτε τα δίδακτρα του παιδιού της! Και ποιός μας ρώτησε; Μου άρεσε πάντως που μας το πλάσαραν & καλά σα μεγάλη νίκη της χώρας μας, σαν εκπληκτική ευκαιρία, σαν να είχαμε κερδίσει κανένα τεράστιο οικονομικό πακέτο! Μα εγώ ξέρω πως πανηγυρίζεις όταν κερδίζεις, όχι όταν χάνεις! Γιατί, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επιτέλους! Τί κέρδισε ο Έλληνας από όλη αυτή την ιστορία;;; ................. Όχι, αν μου βρείτε απάντηση σ΄αυτό το δύσκολο ερώτημα θα σας παραδεχτώ! Θα πω: Ναι ρε παιδιά, δίκιο έχετε, λάθος μου! Αλλά γιατί εγώ τώρα, είμαι σίγουρη πως δεν πρόκειται να μου βρείτε απάντηση, όσο κι αν ψάχνετε; Γιατί βέβαια τί απάντηση να υπάρχει; Μήπως πως μας επαίνεσαν διεθνώς; Πως μας έμαθαν ακόμη & όσοι δεν γνώριζαν πως κάπου στο χάρτη υπάρχει μια μικρή χώρα που τη λένε Ελλάδα; Ε, και; Πώς μας βοηθάει αυτό δλδ εμάς τους πολίτες αυτής της ρημάδας χώρας; Μήπως μας ξεπληρώνει τα χρέη; Μήπως μας απαλάσσει από τους λογαριασμούς & τους φόρους; Το αντίθετο!!!!!!! Καλούμαστε κι εμείς, αλλά το χειρότερο & τα παιδιά & τα εγγόνια μας (μην πω & τα τρισέγγονά μας) να πληρώνουμε με τον ιδρώτα μας, με τα άγχη μας, με τη σκληρή δουλειά μας, την υστεροφημία της κας.Γιάννας!!! Έτσι ακριβώς! Εγώ προσωπικά, ούτε που την ήξερα την κυρία πριν την ιστορία με τους Ολυμπιακούς (μη γελάς φίλε μου, εσύ δλδ την ήξερες;), αλλά πού να την ξέρω; Ούτε με συνεστιάζεται (δεν είμαι βλέπετε ιδιοκτήτρια κάστρου εγώ!), ούτε από τα ίδια μαγαζιά τυχαίνει να αγοράζουμε ρούχα! Την έμαθα λοιπόν (όπως κι όλοι μας) τότε, λίγο πριν μας ανακοινώσουν τη συμφωνία που είχαν κάνει (& θέλουν να πιστέψουμε κιόλας πως ήταν & άθλος αυτό που "καταφέραμε"...), την άκουγα-έβλεπα παντού μέχρι & το τέλος των Ολυμπιακών & έπειτα ούτε που την ματαξαναείδα-άκουσα! Δλδ η κυρία (αν δεν είναι & άλλοι πίσω από αυτή) ήρθε, μας κατα-καταχρέωσε σαν χώρα (ή αλλιώς υπέγραψε συμβόλαια να μας παίρνουν το ψωμάκι μας ακόμη & σε 100 χρόνια από σήμερα) & μετά; Μην την είδατε! Ναι, αλλά αγαπητή μου κυρία Γιάννα, όταν κάποιος θέλει να κάνει ένα μεγάλο-τρικούβερτο πανηγύρι, πρέπει να λάβει υπόψη του, πως δεν μπορεί να το κάνει με λεφτά άλλων! Σωστά βρε παιδιά; Μας ρώτησες εμάς αν θέλουμε; Αλλά τί λέω; Εδώ ούτε που μάθαμε τελικά ποτέ, πόσο κόστισαν συνολικά όλα τα ολυμπιακά έργα μαζί, τί εισπράξαμε σα χώρα από το πανηγύρι & τί απέμεινε... Πανηγυρίζαμε κι εμείς οι χαμένοι, σα μωρά παιδιά... Και μη με πείτε μίζερη ή γκρινιάρα, γιατί ούτε ψέματα λέω, ούτε καν υπερβάλλω: γιατί δλδ να θέλει να αναλάβει ένα τέτοιο πολυέξοδο έργο, όπως ήταν εν προκειμένω οι ολυμπιακοί αγώνες, μια χώρα με τέτοια οικονομία -όπως ήταν η δική μας τότε-; Έ; Γιατί; Μήπως για να πατώσει μια & καλή; Πιό λογικό δε θα ήταν να ανελάμβανε τη διοργάνωση μια εύρωστη οικονομικά χώρα; Αλλά μ@λ@κες ήταν; Μας την πάσαραν, οι επιτήδειοι έβαλαν μπροστά την έρημη τη Γιάννα να φάει όλο το στραπάτσο, εμείς ούτε που το πήραμε χαμπάρι να κάνουμε κάτι, να μην επιτρέψουμε να μας τη ...φορέσουν & το αποτέλεσμα αυτής της ανικανότητάς μας να μη γινόμαστε παίγνια στα χέρια πονηρών (ή του ωχαδερφισμού μας) θα το πληρώνουν ακόμη & τα τρισέγγονά μας! Τόσο καλά...
