ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞ !!!

Ναι, λένε ψέματα! Πως δήθεν ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα... Φυσικά & όχι! Εμείς οι ίδιοι σκοτώνουμε τον έρωτα, όταν δε βάζουμε το μυαλό μας να σκεφθεί, όταν φερόμαστε ανώριμα, όταν παραλείπουμε πράγματα που θα μας ανανέωναν... Και σίγουρα όταν αφήνουμε το σεξ στην άκρη ή έστω, όταν αφηνόμαστε να ρουτινιάσουμε στο σεξουαλικό τομέα. Γιατί; Γιατί δλδ όταν έχουμε μόνο σχέση να βάζουμε τα δυνατά μας να έχουμε καλές επιδόσεις, φαντασία, κ.λ.π. ενώ στη μετά γάμου εποχή να βαριόμαστε ακόμη & να κάνουμε έρωτα;;;
Παρατηρείστε τα (ομολογουμένως ελάχιστα) υγιή ζευγάρια που γνωρίζετε: δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως διαφαίνεται στη σχέση τους η ...ερωτική-σεξουαλική τους ευμάρεια! Εννοώ φυσικά πως για να πάει καλά ένας γάμος*, απαραίτητα-απαραίτητη προϋπόθεση είναι το συχνό & καλό SEX !
Γιατί πώς να το κάνουμε κιόλας: εάν έχεις εκτονωθεί & με το παραπάνω σεξουαλικά, έ, τότε όοοοοολα τα άλλα (προβλήματα, ρουτίνα, κ.λ.π.) σου φαίνονται πολύ πιό ανούσια ή έστω πιό εύκολα στο να επιλυθούν ή να τα αντέξεις! Σωστά; Ενώ αντίθετα, αν είσαι ανικανοποίητη/ος, τότε όλα σου φαίνονται χειρότερα γύρω σου, πιό δύσκολα, πιό σοβαρά.

Γι΄αυτό λοιπόν κι εσείς οι παντρεμένες/οι ΜΗΝ παραμελείτε ΠΟΤΕ αυτό το συγκεκριμένο συζυγικό σας καθήκον. Εξάλλου, ακριβώς γι΄αυτό θεωρείται καθήκον κι όχι για να το σκέφτεστε & να βαρυγκομάτε! Γιατί τότε, όχι σε μεγάλο χρονικό διάστημα, θα βρεθεί σίγουρα άλλη/ος να σας αντικαταστήσει & να τα εκπληρώσει κι εσείς το μόνο που θα κάνετε θα είναι να κλαίγεστε & να κατηγορείτε στους γύρω σας τον/την καλό/ή σας ως άπιστη, e.t.c. Δεν είναι όμως καλύτερα αντί αυτού, να βάζετε σεις τα δυνατά σας, να του πετάτε πχ τα μάτια έξω αντί για καμμιά άλλη;;;! Έ;
...................................................................

Φιλιά γλυκά & τα μάτια σας όχι τέσσερα, αλλά 1004!

* το επίπεδο επικοινωνίας ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως είναι το 1ο γιατί εδώ που τα λέμε, όσο καλό κρεββάτι-τραπέζι-καρέκλα-μπαλκόνι κ.λ.π κι αν κάνεις μαζί του/ης, αν του μιλάς & δε σε πιάνει ή εσύ λες "α" κι εκείνος καταλαβαίνει "ω" τότε ΜΗΝ κάνεις ποτέ το λάθος να φτάσεις στην εκκλησία-δημαρχείο μαζί του, θα τον έχεις βαρεθεί πριν ακόμη λήξει ο μήνας με τα ...μέλια!