Όχι, δε θέλω καθόλου να δικαιολογήσω με όλη την ιστορία των ολυμπιακών τη σημερινή κυβέρνηση! Γιατί ήξεραν πάρα πολύ καλά τί παρελάμβαναν, τί υπέρογκα χρέη είχε επωμιστεί η χώρα & παρόλα αυτά έταζαν & έταζαν & έταζαν προεκλογικά. Κι ο κακομοίρης ο Έλλην που είχε κουραστεί τόσα χρόνια να πιστεύει τους πράσινους, είπε να πιστέψει μια φορά & τους μπλε. Και να τα χάλια μας! Σε λίγο δε θα έχουμε πού να κρυφτούμε από τα χρέη & την ανέχεια... Θα αρχίσουμε πάλι να μεταναστεύουμε (ψεύτρα να βγω) για να δούμε καμμιά άσπρη μέρα! Και τώρα θα είναι τρισ-χειρότερα τα πράγματα: γιατί τώρα είμαστε καλομαθημένοι (όχι όπως κάποτε οι παππούδες μας που φεύγαν αναγκασμένοι από την πείνα της κατοχής), με τους αλλοδαπούς εργάτες μας & τις αλλοδαπές μανικιουρίστες μας, άντε να πάμε τώρα να πλύνουμε πιάτα στα restaurant του εξωτερικού... Βρε παιδιά, δεν μας μένει τίποτε άλλο να κάνουμε πριν να είναι αργά; Κανείς, καμμιά ιδέα; Μήπως αν ιδρύαμε ένα κόμμα των bloggers????? Ούτως ή άλλως, ιδεολογίες & κουραφέξαλα πια δεν υπάρχουν! Εδώ βλέπεις φανατικούς κομμουνιστές να γίνονται δεξιοί ή πράσινοι (κ.Θεοδωράκης, κα.Δαμανάκη)! Μήπως;;;!
Aποτάσσομαι! Έγινε & η βάφτισηηηηηη! Τελείωσε κι αυτό! Όλα καλά, Δόξα τω Θεώ. Τα μωρούλια ήταν κουκλιά, πανέμορφα, 2 σωστοί gentlemen (παρά την απίστευτη & αφόρητη & αποπνικτική ζέστη)! Ο 1ος ο Χρηστάκης ένας πραγματικός άγγελος!!! Κοίταζε το πουλάκι μου τον κόσμο που είχε μαζευτεί γύρω του (εδώ να σημειώσουμε πως εκτός από τους καλεσμένους είχε & πολλούς τουρίστες να θαυμάζουν τα κάλλη του & να τραβούν τη βάφτιση σε βίντεο, καθότι τέτοια εποχή η Ρόδος ακόμη ασφυκτιά από τουρισμό, η δε εκκλησία της Φιλερήμου είναι πασίγνωστο αξιοθέατο όπως εξηγεί & η Debby στο post της!), κοίταζε λοιπόν ο μικρός τον κόσμο & τους παπάδες με ένα γλυκύτατο βλέμμα, νηφάλιο, κάπου-κάπου έσκαγε κι από κανένα χαμόγελο, παίδαρος! Ακριβολογώ μάλιστα να τον αποκαλώ παίδαρο, αφού αυτός, ο μεγάλος που γεννήθηκε & πρώτος, είναι στρουμπουλός & αφρατούλης! Ο 2ος ο Γιωργάκης, ο μικρός & λεπτεπίλεπτος εκ των δύο, πιό ζωηρούλης & απαιτητικός έκλαψε λιγάκι, αλλά το καϋμένο είχε χίλια δίκια, αφού νύσταζε πολύ, πεινούσε & είχε & τη ζέστη με τα λάδια να τον ταλαιπωρούν. Κι αυτός όμως, άψογος! Μόλις τελείωσε η βάφτιση & οι δύο κοιμήθηκαν σχεδόν ακαριαία, καθώς μικρά όπως είναι, παιδεύτηκαν αρκετά από την όλη διαδικασία. Κι αμέσως μετά ο μπουφές ωραίος, πλούσιος & με πολύ εξυπηρετικά παιδιά να σερβίρουν! Τα δε αναψυκτικά εκείνη την ώρα με τα παγάκια τους μας φάνηκαν πραγματικά δώρο θεού! Η Φιλέρημος είναι ένας λόφος καταπράσινος, πευκόφυτος με φανταστική θέα. Παρόλα αυτά δυστυχώς δε φύσαγε καθόλου μα καθόλου, που σημαίνει πως πάαααρα πολύ καλά έκανα κι επέλεξα το ...ευάερο & ευήλιο φορεματάκι που λέγαμε στο προηγούμενο post, γιατί διαφορετικά θα πέθαινα από τη ζέστη! (Χωρίς υπερβολή δηλαδή, αφού υποτασική όπως είμαι, ειδικά την υπερβολική ζέστη δεν την αντέχω με τίποτε.) Οι νονοί, επίσης gentlemen (εκτός από μένα που ήμουν νονά, ήταν & άλλοι 3 λεβέντες νονοί), ευγενέστατοι & με φοβερό χιούμορ! Έψαλαν οι παπάδες τα δικά τους κι εμείς με το ζόρι κρατιόμασταν να μη φαίνεται πως γελάμε με τα σχόλια που ψιθυρίζαμε... Ωραία ήταν! Γελάσαμε, διασκεδάσαμε & τους περίεργους τουρίστες, καλοφάγαμε έπειτα, όλα μια χαρά! Οφείλω δε να ομολογήσω πως πέσαμε σε πολύ καλούς παπάδες -2 ήταν,- απ΄αυτούς δλδ που δυστυχώς σπανίζουν. Γλυκύτατοι, πολλοί πράοι, προσγειωμένοι & ανθρώπινοι. Τέλεσαν όμορφα κι ωραία το μυστήριο & μετά αφού ευχήθηκαν στους γονείς & σ΄εμάς, πήγαν πολύ διακριτικά να φύγουν. Ούτε χρήματα δε ζήτησαν! Ψάξαμε να τους βρούμε για να τους δώσουμε "το κατιτίς" τους... Πολύ ευχάριστη έκπληξη αυτή για μένα που την προηγούμενη φορά που βάφτισα, ο παπάς ήταν τόσο απαράδεκτος που μου ζήτησε (& με καθόλου ευγενικό τρόπο) ΠΡΙΝ από τη βάφτιση τα χρήματα! Anyway, μακάρι να υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι ιερείς (σαν τους προχθεσινούς) & μακάρι βέβαια η εκκλησία στην Ελλάδα να εκσυγχρονιστεί επιτέλους κάποτε! Γιατί κακά τα ψέματα, εφ΄όλης της ύλης ...ανακαίνιση τους χρειάζεται για να γίνουν υπολογίσιμοι! Και σήμερα πια θα πάμε το απόγευμα για το "ξεμύρωμα"! Θα λούσουμε δλδ όλοι οι νονοί μαζί τα μωρά & θα πρέπει μετά τα νερά που θα τα έχουμε μαζέψει σε κουβάδες να τα πετάξουμε στη θάλασσα (για να μην πεταχτούν τα μύρα στην αποχέτευση). Τώρα βέβαια αυτό είναι έθιμο που εγώ δεν το ήξερα, μάλλον γιατί στην πόλη μου (όσοι με διαβάζετε καιρό θα ξέρετε πως είμαι "εκ Λαρίσσης ορμώμενη") δεν το έχουμε & λογικό είναι, αφού η κοντινότερη παραλία είναι γύρω στα 50 χιλιόμετρα απόσταση. Η φίλη μου όμως η Debby (& μανούλα των βαφτιστικών μου) είχε μια καταπληκτική ιδέα: αντί να μπούμε στην ταλαιπωρία να μαζεύουμε τα νερά σε κουβάδες & να τα κουβαλάμε έπειτα στη θάλασσα, να πάμε όλοι μαζί στη θάλασσα & να κάνουμε απευθείας εκεί το μπάνιο των μωρών! Κι αυτό θα κάνουμε! Πρακτικότατο & ...δροσιστικότατο αφού ακόμη εδώ οι ζέστες καλά κρατούν! Οπότε νωρίς το απόγευμα θα κάνω το πρώτο μπανάκι στη θάλασσα στα βαφτιστηράκια μου & νομίζω πως κι αυτά τα καϋμένα (που είναι 3 μέρες τώρα με τα λάδια στο κορμάκι τους) πολύ θα το χαρούν! Αυτά τα νεότερα καλοί μου! Σας φιλώ, Μαρία.