Συμπέρασμα;

"...Τα παιδιά είναι κοινωνικό ζήτημα υψίστης σημασίας, συμφωνώ.... Θα μιλήσουμε για τα παιδιά αργότερα. Για την ώρα ας ασχοληθούμε με τα κέρατα. Oμολογώ πως το κέρατο είναι η αδυναμία μου. Είναι μια έκφραση πολύ άσχημη, έκφραση ουσάρων, πολύ αγαπητή στον Πούσκιν. Το λεξικό του μέλλοντος όμως θα τη διαγράψει. Τί είναι λοιπόν τα κέρατα; Ω, τί χονδροειδής πλάνη! Περί τίνων κεράτων πρόκειται; Και γιατί μιλάμε για κέρατα; Στην ελεύθερη ένωση δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Τα κέρατα είναι φυσική συνέπεια του γάμου. Είναι να πούμε, το μέσον, που επανορθώνει το λάθος του γάμου. Είναι μια διαμαρτυρία. Απ΄αυτή την άποψη δεν έχει τίποτα το ταπεινωτικό... Και αν τότε, -υπόθεση εντελώς παράλογη- παντρευόμουνα στ΄αλήθεια, θα ήμουνα πολύ ευτυχής να αποκτήσω τα τρισκαταραμένα κέρατά σας. Θα έλεγα στη γυναίκα μου: "Αγάπη μου, ως τώρα σ΄αγαπούσα μόνο, από δώ & πέρα όμως, θα σ΄εκτιμώ βαθύτατα γιατί μπόρεσες να υψώσεις φωνή διαμαρτυρίας! "
Γελάς; Γελάς γιατί δεν έχεις τη δύναμη να ξεπεράσεις τις προλήψεις. Καταλαβαίνω πολύ καλά που να με πάρει ο διάβολος, πόσο δυσάρεστο είναι να σε κερατώνει η γυναίκα σου στο νόμιμο γάμο, αλλά αυτό είναι μια αισχρή συνέπεια, ενός αισχρού δεσμού που εξευτελίζει & τον άντρα & τη γυναίκα. Όταν όμως τα κέρατα φυτρώνουν φανερά, όπως συμβαίνει στον ελεύθερο γάμο, παύουν να υπάρχουν πια, γίνονται ακατανόητα & δεν ονομάζονται πλέον κέρατα. Αντίθετα, μ΄αυτόν τον τρόπο, η γυναίκα δείχνει πόσο μας εκτιμάει γιατί δε στεκόμαστε εμπόδιο στην ευτυχία της & μας θεωρεί πολύ εξελιγμένους αφού δε θυμώνουμε καθόλου για τον καινούριο άντρα που βρήκε. Ο διάβολος να με πάρει, σκέφτομαι όμως καμμιά φορά, πως αν παντρευόμουνα, (ελεύθερα ή νόμιμα αδιάφορο), θα έφερνα εγώ ο ίδιος στη γυναίκα μου έναν εραστή, εφόσον θ΄αργούσε να τον βρει μόνη της! "Αγάπη μου, θα της έλεγα, σ΄αγαπώ βέβαια, αλλά θέλω να μ΄εκτιμάς κιόλας, επιμένω σ΄αυτό!"
Δεν έχω δίκιο;
................"

Από το συγκλονιστικό βιβλίο "Έγκλημα & Τιμωρία" του Φ. Ντοστογιέφσκυ, Κεφάλαιο Πρώτο του Πέμπτου Μέρους.

Δικές μου σκέψεις;
Τελικά τα ίδια θέματα ταλανίζουν ανέκαθεν τους ανθρώπους από τη στιγμή που οργανώθηκαν σε "πολιτισμένες" κοινωνίες!
H δική μου γνώμη για την περίπτωση της φίλης μου στο προηγούμενο post ;
Να μην πάρει καταρχήν βιαστικές αποφάσεις κι έπειτα να μην κάνει τίποτε που δε θα την αντιπροσωπεύει...
Εγώ πάντως επιμένω να πιστεύω πως ο έρωτας μπορεί να κρατήσει! Αρκεί να φροντίζουμε να τον τιμάμε όπως του αξίζει! Αρκεί να μην ξεχνάμε εμείς πρώτοι πως είμαστε ερωτευμένοι, αρκεί να μη θεωρούμε τον άνθρωπό μας δεδομένο. Και φυσικά να κάνουμε & καμμιά ...σκανταλιά, έτσι για να τον τσιγκλάμε λιγάκι!
UPDATE:
Απόψε είναι μια υπέροχα δροσερή βραδιά καλοκαιριού! Από κείνες που σε κάνουν να θέλεις να κάνεις σχεδόν τα πάντα, να ονειρευτείς, να ερωτευτείς, να ζήσεις! Ας ζήσουμε λοιπόν!
Φιλιά & ερωτευτείτε, ομορφαίνει η ζωή μας έτσι!