Πί Ές: Φωτογραφίες της βάφτισης δεν έχουμε ακόμη για να σας δείξω τα υπέροχα μωράκια μας, νομίζω όμως πως όπου νά΄ναι θα δημοσιεύσει η Debby.
Απορίας άξιον... Πήγα λοιπόν να πάρω ρούχα για τη βάφτιση. Δεν το είχα σκοπό ούτε ήθελα, αλλά επέμεναν (& φώναζαν) όλοι. "Νονά θα γίνεις", "Πρέπει", "Άσε τις χαζομάρες", κ.λ.π. Μα γιατί χαζομάρες;;; Δεν καταλαβαίνω. Πρέπει δλδ σώνει & καλά να πάρω ένα ρούχο κυριλάουα που δε θα το ξαναφορέσω ποτέ; Γιατί δεν μπορώ να γίνω νονά με το τζινάκι μου ή ακόμη καλύτερα (μια που η βάφτιση θα γίνει στις 12 το μεσημέρι, "ντάλα" ο ήλιος δλδ) με το αγαπημένο μου σορτσάκι;;; "Γιατί έτσι"! Δε λέω, βρίθει επιχειρημάτων η απάντησή τους, αλλά ας όψεται...Θα εξοργιστεί λέει ο παπάς αν πάω με το σορτσάκι! Να, για κάτι τέτοια δεν πάω εκκλησία! Γιατί δλδ να εξοργιστεί ο κύριος;;; Ζούμε σε νησί που σημαίνει πως οι τουρίστριες κυκλοφορούν με ...τα στριγκ μαγιουδάκια τους, είναι κατακαλόκαιρο & το χειρότερο η ώρα βάφτισης είναι μεσημέρι! Με τί πρέπει να έρθω δλδ; Με κάπα; (Α, ρε Debby τί μου κάνεις!) Πρέπει δλδ για να μη φωνάζει ο παπάς εγώ να ...πλαντάξω; Έ; Τέλος πάντων, επείσθηκα! Και πήγα στα μαγαζιά μή ξέροντας καλά-καλά τί ακριβώς πήγαινα να αγοράσω. Εδώ αρχίζουν τα ωραία! Μπαίνω στο πρώτο ανάλογο κατάστημα (που η βιτρίνα του η αλήθεια καθόλου δεν με ενέπνευσε!), μόλις είπα τη φράση "γιατί θα γίνω νονά" αρχίσαν να μου δείχνουν ΤΑ ΑΙΣΧΗ! Κάτι φορέματα μακρυά (& πώς θα ανέβω δλδ στο λόφο της Φιλερήμου με την τουαλέτα να σέρνεται;), πλουμιστά, τίγκα στην χάντρα & στην πούλια, που για να τα φορέσεις πρέπει να έχεις να πας σε δεξίωση στην οποία θα είναι καλεσμένος & ο ...Πάπας! Εγώ φρικαρισμένη, ούτε να τα κοιτάξω δεν ήθελα, όχι να τα δοκιμάσω κιόλας! Το τί "λαμέ" υφάσματα & τί χάντρα είδαν τα μάτια μου, δεν περιγράφεται. Αφού ακόμη τώρα που τα θυμάμαι νομίζω πως βλέπω αστεράκια & πεταλουδίτσες από τη λάμψη... Α πα-πα! Δεν είναι αυτά για μένα! Εξήγησα όμορφα κι ευγενικά πως δεν είναι του style μου τέτοια ...περίτεχνα καμωμένα ρούχα, πως θέλω κάτι πιό απλό, πιό ...χρήσιμο! Κάτι εν πάσει περιπτώσει, που θα μπορώ να το φορέσω & σε άλλη περίσταση, σε μια γιορτή, σε μια έξοδο, σε ένα μπαράκι βρε αδερφέ! Αρχίσαν τότε οι επίδοξοι πωλητάδες να μου δείχνουν κοστούμια & ταγέρ, πάλι πολύ κυριλέ! ΤΑΓΕΕΕΡ;;;;;;;;;;; Εγώ;! Δε θα είστε με τα καλά σας! Αχ, τί τραβάω η γυναίκα! Εγώ δε φόρεσα τέτοια ρούχα όταν παντρεύτηκα, τώρα θα τα φορέσω;;; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μερικοί νομίζουν πως ένα "ωραίο ταγεράκι" ή κοστουμάκι σου προσδίδει κύρος! Ειλικρινά! Εγώ μια χαρά τα καταφέρνω πάντως & με ένα ωραίο τζηνάκι & το αντίστοιχο μπουστάκι! Τέλος πάντων για δεύτερη φορά! Αφού "έπρεπε" κάτι να πάρω, άρχισα να κοιτάζω αυτά που μου δείχναν, αλλά ρε γ@μτ, όσο τα κοίταζα τόσο απογοητευόμουνα. Πώς θα περπατήσω εγώ με τέτοιες κλασικούρες; Ρεζίλι θα γίνω & στις φίλες μου, όχι τπτ άλλο! Και οι τιμές; Όχι απλά στα ύψη αλλά στα ...ουράνια! Τα συγκεκριμένα φορέματα (αυτά που εγώ τα θεωρώ κάτι σαν "είδη λαϊκής τέχνης προς έκθεση σε μουσείο", με τις πούλιες & τις χάντρες)να ξεκινούν από 500 ευρωπουλάκια & να φτάνουν μέχρι όσο μπορείς να φανταστείς... Φαίνεται θα είναι πολύ ακριβές οι χάντρες, δεν εξηγείται διαφορετικά! Τα δε "ταγεράκια" από 800 & πάνω! Και καλά, εγώ να τα σκάσω τα -όπουλα, δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί ένα ρούχο που το παίρνεις για να το φορέσεις μόνο μία φορά πρέπει να είναι τόσο ακριβό. Κρίμα δεν είναι; (Άντε μη με πιάσουν τώρα τα ανθρωπιστικά μου κι αρχίσω τη γκρίνια για τους ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε κι εμείς εδώ να φοράμε τόσο ακριβά ρούχα!) Έφυγα! ΝΑΙ έφυγα! Και με το που βγήκα από το μαγαζί ένιωσα να ανασαίνω ξανά ελεύθερα! Μα είχε πραγματικά πιαστεί η ανάσα μου εκεί μέσα σε τόση ...χλίδα! (Αν & για μένα η χλιδή είναι αλλού, αλλά λέμε τώρα...) Πήγα σε άλλα 2-3 τέτοια καταστήματα "που έχουν ρούχα για καλά" αλλά τα ίδια & χειρότερα κι εκεί! Άρχισα να σκέφτομαι πως μάλλον έπρεπε να είχα γεννηθεί άντρας (όχι, κανένα πρόβλημα θηλυκότητας δεν έχω, το αντίθετο μάλιστα!) αφού για τους άντρες είναι μακράν πιό απλά τα πράγματα: τί θα βάλουν; Ένα ωραίο λινό παντελονάκι & ένα πουκαμισάκι! Ούτε φούστες, ούτε ταγεράκια, ούτε φορέματα. Μόνο σε μας τα κορόϊδα κάνουν τη ζωή δύσκολη οι σχεδιαστές μόδας τελικά... Μετά από μια βαθυστόχαστη συζήτηση με τον εαυτό μου, κατέληξα στο πολύ σοβαρό συμπέρασμα πως "θέλω & την ώρα που θα γίνομαι νονά να είμαι πρώτα απ΄όλα ο εαυτός μου"!!! Κι αφού για μένα μέχρι τώρα τα ρούχα που είναι ιδανικά είναι τα απλά, πρακτικά & άνετα, τέτοιο έπρεπε να πάρω & τώρα! Ακούς εκεί ΤΑΓΕΡ στις 12 το μεσημέρι με τέτοιες ζέστες! Γιατί, κοστούμι; Σωπάτε καλέ που θα ...