...Φτου, Ξελευθερία"!!!
Απολύτως σωστή η έκφραση "καλή λευτεριά" που λένε στις εγκύους! Πραγματικά έτσι αισθάνθηκα από τις πρώτες κιόλας μέρες μετά τη γέννα: ελευθερία κινήσεων βασικά αφού δεν έχεις όλη αυτή την τεράστια (πλέον στον 9ο μήνα) κοιλιά να δυσχεραίνει τις κινήσεις σου, ακόμη & την αναπνοή σου! Γέννησα λοιπόν ξημερώματα 29ης Μαίου κι αποκτήσαμε άλλο ένα υγιέστατο κοριτσάκι, καρμπόν κι αυτό στην εμφάνιση με τον μπαμπούλη του...! Ο οποίος μάλιστα χαζομπαμπάς, επέμενε να είναι αυτή τη φορά μέσα στο χειρουργείο κατά τον τοκετό κι έκοψε μόνος του τον ομφάλιο λώρο μόλις γεννήθηκε το μωρό!!! Απίστευτα μαγική στιγμή, από αυτές που & οι δυό μας θα θυμόμαστε πάντοτε!

Η "μεγάλη" μου κόρη (μέχρι χθες ήταν μικρή!) αντιμετώπισε εξαρχής το μωρό τόσο όμορφα & με τόση αγάπη & τρυφερότητα που ούτε στα πιό τρελά μου όνειρα δεν το περίμενα! Σαν κουκλίτσα την έχει την μπέμπα! Την κουνάει στο καρότσι για να κοιμηθεί, της μιλάει γλυκά, με βοηθάει & γενικά όλο το πακέτο της καλής πραγματικά συμπεριφοράς! Στην αρχή μάλιστα που φέραμε το μωρό στο σπίτι, όταν αυτό έκλαιγε, έκλαιγε & η Σμαραγδούλα με δάκρυα & με ρωτούσε "τί έχει το μωρό μας μαμά;"...!

Βέβαια από κούραση ή μάλλον αϋπνία, πέρασα δύσκολα. Ευτυχώς οι γονείς μου είχαν έρθει για βοήθεια -όπως τους ζήτησα- κι εγώ το μόνο που είχα να σκεφτώ 2 μήνες τώρα ήταν ο θηλασμός του βρέφους! Πραγματικά δεν υπάρχει πιό γλυκιά στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας από αυτή που κρατάει το νεογέννητο στην αγκαλιά της & το θηλάζει! Δεν περιγράφονται με λόγια τα συναισθήματα που σου γεννιούνται, είναι από τις μαγικές στιγμές που δίνουν αξία στη ζωή μας! Και το βλέπεις μέρα με την ημέρα να μεγαλώνει (τώρα πλέον η μπέμπα μόλις τη θηλάσω αρχίζει τα χαμόγελα!) κι αισθάνεσαι ακόμα πιό υπέροχα & πιό χαζομαμά...