πλαντάξω εγώ από τη ζέστη για να πουλήσετε εσείς τα χλιδάτα σας βλαχοκυριλέ ρουχαλάκια! Με βήμα σταθερό κι αποφασιστικό κατευθύνθηκα σε γνωστό μου κι αγαπημένο κατάστημα, από το οποίο ψωνίζω πολλά από τα καθημερινά μου ρουχάκια, συμπεριλαμβανομένων ακόμη & των μαγιό μου! (Οκ, δε θέλω να κάνω διαφήμιση, στο κάτω-κάτω δεν είναι δικό μου το μαγαζί, αλλά μη μου πείτε πως στα STEFANEL δεν έχει τέλεια ρούχα; Α, το καλό να λέγεται!) Άνετα, εξαιρετικής ποιότητας, πάντοτε καλοραμμένα, από casual μέχρι πιό βραδυνά! Πάω λοιπόν, κοιτάζω με νόημα τη γνωστή μου πωλήτρια, της εξηγώ & σε 10 λεπτάκια είχα φύγει περιχαρής με ένα υπέροχο φουστανάκι, ολομέταξο, καλοκαιρινότατο (στη Ρόδο οι βροχές ξεκινάνε το συντομότερο από τέλος Οκτώβρη, ενώ τα κρύα από Χριστούγεννα κι έπειτα), δλδ ...ευάερο & ευήλιο! Δροσερό & πρακτικό, ό,τι πρέπει για την περίπτωση! Τώρα αν ο παπούλης ψιλοφρίξει (είναι λίγο ξώπλατο το άτιμο, έ & από μπροστά είναι "κάπως"), δεν με απασχολεί το θέμα! Πρόβλημά του στην τελική, αυτοί λύσσαξαν να βαφτίζουμε τα παιδιά μας! Ο καλός μου πάντως το λάτρεψε & σίγουρα το ίδιο θα το λατρέψω κι εγώ, αφού σίγουρα θα ευχαριστηθώ να το φοράω! Αυτά! Ακούς εκεί χάντρες, πούλιες, ταγεράκια λαμέ & μ@λ@κίες! Α! Έκοψα & τα μαλλιά μου χθες αρκετά! Είχαν παραβαρύνει, κόντευαν να φτάσουν ...μην πω πού! Κι αυτό σίγουρα για Καλοκαίρι δεν είναι ό,τι καλύτερο. Τα έκοψα λοιπόν λίγο κάτω από το ύψος των ώμων & αισθάνομαι πως ανανεώθηκα αρκετά. Έτοιμη πια για να ξαναγίνω νονά, αυτή τη φορά των υπέροχων & γλυκύτατων αντρούληδων της κολλητής μου! Και ναι, ξέρω τα καθήκοντά μου είναι & άλλα (να τους πηγαίνω εκκλησία, να τους κοινωνώ, κ.λ.π.) αλλά επειδή εμείς (εγώ & η μαμά τους) δεν είμαστε -όπως έχουμε ξαναπεί- από τους πλέον θρησκόληπτους πιστούς, θα περιοριστούμε στο να τους εξηγήσω τα βασικά της πίστεως, όπως τα νιώθω εγώ κι όχι όπως τα διδάσκουν οι παπάδες φυσικά! Άντε βρε, φιλάκια τώρα! Πάω για μπανάκι σε κάποια απο τις πολύ ωραίες, πεντακάθαρες παραλίες του νησιού, γιατί πρέπει να έχουμε κι ένα σχετικό μαυρισματάκι αύριο!
ΠΣ: Ούτε το φόρεμα είναι στη φωτογραφία, το δικό μου είναι καλύτερο φυσικά, ούτε εγώ! Για μένα λόγω της γνωστής μου μετριοφροσύνης δε θα σας πω!