Το κακό δύο μήνες τώρα που είχα εδώ τους δικούς μου ήταν οι διαρκείς έλεγχοι που μου κάναν σε όλα, αλλά σε όλα όμως! Πότε θα ταΐσω τη Σμαράγδα, πόσο θα την ταΐσω, τί, πως, τί θα της φορέσω, όλα... Κι εγώ που έχω μάθει τόσα χρόνια τώρα να ζω μόνη μου & να μη δέχομαι παρεμβάσεις από κανέναν, παρότι ήμουν προετοιμασμένη για όλο αυτό, ένιωθα συνήθως σε "πόλεμο" μαζί τους. Ξέρω φυσικά πόσο με αγαπάνε & πως δεν το κάνουν με κακία, ωστόσο όταν έχεις μάθει μόνη σου & ξαφνικά οι γονείς σου αρχίζουν να επεμβαίνουν σε όλα, κάποια στιγμή αρχίζεις να χάνεις την υπομονή σου. Από αυτή την άποψη, ο τίτλος του ποστ έχει διπλό νόημα για μένα: ξελευθερία από την κύηση αλλά & ξελευθερία από τους γονείς μου που πλέον έφυγαν πάλι! Φυσικά & τους αγαπώ κι εγώ & τους το είπα όταν έφευγαν, αλλά η νοοτροπία τους απέχει πάαααρα πολύ από τη δική μου, οπότε το ρητό μακρυά κι αγαπημένοι έχει νόημα στην περίπτωσή μας. Ελπίζω αυτό να μας γίνει μάθημα & να μη γίνουμε κι εμείς έτσι (το ίδιο καταπιεστικοί) στα παιδιά μας αργότερα!

Το μωρό τώρα, ευτυχώς είναι ένα γλυκύτατο πλασματάκι, πολύ-πολύ ήσυχο, τόσο που μόλις ξυπνήσει για να φάει, αντί να κλάψει αρχίζει να πιπιλάει τα χεράκια του!!! Με κάνει να νιώθω σα να ξαναγεννήθηκα το ότι απέκτησα πάλι μωρό..! Και μάλιστα, επειδή αυτή τη φορά έχω προηγούμενη εμπειρία που την απέκτησα μεγαλώνοντας τη Σμαραγδούλα, αυτό το μωρό πραγματικά το απολαμβάνω κάθε στιγμή! Στην 1η μου κορούλα πριν 3 χρόνια είχα μονίμως άγχος για όλα, ακόμη & για το πως θα την κρατώ στην αγκαλιά μου, ενώ τώρα που δεν αγχώνομαι για τίποτα μπορώ & ζω πραγματικά την κάθε στιγμή μαζί της!

Δεν ξέρω αν αυτό που ζούμε με τον άντρα μου είναι όντως ευλογία, ωστόσο εγώ έτσι αισθάνομαι: απίστευτα τυχερή κι ευλογημένη! Είμαστε αγαπημένοι, υγιείς, τρελλά ερωτευμένοι (ΝΑΙ, όσο ανέφικτο κι αν ακούγεται μπορεί να υπάρχει έρωτας σε ένα ζευγάρι όσα χρόνια κι αν περάσουν!!!), αγκαλιάζουμε τα 2 πανέμορφα παιδάκια μας! Μακάρι να κρατήσει η αίσθηση αυτή & μακάρι ειλικρινά να τη ζήσουν όλοι οι άνθρωποι, γιατί δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο...

Σας φιλώ όλους γλυκά & σας εύχομαι καλές βουτιές (κι εμείς αρχίσαμε τα μπανάκια)!
Μαρία.

PS: Σας αφιερώνω το τραγουδάκι του Μύρωνα Στρατή που μου κόλλησε τελευταία "Πάνω απ΄όλα"! Αν προλάβω θα το βάλω για σας μουσική υπόκρουση!

ΆΝΤΡΕΣ ΓΙΑ ...ΦΙΛΗΜΑ (& όχι μόνο)!

Ποιά από τις 2 εικόνες επιλέγετε;! Μα φυσικά την πρώτη, σωστά; Απόλυτο δίκιο έχετε, γιατί να σας αρέσει μια εικόνα που προβάλλει τη μιζέρια του γάμου, τη στασιμότητα, την ΉΤΤΑ (ναι!) όταν έχετε τη δυνατότητα να ενθουσιαστείτε με μια άλλη, η οποία με τρόπο σουρεαλιστικό μα & ρεαλιστικό ταυτόχρονα, απεικονίζει το πάθος, την ηδονή, το έντονο sex ;!!!
Λοιπόν, στο θέμα μου τώρα. Και το θέμα μου είναι το πόσο με εξιτάρουν οι άντρες που μετά το γάμο αντιμετωπίζουν τη γυναίκα τους ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που την αντιμετώπιζαν πριν απ΄αυτόν (χωρίς να τη θεωρούν δεδομένη) κι απ΄την άλλη πόσο δεν μπορώ να μην απεχθάνομαι τους άλλους κυρίους (& κυρίες, αλλά σα γυναίκα λογικό είναι να μιλώ για άντρες νομίζω), αυτούς που με το που παντρευτούν βολεύονται, ξεχνούν όλο τον ενθουσιασμό της σχέσης τους & καταλήγουν να ...κοιμούνται καθημερινά μπροστά στον καναπέ & στην TV!
Tις απόψεις μου για το γάμο, που για μένα δεν είναι τίποτε παραπάνω από απλή συμβίωση, τις έχω γράψει από καιρό & εδώ, ωστόσο επειδή βλέπω πολλλλλλλλλά ζευγάρια γύρω μου να ...κατακρεουργούν τη σχέση τους μόλις παντρευτούν, αποφάσισα να επαναφέρω το θέμα.
Οκ, ξέρω, θα μου πείτε πως είμαι άδικη, πως δεν είναι δυνατό να ευθύνεται μόνο ο άντρας, πως & η γυναίκα έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης όταν ο γάμος-σχέση του ζευγαριού πάει κατά ...διαόλου. Σαφώς & έχετε δίκιο, σαφώς & εμείς οι γυναίκες μπορούμε με τον τρόπο μας να σας ταρακουνήσουμε & να σας δώσουμε να καταλάβετε πως δεν είμαστε ικανοποιημένες με ένα "γεροντίστικο" τρόπο καθημερινότητας, πως επιθυμούμε ένταση στη ζωή μας, κ.λ.π, κ.λ.π.! Αλλά -ξαναλέω- πως αφενός επειδή είμαι γυναίκα θα μιλώ για τα ανδρικά λάθη κι αφετέρου στο παράδειγμα φίλων μας που έχω τώρα στο μυαλό μου, το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης το φέρει ο άντρας, αφού η κοπέλα & δεν έχει επαναπαυθεί & δεν παραλείπει να του επισημαίνει πως πλέον τα πράγματα στη σχέση τους έχουν γίνει από βαρετά έως μίζερα...
Κι εγώ σαν τρίτη, δεν μπορώ να μην ανησυχώ για την έκβαση & αυτού του γάμου! Εννοώ δλδ πως με τέτοια βαρεμάρα που βλέπω από την πλευρά του συζύγου, με τέτοια αδιαφορία, με τόσο ωχαδερφισμό σε σημείο αναισθησίας πολλές φορές, θα κατανοήσω απόλυτα την κοπέλα, εάν κουραστεί να λέει τα ίδια & τα ίδια & αποφασίσει σε λίγο καιρό να χωρίσουν! Και καλά θα κάνει βέβαια!
Γιατί καρδούλες μου, ναι, σε σας τους άντρες μιλώ, ποιός σας είπε πως πλέον από τη ζωή μας το μόνο που θέλουμε είναι να παντρευτούμε-"αποκατασταθούμε", να κάνουμε παιδιά κι από κει & πέρα είμαστε ικανοποιημένες;;; Αυτό μπορεί να ίσχυε παλιά, με τις μανάδες ή τις γιαγιάδες μας, τότε που ο άντρας θεωρούνταν λόγω της εμποτισμένης από το μεγάλο διάστημα της τουρκοκρατίας αντίληψης, ότι είναι ο "άρχοντας", ο "αρχηγός" της οικογένειας, τότε που μόνο αυτός εργαζόταν ενώ η γυναίκα έπρεπε να παραμένει κλεισμένη μέσα στο σπίτι με μόνο της μέλημα τη φροντίδα του!