ΒΑΦΤΙΖΟΥΜΕ! Τα δίδυμα αγοράκια της φίλης μου της Debby (επειδή ο κύριος Μέρφι αποφάσισε να μην επιτρέψει στο λινκ να παίξει σας το παραθέτω:http://dsrmlion.blogspot.com/). Ξέρω-ξέρω: κάποιοι από εσάς δεν είναι χριστιανοί, ούτε καν θρήσκοι κι εγώ σας μιλάω για βαφτίσια! Δεν πειράζει, ούτως ή άλλως έχω τη γνώμη πως ακόμη κι εσείς, στη συντριπτική σας πλειοψηφία έχετε τελέσει -είτε στα παιδιά σας, είτε ως νονοί- το συγκεκριμένο μυστήριο. Για πολλούς λόγους με τους οποίους δε συμφωνώ, αλλά & δεν είναι το θέμα του συγκεκριμένου post.
Εγώ προσωπικά είμαι ενθουσιασμένη γιατί θα είμαι νονά 2 γλυκύτατων μωρών! Τα οποία μάλιστα είναι & παιδάκια της κολλητής μου! Έχω ξαναβαφτίσει άλλη μία φορά ένα κοριτσάκι πριν λίγα χρόνια & τώρα τα δίδυμα! Eυτυχώς, ούτε εγώ ούτε η κολλητή μου είμαστε από τους θρησκόληπτους που λένε πως, εάν έχεις βαφτίσει ένα κοριτσάκι δεν πρέπει μετά να βαφτίσεις αγόρι & το αντίστροφο γιατί (& καλά) αυτά τα παιδιά εφόσον έχουν τον ίδιο πνευματικό γονιό (το νονό) θεωρούνται πνευματικά αδέρφια & δεν πρέπει αργότερα να παντρευτούν μεταξύ τους... Εγώ λέω -υποθετικά μιλώντας- άντε & παντρεύτηκαν, τί έγινε; Πνευματικά αδέρφια θα είναι, όχι πραγματικά οπότε θα υπήρχε πρόβλημα για την υγεία των δικών τους παιδιών!
Τώρα περί του μυστηρίου, για να πω την αλήθεια, ούτε εμένα μου αρέσει που οι παπάδες της χριστιανοσύνης μας υποχρεώνουν να τελούμε το συγκεκριμένο μυστήριο σε τόσο μικρές ηλικίες παιδιών... Δεν το καταλαβαίνω (ή μάλλον δε θέλω να το κατανοήσω) & σίγουρα δεν το επικροτώ! Εφόσον λέμε πως είμαστε ελεύθεροι & νοήμονες άνθρωποι, εφόσον -υποτίθεται- έχουμε ανεξιθρησκεία, θα έπρεπε τουλάχιστον να τελείται το εν λόγω μυστήριο (το οποίο τυπικά αποτελεί τη μύηση του ατόμου στο χριστιανισμό) μετά την ενηλικίωση! Τότε που το παιδί θα είχε ενημερωθεί για τις αρχές & τα δόγματα των διαφόρων θρησκειών & θα μπορούσε ελεύθερο να επιλέξει! Ενώ με τον τρόπο που λειτουργεί τώρα το "σύστημα" της χριστιανοσύνης (καθοδηγούμενο φυσικά από την ιδιοτέλεια του ιερατείου) κάθε άλλο παρά φιλελευθερισμό μου δείχνει εμένα...
Ωστόσο, εμείς αυτή την Κυριακή θα βαφτίσουμε τα πανέμορφα μωρουλίνια μας στό ναό της Φιλερήμου, όπου ο χώρος πραγματικά είναι μυστηριακός! Εγώ παντρεύτηκα εκεί & το έχω βιώσει... Όσοι πιστοί προσέλθετε! Σας φιλώ, Η Νονά!
Μια ηλιαχτίδα ταξιδεύει ασταμάτητα για να γνωρίσει τον κόσμο! Ακολουθεί τα παιδιά στην αυλή του σχολείου, κουβεντιάζει με το σύννεφο, με τα ψάρια, με μια αχιβάδα, με τα τζιτζίκια, με τις κάμπιες και μαθαίνει την ιστορία της δροσοσταλίδας...
Το προφίλ μου
Name: ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ Home: ΡΟΔΟΣ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, Greece About Me: Ρητά που με εκφράζουν: "Αγαπώ να Αγαπώ!", "Όλα ή Τίποτα", "Η Ελευθερία του ενός σταματά εκεί που ξεκινά η αξιοπρέπεια του άλλου", "Ο Τολμών Νικά" Εδώ περισσότερα για μένα