Τώρα όμως που τα πράγματα έχουν τόσο αλλάξει (επιτέλους), τώρα που & η γυναίκα εργάζεται & άρα έρχεται καθημερινά σε επαφή με κόσμο, τώρα πια το σπίτι, τα παιδιά, όλα όσα αφορούν στο ζευγάρι πρέπει να είναι εξίσου κοινό μέλημα & των δύο! Δεν μπορεί δλδ ο άντρας να γυρίζει στο σπίτι, να περιμένει το φαγητό του έτοιμο να το φάει, τα ρούχα του πλυμένα-σιδερωμένα να τα φορέσει, το σπίτι καθαρισμένο-συμαζεμένο & τα παιδιά τακτοποιημένα... Μα από ποιόν θα γίνουν όλα αυτά;;; Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνετε τη σημερινή εποχή που ούτως ή άλλως, είναι επιβεβλημένη ανάγκη να εργάζεται & η γυναίκα (γιατί όλοι θέλουμε να ζούμε με "ανεβασμένο" επίπεδο, άρα & τα δικά της εισοδήματα είναι απαραίτητα στην οικογένεια), δεν μπορεί λοιπόν να μην καταλαβαίνετε πως κι εκείνη είναι κουρασμένη & δεν μπορεί -ούτε θέλει, ούτε πρέπει!- να τα κάνει όλα εκείνη μέσα στο σπίτι-οικογένεια!
Μαζί οφείλετε να διεκπεραιώνετε τις δουλειές του σπιτιού, από κοινού πρέπει να φροντίζετε για το διάβασμα-φροντιστήρια των παιδιών, ακριβώς γιατί & οι δύο είστε πλέον επικεφαλής* της οικογένειας! Και φυσικά & οι δύο έχετε ανάγκη ξεκούρασης, χαλάρωσης, όπως & ερωτικής εκτόνωσης! Όπως ακριβώς όταν ζούσατε ο καθένας μόνος του, εργένης ή φοιτητής για παράδειγμα, φροντίζατε για τα ρούχα σας, το σπίτι σας, τα ψώνια του, το φαγητό σας, έτσι & τώρα δεν μπορεί να μην κάνετε το ίδιο! Η γυναίκα σας δεν είναι ούτε η υπηρέτριά σας, ούτε το κορόιδο της υπόθεσης! Εάν κάνετε το λάθος να την αντιμετωπίσετε κατ΄αυτόν τον τρόπο, τότε έχετε σεις ο ίδιος υπογράψει τη θανατική καταδίκη του γάμου σας... Αντιθέτως, το έξυπνο θα είναι να την αντιμετωπίζετε απλά σα συγκάτοικο (αυτό είναι στην ουσία!), με την οποία συγκάτοικο έχετε φυσικά από κοινού τη μέριμνα του σπιτιού & των θεμάτων του, (εξάλλου στη ζωή ο/η σύζυγος είναι συνοδοιπόρος, είναι αυτή/ός που έχει αναλάβει τα ίδια βάρη με κάποιον άλλο) γιατί μόνο όταν της συμπεριφέρεστε έτσι της δείχνετε πως την εκτιμάτε & τη σέβεστε, σαν άνθρωπο αλλά & ως σύζυγό σας! Και άρα, ΜΟΝΟ τότε κι εκείνη θα μπορεί να έχει τη διάθεση (είτε από άποψη σωματικής κούρασης, είτε ψυχικής διάθεσης) να σας χαρίσει μοναδικές, αισθησιακές στιγμές ερωτικού πάθους, όπως παλιά, πριν παντρευτείτε...! Διαφορετικά, εσείς οι ίδιοι θα έχετε "ευνουχίσει" το γάμο σας, με την στενομυαλιά & την κουτοπονηριά σας ...
Σας φιλώ κι ελπίζω να έγινα κατανοητή!
(*Το επίθετο επικεφαλής δεν κλίνεται γραμματικά, οπότε δεν έχει πληθυντικό!)